Review

Biutiful ****

Regie: Alejandro Gonzalez Iñárritu
Met: Javier Bardem, Maricel Alvarez, Eduard Fernandez, Diaryatou Daff

Uxbal, de held van Biutiful, de nieuwe film van Alejandro Gonzalez Iñárritu, heeft niet veel tijd meer om iets van zijn leven te maken. De dokter heeft hem verteld dat hij nog een paar maanden te leven heeft. Uxbal heeft nogal wat recht te zetten. Hij beweegt zich in de schimmige onderwereld van Barcelona, waar hij tussenpersoon is tussen illegale Chinese ateliers die faketassen maken en Afrikaanse illegalen die die tassen aan de toeristen verkopen.
Uxbal (Javier Bardem) heeft gevoelens voor de mensen met wie hij werkt, maar hij kan die gevoelens niet in de weg laten staan van het feit dat hij vooral zelf wil overleven. Met de dood voor ogen probeert hij een goede daad te doen, maar zijn poging een gebaar te maken loopt uit op een catastrofe. En dan is er zijn problematische ex, de moeder van zijn kinderen, die verslaafd en schizofreen is. We zijn hier in de wereld van Iñárritu - ver van Hollywood vandaan - dus de loutering ligt niet om de hoek.

Het is de eerste speelfilm van Iñárritu na zijn samenwerking met scenarioschrijver Guillermo Arriaga die Amores perros, 21 grams en Babel schreef en zijn verhalen als een mozaïek opbouwde.

De mozaïekvertelling mag ontbreken, maar Biutiful is onmiskenbaar Iñárritu. De verschillende levens en culturen raken elkaar in het leven van een man in een Westerse stad, waarin we maar nauwelijks Barcelona herkennen. In de verte liggen de torens van Gaudi's kathedraal, maar we zijn hier ver van de toeristenbestemming Barcelona.

De virtuoze montage en cameravoering, de prachtige muziek van Gustavo Santaolalla is allemaal puur Iñárritu, maar de film rust toch voor een groot deel op de magnifieke schouders van Javier Bardem, een acteur die moeiteloos kan laveren tussen gevaarlijk en verleidelijk, maar hier zijn meest complexe én beste rol speelt.

Uxbal is een schakel in een keten van uitbuiting die ergens bovengronds komt als een toerist een faketas koopt. De onderwereld van Biutiful lijkt meerdere betekenissen te hebben. Uxbal zwerft als een terdoodveroordeelde door de stad, als iemand die in het voorportaal van de dood heeft plaatsgenomen en probeert met zichzelf en zijn mislukte leven in het reine te komen.

Dat dit tot nog meer misère leidt, behoeft geen betoog. Hij legt contact met zijn verwarde vrouw (ook al een prachtige rol van Maricel Alvarez) in de wetenschap dat hij zijn kinderen in de steek moet laten, maar er is geen enkele reden om haar te vertrouwen.

En dan heeft hij nog een baantje als medium, dat tegen betaling contact legt met gene zijde. In het camerawerk zit de suggestie dat Uxbal langzaam door de schaduwen wordt ingehaald.

Uit het feit dat uit een ogenschijnlijke goede daad een ramp voortkomt, mag blijken dat Iñárritu weinig geloof hecht aan het goede in de wereld. De dochter van Uxbal vraagt hoe je 'mooi' spelt in het Engels. Kinderen geloven misschien nog in schoonheid, tot ze er achter komen dat je het anders spelt en dat het niet op afroep beschikbaar is. Althans, niet voor de helden van Iñárritu. (MARK MOORMAN)

www.biutiful-themovie.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden