Column

'Bij Het Parool weten ze hoe je het leven viert'

Albert de Lange (57, @deAlbertLange), bijna dertig jaar redacteur bij Het Parool, is 'uitbehandeld'. Hij bericht de komende tijd, ongewis hoe lang, over zijn aangekondigde dood. Vandaag: hoe zijn loopbaan begon als jong verslaggevertje.

Albert de LangeBeeld Het Parool

Mijn allereerste artikel onder naam in Het Parool verscheen in 1977. Ik weet uiteraard nog precies wat er boven stond: 'Vliegveld Lelystad geen groeier'. (Over betrekkelijkheid van nieuws gesproken.) De krant had mij aangesteld als ­correspondent in Flevoland, waar ik leerling-journalist was bij het plaatselijke nieuwsblad De Flevolander.

Bij Het Parool leefde de gedachte dat al die Amsterdammers die naar Lelystad waren vertrokken bij de krant gehouden moesten worden, maar na een 'Flevo-editie' en nog wat experimenten liet men dit idee varen - geen krantenlezers, daar in de polder.

Zo goed als onwetend van dat soort strategische overwegingen was dit jonge verslaggevertje, twintig, geheel vervuld van zichzelf: een artikel over de volle breedte van de pagina in Het Parool, toen nog groot formaat, de krant waar al die beroemde mensen werkten. En de mooiste krant van het land.

Ik heb altijd journalist willen worden, dat wist ik al op mijn tiende. Thuis spelde ik Trouw, nog altijd het lijfblad van mijn ouders, en op twee middelbare scholen had ik enig succes in de redacties van de schoolkranten - verder nergens mee.

Met wat gretigheid en basale grammaticale vaardigheden kon je toen nog zo de journalistiek in. Of anders wel, standaardgrap, de sportjournalistiek. Gesjeesde onderwijzers vormden het middenkader, zij behoedden je voor grote missers en hielden woedende notabelen op afstand als toch iets aan de aandacht was ontsnapt. Dan gold: 'De honden blaffen, de karavaan trekt verder.' Ook voor de jonge academici die nu de redacties binnenstromen een bruikbaar wandtegeltje in roerige tijden.

Wouter Gortzak - hij is recent mooi uitgeluid - haalde me in 1985 vanuit Groningen, ik was inmiddels stadsverslaggever bij het Nieuwsblad van het Noorden, naar Amsterdam. Onnodig te zeggen wat een triomf het was; nu ging ik echt bij Het Parool werken. Om er, kunnen we nu vaststellen, nooit meer weg te gaan.

Er zijn twee flirts geweest met andere werkgevers, die me tijdelijke loyaliteitsproblemen brachten, maar meer dan de helft van mijn leven ben ik zeer sterk verbonden geweest met Het Parool, de cultuur van de krant en de mensen ter redactie. De krant en m'n moeder, daar blijf je af.

Die opwinding uit 1977 heeft me nooit echt verlaten. En waar het blootleggen van maatschappelijke misstanden lang niet achter elk artikel de drijvende kracht is, moeten we ijdelheid onder ogen zien: niks mooier dan prominent in de krant te staan. (Dat lezers maar zeer beperkt oog hebben voor de naam van de auteur, ontdek je vanzelf als mensen je jouw eigen artikel gaan navertellen - 'Ik las in de krant dat...')

Waarom ik dit allemaal opschrijf? Omdat op enige termijn een einde komt aan mijn dienstverband bij de krant - dat zal ongeveer samenvallen met mijn verscheiden en mijn laatste ­column - en omdat ik vanmiddag alvast officieel afscheid neem van mijn collega's en vrienden bij Het Parool.

We hebben heel veel samen beleefd, het onderscheid tussen privé en professie was vaak onscherp, en tegenover een enkele zwarte bladzij staan de warmste herinneringen, zoals dat gaat. Het heeft me ongelooflijk veel gebracht, de mooiste mensen, de halve wereld, bijna dertig jaar lang.

Een moeilijke middag? Bij Het Parool weten ze hoe je het leven viert.

Zaterdag: de grenzeloze zorg

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of mail naar a.delange@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden