Opinie

Biljarten in de stad: 'Wat liggen die ballen mooi te wezen'

Wat maakt blij en irriteert in Amsterdam? Een zomerserie over de (on)genoegens van de stad. Vandaag het slot, waarin Maarten Moll met zijn keu op de grond stampt als er een mooie carambole wordt gemaakt.

Het eerste punt, de eerste slok, een moment van puur geluk Beeld Mike Ottink
Het eerste punt, de eerste slok, een moment van puur gelukBeeld Mike Ottink

Een avond in Amsterdam. Fiets aan de brug vastgemaakt. Maar nog voor het binnengaan van het café door de ramen al zien dat het biljart bezet is. Niet willen wachten.

"Van Wou proberen?"
"Oké!"

Op de fiets naar café Van Wou.

"Verdomme, hier zijn ze ook aan het spelen."
"Hermes?"
"Hermes."

Naar binnen, maar net leggen twee mannen de ballen klaar voor de afstoot. O, wat liggen die ballen mooi te wezen onder de lampen boven het groene laken.

"Ze beginnen net... Biertje?"
"Of we proberen nog even Amstelvaart."
"Naar de fietsen!"

Maar ook in Amstelvaart, Café-Biljart-Amstelvaart, is het biljart bezet. Daar gaat het avondje biljarten in de stad.

"Amstelstroom dan?"
"We zijn nu toch aan het fietsen."

De rij guldens op het biljart vertelt ons dat we minstens een uur zullen moeten wachten. De afschrijvers aan het tafeltje vlak bij het ­biljart kijken ons meewarig aan.

Weer naar buiten. Niet terneergeslagen, want we weten dat we ergens een vrije tafel zullen aantreffen.
"Oorlam, De Laurierboom of Eik en Linde?"
"Oorlam."

Hoek Staalstraat en Kloveniersburgwal.
"Ik zie het al, kom, naar Eik en Linde."

We draaien de fietsen. Rijden, wat sneller dan normaal, naar de Plantage Middenlaan. We ­mogen niet nog een keer net te laat komen.

En daar, in Eik en Linde, is het biljart onbezet. Snel gooien we een gulden in het kastje en ­nemen de ballen ervanaf. We leggen er meteen een paar guldens naast.

Voorlopig krijgt niemand ons van het biljart. Dan trekken we onze jassen uit, stropen de mouwen op, bestellen twee vaasjes, en kunnen dan eindelijk een biljartje leggen, zoals dat zo mooi heet.

We pakken een keu uit het rek, turen er met een oog gesloten langs om te kijken of ie niet te krom is. Krijten de pomerans. ­Leggen de ballen in de gewenste opstelling. Stoten af.

Tot we de geluiden van de eerste carambole horen, drinken we niet. Het eerste punt, de eerste slok, een moment van puur geluk.

Maarten Moll is journalist bij Het Parool en schrijver Beeld Linda Stulic
Maarten Moll is journalist bij Het Parool en schrijverBeeld Linda Stulic

Biljarten in Amsterdam. Eind jaren negentig was dat. Het stikte in ­Amsterdam nog van de café-biljarts. Je hoefde maar honderd meter te lopen (of te ­fietsen) en je kon aan de slag. En iedereen ­biljartte.

Tien over rood. Het spel met de kegeltjes. Sommige cafés hadden 'het kastje'; een houten geval waar je de bal door vier gaten kon spelen. Of maar gewoon zo veel mogelijk caramboles maken. Driebanden. Het bordje 'Verboden te masseren en pikeren'.

Op je stoel naar je maat kijken, met de keu op de grond stampen als er een mooie carambole wordt gemaakt. Het bijhouden van de punten op het bord aan de wand.

Adviezen van de tafeltjes in de buurt van het biljart negeren. Of opvolgen. Een partijtje biljart was een goed begin van een avond stappen.
Was - op een avond stapten we Oorlam binnen. Biljart weg.

Op de plek van het biljart passen een paar ­tafeltjes met stoelen. Levert meer geld op. Afschuwelijk natuurlijk, want wat gaat er ­boven het geroezemoes in het café en een paar mensen die onder de lampen aan het biljarten zijn?

Naar De Laurierboom. Biljart weg.En zo ging met met meer cafés. De biljarttafels ­waren aan het uitsterven. Of er stond opeens een pooltafel. Maar poolen is geen biljarten.

Al is het bijna een anachronisme, een biljarttafel in het café, gelukkig zijn ze er nog. Bij Van Wou, bij Amstelvaart. Bij Eik en Linde. De drang om, als je een biljart in het café ziet, meteen de keu te pakken.

Het doordringende geluid van de biljartklok als je tijd verstreken was. "Heb jij nog een euro?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden