Plus PS

Bij hondencrèche Doggiedog ravotten honden de hele dag

Honden zijn net kinderen; ze hebben zorg nodig en beweging, hoe slecht het weer ook is. Bij hondencrèche Doggiedog op Zeeburgereiland hebben ze dat goed begrepen. Geen uurtje uitlaten, maar de hele dag in een roedel ravotten.

Het gaat de Doggiedoggers echter om de honden en die zijn niet statusgevoelig. Beeld Dingena Mol

Half acht. De ochtendnevel trekt op. Een duif zit slapend op het afdak, twee merels pikken wormen uit de grond, een veldmuis spiegelt zich in het rimpelloze zwembadwater.

Dan klapt het hek. Er klinkt een blaf. De vogels vliegen op, de muis trippelt weg. Een tweede blaf - schel als een alarmbel. Sjimmie wil naar binnen, net als Bartje en Sam Chi, wiens tweede naam een verzinsel is dat hem moet onderscheiden van een andere Sam. Het hek gaat open. Het is gedaan met de rust. Welkom bij hondencrèche Doggiedog.

Hondenveld
Sinds de dagopvang drie jaar geleden verhuisde van Westpoort naar de gemakkelijker te bereiken Zuiderzeeweg loopt het er storm. Anders dan bij een hondenuitlaatservice mag je bij Doggiedog je hond zelf brengen.

Het grootste verschil met een wandelservice is echter het bezit van een hondenveld. Ruim drieduizend vierkante meter terrein, omheind, zodat ook 'weglopers' kunnen rondrennen. Dagelijks ontvangen de medewerkers er, op afspraak, zo'n vijftig honden, die één grote roedel vormen, met de medewerkers als roedelleiders.

Vandaag bestaat het team voornamelijk uit oudgedienden. Marjon (52), Inge (57) en Wendy (31) werken er al lang. Die eerste twee zelfs al toen Doggiedog nog Leo de Dogman heette.

Pionier
De toenmalige eigenaar, Leo Keijzer, was een pionier. Nu zijn uitlaatservices heel gewoon, maar hij begon zijn bedrijf eind jaren tachtig, toen niemand nog professioneel honden uitliet. Keijzer had drie honden op de achterbank van zijn auto, maar breidde al snel uit naar busjes. En nam personeel aan - pittige, kordate meiden.

Dat is niet veranderd sinds het bedrijf in handen is van Marieke Stienen. Zij was klant toen Keijzer in 1999 aangaf te willen stoppen. En wat doe je als je hond uitlaat-loos dreigt te worden? Dan neem je de zaak over. Stienen bedacht met Doggiedog het concept 'hondencrèche'.

Geen uurtje naar het bos, maar een hele dag op een omheind veld. In een roedel, ook goed voor de socialisatie van de wat moeilijkere types. De klant kan de hond naar het veld brengen ('veldhond', €22,50 voor 1 of 2 vaste dagen per week) of de Doggiedogbus haalt zijn hond op ('bushond', €31 voor 1 of 2 vaste dagen per week).

Kattenkwaad
Om half negen is het al druk. Het terrein blijft in tweeën gedeeld zolang er nog veldhonden arriveren. Dat houdt de entree rustig. Niets is hinderlijker dan een groep wijsneuzen die de nieuwkomer aan de poort staat op te wachten om hem of haar ongevraagd te bepotelen en besnuffelen.

Suus, Linda en Wendy (vlnr) te midden van de opvanghonden. Beeld Dingena Mol

Koortje de kooiker bijvoorbeeld is daar niet van gediend. Lumi de witte herder griezelt ervan. Cara de beagle daarentegen vindt het gezellig, zij gaat op haar rug liggen en kwispelt de tegels schoon.

Maar voor je het weet wordt Kobus dan jaloers op Einstein omdat hij het meisje niet wil delen. Of gaat Teuntje er met een op de grond gevallen hondenjasje vandoor. Dat dan weer wordt afgepakt door Keet. De kordaatheid van de medewerkers zorgt dat hun kattenkwaad onschuldig blijft.

Drukke Centrumroute
Negen uur. De hondenbussen vertrekken. Drie routes door de stad, ze worden naar smaak verdeeld. Zo is er de relaxte Zuidroute, maar ook de drukke Centrumroute. "Daar rij je vaker achteruit dan vooruit en moet je strak kunnen inparkeren. Of er tegen kunnen dat je wordt uitgefoeterd, wanneer je de straat blokkeert." Marjon verblikt of verbloost er niet meer van.

Het ophalen van de honden is nu makkelijker dan vroeger, al wordt de hectiek in het verkeer groter. Eerst haalden de 'dames van Doggiedog' honden op elk adres op, ongeacht de bereikbaarheid. Marjon kan er smakelijk over vertellen. Over die hond die op de Wallen woonde, in een huis achter een hek waarvan je de sleutel bij het naastliggende hotel moest halen.

Het ophalen van de honden is nu makkelijker dan vroeger, al wordt de hectiek in het verkeer groter. Beeld Dingena Mol

Tegen de tijd dat het dier in de bus zat, was je uitgescholden door auto­bestuurders, gewenkt door prostituees en uitgejoeld door dronken Engelsen, die 'Doggiedog-fuckyfuck' riepen.

Hoogbouwjungle
Dat was altijd nog minder spannend dan een rit door de Bijlmer. "Daar reed je met een stadskaart op de knieën om niet te verdwalen in de hoogbouwjungle. Met een bus waarvan je hoopte dat ie niet stuk ging voor de parkeergarage van Kraaiennest, waar junkies stonden te kleumen bij vuren in oliedrums."

Geen onterechte angst want er gingen nogal eens wat stuk. "Klanten vonden het zo'n leuk gezicht, zeiden ze, die twee busjes achter elkaar op de gracht," herinnert Marjon zich. "Dat de ene de andere sleepte, dat wisten ze niet. Voor de honden maakte dat niet uit; die lagen heerlijk achterin te soezen."

Nu rijden er goede bussen naar bereikbare adressen. Het klantenbestand is nog even gemêleerd als toen. Van bazen in huurhuisjes in volksbuurten tot eigenaren van grachtenpanden en alles daartussenin. Het gaat de Doggiedoggers echter om de honden en die zijn niet statusgevoelig; ook in grote huizen zijn er dieren met eenvoudige slaapplekjes. In de wasmand bijvoorbeeld. Of in de linnenkast.

Onder de douche
"Veel honden staan klaar achter de voordeur, andere moet je even zoeken." Sommige liggen op hun rug in de mand, een ander duikt in het bed van de baas. Of, zoals Marjon meemaakte: bij de eigenaar onder de douche. "Daar stond ik dan, achter de badkamerdeur. Of hij de hond even kon aangeven."

'Veel honden staan klaar achter de voordeur, andere moet je even zoeken.' Beeld Dingena Mol

Er gebeurt altijd wel iets bijzonders. "Je hebt met de hond te maken, maar ook met de baas." En met diens persoonlijk leven. Met de gelukkige kanten, zoals de geboorte van een kind. Dan staat er taart klaar.

Ook verdrietige aspecten worden gedeeld. Het levert ontroerende momenten op. Zoals met de hond die gemoedelijk naast haar opgebaarde baas zat. Ze kwispelde vriendelijk toen Marjon binnenkwam, nam kalm een koekje aan. Mee naar Doggiedog wilde ze die dag niet. Liever bleef ze waken bij haar baas.

Discipline
Rond elf uur arriveren de bussen bij het veld. Daar is de procedure strikt: geen hond de bus uit zolang het buitenhek open is. Ze gaan één voor één het veld op. Discipline is noodzakelijk om opgewonden standjes in toom te houden.

Eenmaal op het veld mogen ze los gaan. Daar begroet Flip zijn vriendin Lola uit de andere bus. Maken Ilyia en Rufus elkaar hartstochtelijk het hof, de rest van de roedel negerend. Zelfs Toos en Lou, nogal woeste teven die als raketten over het veld schieten. Niet alle honden zijn in beweging; sommige prefereren de bank onder het afdak. Of een rustig plekje in een kuil, een kussen op een platje in de zon.

'Je hebt met de hond te maken, maar ook met de baas.' Beeld Dingena Mol

Als er tenminste zon is. 'Wat doen jullie in de herfst en de winter?' vragen veel klanten het personeel. De honden spelen dan onbekommerd door. Of schuilen onder het afdak of liggen in benches in de verwarmde binnenruimtes. Terwijl de medewerkers druipend over het veld lopen, voor de rest van de roedel.

Drollenbak
"En om poep te scheppen," zegt Wendy, de drollenbak nog in de hand. Een noodzakelijk klusje, want sommige honden lusten graag poep. Zien eten doet eten, waardoor andere honden het ook eens proberen. Vandaar dat alle drollen worden weggeschept, net als mee-uitgepoepte attributen. Zoals een sok van de baas. Of het hoofd van een Legopoppetje. Wendy kijkt nergens meer van op.

Twaalf uur. De eerste wandelgroep vertrekt naar het Diemerbos. Ook dat is routine: twee wandelingen per dag met de honden die daar, naast het veldverblijf, behoefte aan hebben. In het bos is het feest. Met slootspringen als hoogtepunt. In het Diemerbos zijn sloten echter modderpoelen. Zwarte honden komen er zwarter uit. Om het over witte honden maar helemaal niet te hebben.

De drek is hardnekkig. Dat betekent, terug op de crèche, boenen geblazen. Ervaren slootspringers zetten het op een lopen als de kraan opengaat. Water uit een slang is toch iets anders.

Geliefde lunch
Na de gehate waspartij volgt de geliefde lunch. Of een Doggiedogkoekje, als de baas geen eten meegeeft. Al zijn er ook types die hun voer laten staan. Zoals een koppel windhonden, zegt Marjon. "Toen ik de baas vroeg hoe dat kwam, zei ze dat haar honden alleen van porselein eten."

Ook dat is routine: twee wandelingen per dag met de honden die daar behoefte aan hebben. Beeld Dingena Mol

Lunch of niet, alle veldhonden doen een tussen-de-middagtukje in de bench. Tien uur buiten lopen, dat houdt geen hond vol. Geen mens ook, trouwens. De medewerkers maken een kopje soep in de keuken. De muur hangt vol met kaartjes van tevreden klanten, de kapstok vol regenjassen. Tien stuks, zo veel als het huidige team telt, met vrouwen én mannen.

Om bij Doggiedog te werken moet je wel ballen hebben, zeggen ze, want het werk gaat altijd door, ook bij strenge vorst met gladheid, storm of regenbuien.

Romantisch idee
Sollicitanten krijgen dat meteen te horen. Doggiedog zoekt altijd geschikte medewerkers, want die zijn niet makkelijk te vinden. "Veel mensen hebben er een romantisch idee bij. Hondjes knuffelen in het zonnetje," aldus Marjon. Voor mensen die hun kantoorbaan willen ruilen voor 'iets buiten, met je handen' valt het tegen. Vooral het fysieke aspect blijkt zwaarder dan gedacht. Het is geen toeval dat niemand bij Doggiedog fulltime werkt.

Half vier. De bussen zijn vertrokken. Rust op het veld. Deense Dog Argos ligt uitgestrekt op de bank, er passen nog net twee teckels naast. Vanaf vier uur mogen de veldhonden worden opgehaald. Ze weten feilloos wanneer hun baas voor het hek staat. Sommige lopen kwispelend naar de uitgang, andere graven een kuil. Of beginnen aan een nieuw renrondje door de autobanden. Ze willen nog niet weg. Zij kwispelen op afstand naar de baas en springen het zwembad nog eens in.

Om half zeven zijn alle honden opgehaald. Een duif landt op het afdak, twee merels beantwoorden elkaars avondlied. Voor de laatste maal klapt het hek. En is er geen hond meer.

Doggiedog neemt uitsluitend honden aan na een intake. Nu is er een aannamestop. Geïnteresseerden komen op een wachtlijst.

Om bij Doggiedog te werken moet je wel ballen hebben, zeggen ze, want het werk gaat altijd door. Beeld Dingena Mol

Hondenopvang

In Amsterdam hoeft geen hond alleen thuis te zitten. Er zijn legio mogelijkheden: van een groepswandeling met een uitlaatservice tot een 'eigen kamer' voor de nacht in een ­hondenhotel. Een dag privéopvang in huiselijke sfeer, of, en hier snijdt het mes aan twee kanten: een oppasouder via stichting Oopoeh. Daar wandelen senioren met gasthonden, zodat beiden in beweging blijven.

Een greep uit de mogelijkheden

Uitlaatservices in bos
Het hondenbusje - www.hondenbusje.nl
Donald Dog - www.donalddog.nl
Meneer de Hond - www.meneerdehond.nl/uitlaatservice/
Stardog - www.star-dog.amsterdam

Dag- en nachtopvang op bedrijfslocatie
Hondencreche S114 - www.hondencreche-s114.nl
Dierenopvang Amsterdam - www.doamsterdam.nl/dagopvang.htm
Dierenhotel Pocahondas - www.dierenhotelpocahondas.nl

Thuisopvang
Pawshake - www.pawshake.nl
Blaffus - www.blaffus.nl
Stichting Oopoeh - www.oopoeh.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.