Beulings

Niet steeds het wiel uitvinden

Dit kleine pandje in de Beuling-straat heeft al veel uitbaters gehad. Ik noem alleen Green CuisIne, De Beuling en vervolgens L'Indo-Chine.

De zaak stond daarna een tijdje leeg en de nieuwe gebruikers hebben er nog veel werk aan gehad. Het resultaat is een uiterst sober - wit - ingerichte ruimte met comfortabele groene Ahrendstoelen en een door de kaalheid holle akoestiek. Er is nog steeds een open keuken en als daar vis wordt gebakken ruik je dat. Het blijft behelpen in de oude binnenstad.

Beulings is een modern formulerestaurant. Er is een keuze uit twee dagmenu's en de kok moet uit de keuken komen om ons die te vertellen. Het meisje dat bedient, moet duidelijk nog ingewerkt worden.

We vragen naar de witte huiswijn en krijgen er één aangeboden. Later blijken er twee soorten te zijn en als we al een drie kwar-tier zitten (en wachten op het eerste gerecht, dat pas na een uur komt) en de mede-eigenaresse komt binnenrennen, krijgen de buren ook nog een huisaperitief aangeboden.

Dan somt ze de menu's op en belooft zeebaars. De kok had het over griet en die krijgen we ook. Misschien is het toch een idee het menu even op te schrijven. Leuk voor gasten en personeel!

Een driegangenmenu doet hier €35, vier gangen doen €42 en vijf €47.
De tijd blijkt deels in het zelf bakken van liefst vier broodsoorten te zitten. De kwaliteit is redelijk, maar professionele bakkers doen het vaak beter; waarom dan al die moeite? En die wachttijd?

Op tafel komen eerst wat stukjes Parmaham en 'de Mercedes onder de olijven'. Daarna krijgen we als amuse wortelsoep met een gamba en koriander; niets op aan te merken.

We beginnen met aan de ene kant een carpaccio van kalfsstaartstuk met rucola, maar het vlees is nogal weerbarstig (niet op de draad gesneden?) en de smaak valt weg bij de forse smaak van de balsamico en Parmezaan. En dan is er nog zomertruffel, waarvan we weinig merken.

De smeuïge spinazieflan met blauwe klaverkaas en spinazie en wat kaassaus is beter. De smaken zijn zacht, maar vooral de fluweelzachte structuur is aangenaam. Ze maken hier hun eigen pasta: de Penne met konijn en tomaat smaakt mooi en heeft precies de goede smeuïgheid. Dat geldt ook voor de peterseliebigoli met rode ui en verse ansjovis, een gerecht dat me al bij de aankondiging deed water-tanden en waarin ik niet teleurgesteld word.

Als hoofdgerecht wilde eend (het seizoen is net open) met hoorn des overvloeds (= trompettes, zie hiernaast) en groene kool, boekweitpolenta en saus van de eend. Klassiek qua samenstelling, goed uitgevoerd. Griet met scheermesjes en tomaatjes en olijven, lamsoren, puree en beurre blanc is ook al zo klassiek. De scheermesjes zijn precies de goede maat: te groot en ze zijn taai. De griet, een stukje filet, is perfect gebakken. Maar zijn die lamsoren niet wat erg zout?

Het dessert is enerzijds een heet, goed en lekker zurig Pruimentarteletje met tonkabonenroomijs. De chef heeft aangekondigd dat die niet is uitgevallen zoals hij hem in gedachten had, maar we kunnen melden dat hij goed genoeg voor ons is.

Ten slotte weer een heel klassieke combi van aardbeien met pannacotta en aardbeienpepersaus met aardbeiensorbet. Alleen de pannacotta valt wat tegen. Als het goed is, is die zacht en smeuïg; deze is een wat te stijve gelatinepudding.

Alles bij elkaar vrij ambitieus, als je zo elke dag het wiel opnieuw wilt uitvinden: als je de gerechten steeds wijzigt, kun je niets echt perfectioneren. Waarom niet één menu vast voor minstens een maand en een tweede wisselend? Ze doen binnen die beperking hun best, al moeten ze er wel voor zorgen dat de bediening beter op de hoogte is.
O ja, de wijnkaart is gevarieerd en origineel.

8+

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden