Column

Billy Wilder wilde een keer Freud interviewen, maar de dokter gaf niet thuis, hoewel hij er wel was

Ze wilden opnieuw de ziel onderzoeken, of misschien wel: het gevoel.

Mahler op een artistieke manier (welke muziek komt precies overeen met mijn emoties), Freud op een wetenschappelijke manier (waarom voelen we wat we voelen) en Wittgenstein op een filosofische manier (wat is dat eigenlijk: gevoel?).

Ik denk dat er nu meteen musicologen, psychologen en filosofen opstaan om mij terecht te wijzen, maar dit is zoals ik het zie.

Die jongens, die elkaar kenden, hadden nog een tik van de romantiek meegekregen, en ze wilden 'iets anders' in die Donaumonarchie, die op weg naar het einde was. Een andere manier van denken. De Verlichting moest zich nog goed ontwikkelen.

In de boekwinkels in Wenen ga ik naar de afdeling 'Cinema'.

In 1906 werd Billy Wilder hier in Oostenrijk geboren. Wilder is mijn favoriete regisseur. In Wenen was hij misdaadverslaggever. Hij wilde een keer Freud interviewen, maar de dokter gaf niet thuis, hoewel hij er wel was. Daardoor heeft Wilder altijd een hekel aan Freud gehad, en kun je, zegt hij zelf ergens, zijn films zien als 'anti-Freud.'

(Net als de boeken van Nabokov, die Freud 'De Weense Leugenaar' en ook wel 'de Weense medicijnman' noemde.)

Ik vind hier geen boeken van Wilder die ik niet ken. Wonderlijk. Voor de jonge, moderne verslaggever en/of filmliefhebber heb ik daarom een tip. Ga naar de oude krantenarchieven en kijk wat misdaadverslaggever Billy Wilder destijds heeft geschreven. Ik vermoed dat je fantastische verhalen tegenkomt. En vreemd dat dit nog niet gebeurd is, overigens.

Wel zie ik in een boek, waarop ik trouwens pas onlangs werd attent gemaakt, een foto van Hitler en even naast hem een jongen van wie men denkt dat het Wittgenstein zou kunnen zijn. Het boek heet The Jew of Linz en is geschreven door de Australische auteur Kimberley Cornish. Het schijnt vol flauwekul te staan, maar ik koop het toch maar.

Wat een wonderlijke tijd was het hier in Wenen rond 1900. Wat had ik hier graag toen gewoond en geleefd.

Een vriend van mij zei: 'Je zult merken, op een gegeven moment is Wenen tot stilstand gekomen. Ver voor de Tweede Wereldoorlog. En pas nu komt het weer tot leven.'

Gek genoeg lijkt dat te kloppen. Ik weet dat hier een eigenzinnige avant-garde is - en die rukt op.

 
Wat een wonderlijke tijd was het hier in Wenen rond 1900.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden