Plus

Bij watersportvereniging De Noord is meedoen verplicht

Verstopt tussen het Ilperveld en Het Twiske zit de Amsterdamse watersportvereniging De Noord. Al vijftig jaar gericht op booteigenaren met een smalle beurs die van aanpakken weten.

Leden van De Noord aan het werk op de helling van de jachthaven Beeld Jean-Pierre Jans
Leden van De Noord aan het werk op de helling van de jachthavenBeeld Jean-Pierre Jans

Belangstellenden voor het lidmaatschap krijgen tijdens het verplichte kennismakingsgesprek met het ­bestuur de vaste vraag voorgelegd: ben je wel bereid de handen uit de mouwen te steken? Meedoen is al sinds de oprichting een vereiste bij watersportvereniging De Noord, zegt bestuurder Bert Wouters.

"Wat onze contributie betreft behoren we waarschijnlijk tot de goedkoopste watersportverenigingen van het land. Maar we vragen wel van onze leden zes zaterdagen per jaar beschikbaar te zijn voor allerlei klussen. Dat varieert van het maaien van het gras tot het vernieuwen van de steigers. Zo'n ­haventje is net een boot: er is altijd wat te doen."

Zelfredzaamheid zit in de genen van de vereniging die morgen haar jubileum viert. Vijftig jaar geleden opgericht door een groep mannen van wie de meesten werkzaam waren op de scheepswerven in Amsterdam-Noord, beschikt de kleinste watersportvereniging van Amsterdam vandaag de dag nog steeds over een groot contingent leden die van aanpakken houden.

Wouters: "We hebben vijftig leden, en daar zitten gelukkig veel mensen tussen met een achtergrond in de techniek. Elektriciens, lassers, timmerlieden: dat zijn vaak ook de mensen die het leuk vinden om aan een bootje te klussen. We hebben zelfs twee koks in de vereniging. Zij maken van een paar emmers salade een prachtig buffet."

Bescheiden feestje
Dat buffet staat morgen ook op tafel in de kantine van de jachthaven in Den Ilp, waar de vereniging met haar leden, donateurs en genodigden het jubileum viert. Eerdere jubilea werden gevierd met een vaartocht naar bijvoorbeeld ­Pampus en een etentje buiten de deur, maar dat kan Bruin dit jaar niet trekken, zegt Wouters.

"We hadden de pech dat vorig jaar de elektrische lier op onze helling de geest heeft gegeven. De aanschaf van een nieuw exemplaar heeft een flink gat in onze financiële reserves ge­slagen. Dus we doen het dit jaar maar een beetje rustig aan. Het voordeel van een kleine vereniging is dat iedereen daar meteen begrip voor heeft."

Als gevolg van de noodzakelijke spaarzaamheid maken de leden er een sport van materialen voor het terrein tweedehands en zo goedkoop mogelijk op de kop te tikken. De lier is gloednieuw, maar is opgeborgen in een overkapping waar eerder elders in de stad een scootmobiel onder stond. Een grote stapel hout voor de renovatie van de steigers is voor een zacht prijsje overgenomen van een jachthaven in Flevoland.

Dat is nodig ook, want afgezien van de contributie heeft de vereniging weinig inkomsten. Wouters: "Een grote jachthaven als de Sixhaven trekt duizenden passanten per jaar. Wij gemiddeld zes. Dat is alles bij elkaar dertig euro voor onze kas."

Het terrein van de vereniging, prachtig verstopt tussen het Twiske en het Ilperveld, wordt gehuurd van een particulier in het dorp. Een stukje verderop heeft de vereniging een klein eiland in bezit, met daarop ook de helling waar de boten van de leden in het najaar uit het water worden gehaald en in het voorjaar te water worden gelaten.

600

Onder de helling van het eilandje van de vereniging zitten 600 heipalen.

De aanleg van de helling heeft twintig jaar werk gekost, zegt projectleider Harry Gerber, die voor zijn inspanningen werd beloond met het erelidmaatschap. "De grond is hier heel slap, dus er zitten wel zeshonderd heipalen in de grond. De eerste palen hebben we zelf geslagen, maar dat was verschrikkelijk zwaar. Toen hebben we er toch maar een loonwerker met een machine bij gehaald."

Improviseren kan niet meer
Het verenigingsleven is door de jaren heen wat rustiger geworden. Nog steeds kloppen de leden niet vergeefs bij elkaar aan als een klus om een paar extra handen vraagt, maar men zit minder bij elkaar dan voorheen. "Vroeger zat de kantine elke zondagmiddag vol, ook in de wintermaanden," zegt Wouters. "Dan pakte iemand een accordeon of een gitaar, en dan was het gezelligheid troef. En op vrijdagavond was het klaverjassen."

Ook de snerttocht, de traditionele afsluiter van het vaarseizoen, trekt minder deelnemers dan voorheen. "Het speelt mee dat de leden wat ­ouder worden, maar het is nu ook meer dan vroeger zo dat iedereen zijn bezigheden naast de boot heeft."

Of de vereniging nog eens vijftig jaar zal volmaken, is de vraag. Niet zozeer vanwege de inzet van de leden, maar vooral vanwege de ontwikkelingen buiten de jachthaven. Wouters: "De regels worden steeds strenger. We konden vroeger veel improviseren, maar dat gaat niet meer. We zouden bijvoorbeeld best graag een douche willen hebben, maar het kost elk jaar honderden euro's om zo'n voorziening op legionella te laten controleren."

Ook de eisen aan de vaartuigen ­zullen strenger worden, verwacht de bestuurder. "Ik zie op de Hiswa boten die varen op zonne-energie en batterijen. Zij zijn prachtig, maar niet te ­betalen. Er loopt hier niemand rond die zich zo'n peperdure boot kan ­veroorloven."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden