Plus Klapstoel

Bodil de la Parra: 'Ik heb kleur te bieden in het theater'

Bodil de la Parra (1963) is toneelschrijfster en actrice. Zaterdag en zondag staat ze nog met Nadja Hüpscher en Esther Scheldwacht in Bellevue met Gouwe pinda's, over drie bejaarde Indische zussen.

Bodil de la Parra op de Klapstoel Beeld Harmen de Jong

Osdorp
"Daar ben ik opgegroeid, in de jaren zeventig in het ­enige artistieke gezin in een best burgerlijke omgeving. Ik had op school heel leuke vriendinnetjes, maar de volwassenen waren eigenlijk heel erg.

Mijn vader was cineast. Ging het op school over beroepen, dan had de leraar het over de groenteboer, de slager, en zei hij: 'Maar je hebt ook beroepen die zijn nergens voor nodig, zoals dat van de vader van Bodil.'

Sommige kinderen mochten ook niet op mijn feestjes ­komen, omdat het bij ons thuis niet pluis zou zijn. Ik dacht: niet pluis? Wat zouden ze daarmee bedoelen? Bij ons is het altijd heel gezellig! Later begreep ik pas dat die ouders maar wat raak roddelden."

"Heel erg Indisch was het er, met veel familie bij elkaar. Wij woonden op vierhoog in de flat, oom André op zeshoog, mijn oma op tweehoog. Ik ging vaak met mijn broertje eten halen bij mijn oma. Dan had ze rendang gemaakt en liepen wij met een rantang, zo'n stapelpan, over de ­galerijen."

Paper moon
"Een film waardoor ik geobsedeerd was, met Tatum O'Neil en haar vader Ryan in de hoofdrollen. Mijn vriendinnetje Bianca Stigter had, toen ik haar voor het eerst zag op het Barlaeus, dat korte haar van Tatum O'Neil. Ik zei dat tegen haar en zij kénde de film. Ik was 12 en er ging daar een wereld voor me open, ineens kon ik dit soort dingen delen.

Ik had een toptijd op het Barlaeus. Ik was wel de enige die in Osdorp woonde, ik durfde vriendinnetjes niet mee te vragen, want dan moesten ze helemaal met lijn 1. Lijn 1, mijn verbinding naar de stad, de route door mijn leven. Maar die gaat nu veranderen, hè? Dat is me iets, want mijn moeder woont nog in Osdorp."

Werkteater
"Ze stonden met een tent op het Museumplein met Een zwoele zomeravond. Ik was 14 en ik ben met vriendinnetjes wel tien, twaalf keer onder dat tentdoek doorgeglipt. Gerard Thoolen die een Surinaamse vrouw speelde, dat zou nu ­misschien niet meer kunnen maar toen vond ik het fantastisch. Dat was mijn poort naar het theater."

Pim de la Parra
"Mijn vader, die nu heel fijn in Paramaribo woont. Ik ga hem zo veel mogelijk opzoeken en we mailen elke dag. In mei ben ik bij hem ­geweest met mijn dochter Charley, die nu 18 is. Mijn zoon Jim is geboren in 1997. Mijn vader was het jaar ervoor geremigreerd en opa-zijn moest steeds op afstand. Maar hoe ouder de kinderen worden, hoe meer hij er mee heeft.

Hij is een fantastische vader voor mijn halfzusje Nina, we schelen ruim twintig jaar. Daar zit hij echt bovenop. Met mij en mijn broertje was dat anders. Hij had een warm hart en was in zijn hoofd wel erg een vader, maar er was scheiding en gedoe."

Amsterdamse Bos
"Lange tijd waren we met een vaste groep 'het Bostheater', met regisseur Frances Sanders. Het enige wat daar tegen ons was, was het weer. Regende het op de premièredag de hele dag, stond je je maar op te peppen tot het verlossende woord om vijf uur: 'Jongens het wordt droog, de première kan doorgaan.' Het is het enige theater waar je de maan kunt zien.

Als ze nu zouden zeggen: Bo, kom je meespelen, dan speel ik mee. Ik heb een megazwak voor die plek. Ondanks de vliegtuigen ja. Die worden nu omgeleid, maar ik weet nog dat ik in De ­Kaukasische krijtkring van Brecht met Margôt Ros moest zingen, heel ingewikkelde muziek, en dat we elkaar in paniek aankeken.

We moesten inzetten na de klokken, kling, kloing, kling, kloing. En toen kwam er een vliegtuig over en konden we die klokken niet horen. Geen idee hadden we, wanneer we moesten. Achteraf ­hilarische dingen natuurlijk."

Kwikzilver
"Is dat misschien een keer over mij geschreven? Zou het kunnen zijn dat Cornald Maas dat een keer heeft geschreven in een interview met mij? Er is inmiddels wel 20 jaar overheen hoor. En het is iets waar ik zelf geen vat op heb, iets wat alleen iemand anders over je kan zeggen."

Orgeade
"Orgeade overzee was voor mij als voorstelling een mijlpaal. Die heeft de weg geopend naar mijn schrijven en een jarenlange samenwerking met regisseur Matthijs Rümke. Het Amsterdamse Bos was elke zomer vaste prik, maar ik moest maar zien wat ik verder als beginnend actrice kon doen.

Ik heb heel veel audities gedaan en ben ook heel veel afgewezen, want ik ben daar helemaal niet goed in. En ik belandde ook in producties die heel slecht waren. Die maakten de maker in me wakker. Ik dacht: ik zou het anders doen. En ik ontdekte dat ik ook iets te vertellen had."

"Met Carolina Mout, die ik kende van de kleinkunstacademie en die als blonde puber in ­Suriname had gewoond, heb ik toen Orgeade ­overzee gemaakt. Ik was in 1992 in Suriname ­geweest, mijn familie, de hele middenstand was verarmd na de Decembermoorden. Ik had er Tante Gus en Tante Pop weer ontmoet. De ­scènes met mijn oudtantes rolden eruit toen ik ging schrijven. En het sloeg enorm aan. ­Orgeade is een drankje van amandelextract dat je aanlengt met water. Het heeft de kleur van sperma. Vandaar ook de titel. Carolina kreeg het in Suriname de hele tijd naar haar hoofd: 'Kom je een glaasje orgeade bij me ­drinken?'"

Matties
"Margôt Ros en Wimie Wilhelm. Als we samen stukken maken, hebben we aan één woord ­genoeg. We gaan in 2019 Onder vrouwen III ­maken - ik vind het heel vreugdevol dat Margôt weer samen met ons het theater in gaat. Haar programma Toren C met Maike Meijer is zo iets sterks, al bij de pilotaflevering dacht ik: die zijn we kwijt. Ik zie dat soort dingen goed. Ik probeer me er nog steeds als derde portier in te ­likken."

Hagedissenhuid
"Ik begon steeds meer te schrijven en kreeg in 2000 geld van het Fonds voor de Kunst voor een vrije opdracht. Ik had in mijn hoofd het beeld van drie oude mannen en schreef de rollen op het lijf van Porgy Franssen, Gijs Scholten van Aschat en Geert Lageveen, mijn geliefde. Een Orkatervoorstelling, een Hendrik Groen avant la lettre.

Er komt vanaf volgende week weer een nieuwe productie van Orkater waaraan Geert en ik hebben meegeschreven, in het Bijlmer Parktheater. Woiski vs. Woiski. Het levens­verhaal van vader en zoon Woiski, Surinamers in Amsterdam in de jaren dertig."

Pinda
"Ik heb het vroeger misschien een keer naar mijn hoofd geslingerd gekregen, mijn moeder vaker. Het komt van de Chinese pindaverkopers op de Zeedijk. 'Pinda pinda lekka lekka'. Nu misbruiken we het voor de voorstelling, na Ouwe pinda's uit 2014 nu Gouwe pinda's met Nadja Hüpscher en Esther Scheldwacht. Het is onze weergave van hoe wij tegen de families van onze Indische moeders aankijken en wat we hebben meegekregen."

"Het moet, alsnog, wel vreselijk zijn geweest om zo uitgescholden te worden. Ik las laatst een artikel, dat vond ik wel shocking, over de autobiografie van hockeyster Maartje Paumen. Daaruit vernam ik dat Naomi van As door haar teamgenoten 'Bami' wordt genoemd. Ja jeetje, ºdat vind ik eigenlijk best wel heftig."

50 plus
"Dat ben ik nu. Maar in Gouwe pinda's loop ik tegen de 80. Ik had er altijd een voorliefde voor te schrijven over oudere mensen, maar nu wordt de afstand steeds kleiner. Ouder worden vind ik ook niet moeilijk. Tel je zegeningen. Ik voel me heel fit. Alles valt of staat bij gezondheid. En nu voel ik me soms rijker in het spelen. Waar ik me steeds bewuster van ben geworden: ik heb kleur te bieden in het toneellandschap en dat is heel belangrijk.

Ik weet dat bij een ­casting soms een bepaald potje wordt open­gerukt, maar ik wíl ook de hele Oriënt wel spelen. Bovendien zijn er nog zo veel verhalen die ik, vanuit mijn achtergrond, wil vertellen. Mijn volgende stuk gaat over de oude apotheek, het ouderlijk huis van mijn vader in Paramaribo dat in 2012 is afgebrand. Het enige wat resteert, zijn die familieverhalen."

U2
"Dan bedoel je mijn broertje, Pimm Jal. Hij is in 2002 overleden, een heel tragische gebeurtenis. Hij schreef boeken over David Bowie, later U2, hij was een insane fan, op het manische af. Ik heb na zijn zelfmoord lang gedacht: dit levert me nooit iets op, alleen maar gemis. Ik was zo uit het lood geslagen, de kinderen waren nog zo klein en ik kon helemaal geen goede moeder meer zijn. Alles wankelde op zijn grondvesten, niets was meer belangrijk."

"Inmiddels weet ik, ook door therapie, dat je het kunt leren aanvaarden. Maar het had niet moeten gebeuren. En het is ook daardoor dat ik dingen heel goed wil omarmen, ook mijn passie voor het vak die ik weer heb kunnen ­terugvinden. In juni vorig jaar ben ik met drie goede vrienden van hem mee geweest naar U2. Dat had ik nooit meegemaakt. Een intense ­ervaring."

Bellevue
"Daar begon Orgeade overzee als lunchvoor­stelling, heel fantastisch dat ik er steeds weer terugkom. En wat ik nu gewoon geweldig vind: dat ik in de grote zaal sta terwijl mijn zusje Nina in de Palonizaal haar lunchvoorstelling repeteert. Ik ben supertrots. Zij is het aan het ­maken, een heel groot talent. Het kan niet lang meer duren voor die internationaal gaat ook. Stop maar, ik kan er niet genoeg over zeggen!"

Schilo van Coevorden
"Chef-kok van het Conservatorium Hotel? O wat gaaf. Ik kook zelf heel graag, maar ik hou het niet zo bij. Joris Bijdendijk had ik net in de smiezen."

Gouwe pinda's: 6 en 7 januari Bellevue, 26 januari Schouwburg Amstelveen, rudolphiproducties.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden