Column

Betrouwbaar meezwijgen met de baas

Wie rond het hoogste niveau zwermt, wil nooit precies weten wat de baas doet.

Toen ik op een school lesgaf, merkte ik dat al. De adjunct-directeur wist zogenaamd nooit precies wat de directeur deed. Dat niet-weten was zijn bescherming. Als hij wist wat de directeur in de zin had, zou hij zich daar ook verantwoordelijk voor voelen. En dat wilde hij niet, want dan zou de adjunct ook zijn contact met ons, het lagere volk, verliezen. En omdat hij de directeur wilde voeden, moest hij wel contact met ons houden.

Dat spelen met je kennis, dat zogenaamd 'niet willen weten' als je rond het hoogste niveau verkeert, herkende ik bij de bouwfraude-enquête en herken ik nu bij de parlementaire enquête Woningcorporaties.

Een paar dagen geleden zag ik daar ene mijnheer Gerard Erents. Ik viel er laat in en wat hij precies had gedaan - ik zie dat hij interim-bestuurder bij Vestia was - is me ontschoten, maar die vertelde ook dat de grote baas - die mijnheer Erik Staal - nooit werd tegengesproken. 'Als hij zei dat het rood was, was het rood.'

Natuurlijk was het rood, want als je Erik tegensprak, kon je je baan verliezen en liep je flinke bonussen mis, terwijl je vrijwel geen gevaar liep als je domweg meeheulde.

Daarom weet ook nooit iemand iets. Je bent op het hoogste niveau gekomen door je betrouwbare zwijgen en je meeheulen met de baas en daarin zul je je baas niet teleurstellen, tenzij je er zelf het slachtoffer van wordt. Vandaar dat het hogere echelon nu de eigen straat aan het schoonvegen is, zij het met een beperkt geheugen.

Slijmerig likken - we vergeten het wel eens - is een uitstekende tactiek, vooral als het je aan ondernemend talent ontbreekt.

Als ik naar de parlementaire enquête kijk, zie ik dat het net iets lagere echelon bestaat uit ongelooflijk kwijlerige droplullen van de ouderwetse soort. Moeder heeft nog even de das gestrikt en de pochet goed in het borstzakje gevouwen. Het zijn heren zonder enige vorm van persoonlijkheid. Waterglazen met sterk verdunde ranja. En elke keer denk ik: ja, dat soort slijmdraden moet je hebben. Je betaalt ze een goed salaris, opdat jij als baas vrij kunt zijn.

Ik heb eigenlijk wel bewondering voor ze.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden