Review

Blue Jasmine toont de vintage Allen ****

De 77-jarige Woody Allen blijft verbazen. Er zijn meer oude filmmakers op de wereld, maar Allen weet nog steeds te verrassen. Blue Jasmine, dat eerder een tragikomedie is dan een komisch drama, is Allens beste sinds Match point in 2005.

Cate Blanchett en Alec Baldwin in Blue Jasmine Beeld Filmdepot

Steenrijk was ze, veertiger en trophy wife Jasmine (Cate Blanchett), die met haar man Hal (Alec Baldwin), een schimmige zakenman die met andermans geld gokte, in een peperduur appartement woonde op Park Avenue in Manhattan. Haar dagen vulde ze met party's en shoppen.

Maar toen haar frauderende man werd opgepakt voor oplichting en zelfmoord pleegde - aan het einde van de film wordt onthuld wie de FBI op zijn spoor zette - was het uit met Jasmines glamourleven. Blue Jasmine begint op dit kantelpunt in het leven van de vrouw die blind meeliftte op het frauduleuze succes van haar man.

Berooid en op de rand van een zenuwinzinking vliegt Jasmine in de openingsscène naar haar gescheiden adoptiezus Ginger (Sally Hawkins) in San Francisco. Dat zij bij haar moet aankloppen voor onderdak, voelt voor haar als een enorme nederlaag, omdat zij altijd op Ginger, die in een supermarkt werkt, heeft neergekeken.

Allen zet het contrast tussen snob Jasmine en flapuit Ginger in heden en verleden (flashbacks) stevig aan, waarbij hij niet in de valkuil valt het arbeidersmilieu te romantiseren. Ginger is net zo opportunistisch als haar zus, want ze schuift haar nieuwe vriend zonder scrupules aan de kant als zich een materieel betere partij aandient. Het is vintage Allen: geloof niet wat mensen zeggen, maar kijk wat ze doen.

Onder alle mooie praatjes schuilen zelfbedrog, egoïsme en cynisme. Het is de aard van het beestje, suggereren zijn films. Allen redt Jasmine niet, maar laat haar de gifbeker tot het bittere einde leegdrinken. Ze belandt in een vrije val doordat ze zich niet kan aanpassen aan de nieuwe werkelijkheid, waarin ze moet werken voor haar geld. Zoals Norma Desmond in Sunset Boulevard klampt Jasmine zich vast aan het verleden, wat haar zicht op de werkelijkheid vertroebelt.

Cate Blanchett speelt deze vrouw als een lost soul, een tragisch personage, dat reddeloos haar noodlot tegemoet gaat. Dat de actrice erin slaagt medeleven en zelfs ontroering op te roepen voor een onverbeterlijke snob - niet het meest sympathieke filmpersonage - bewijst dat zij een actrice van de buitencategorie is. We voorspellen op zijn minst een Oscarnominatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden