column

'Beschaving wordt getypeerd door zelfbeheersing'

null Beeld Jean-Pierre Jans
Beeld Jean-Pierre Jans

Zondagmiddag stond ik bij een voetbalveldje waar vermoedelijk een jeugdtoernooi werd gespeeld. Altijd leuk.

Na een tijdje vielen mij de volgende uitspraken op.

'Goed zo, dat was een nuttige overtreding.'

'Scheids! Het is een contactsport.'

'Geen penalty! Ze hielden elkaar tegelijk vast!'

Het door de ouders gesanctioneerde onsportieve spel van hun kinderen verbaasde me. Daarbij dient te worden gezegd dat toen hun eigen zoon wat noppen in zijn wang kreeg er ook werd geroepen: 'Niet aanstellen, Robbie! Zo erg was het niet.'

Ik zag hoe het begrip sportiviteit de afgelopen vijftig jaar totaal is veranderd. Voor mij betekende 'sportief' zijn: rekening houden met de ander, de ander welbewust niet kwetsen, eerlijk zijn, fairplay. Zo ben ik opgevoed, ook door jeugdtrainers, halverwege de jaren zestig.

'Sportief zijn, Theodor! Ik zie wat je doet, en dat is niet goed.'

'Ik deed niks.'

'Niet schijnheilig doen!'

Toevallig had ik woensdagnacht naar de Copa América gekeken waar ik had genoten van wedstrijd Brazilië-Colombia waarbij me ook was opgevallen dat er hard en onsportief werd gespeeld. Daar vond ik hardheid niet erg.

Maar waarom vond ik dat bij die kinderen wel?

Omdat alles werd bewonderd door de ouders wat ik in wezen verafschuw: agressie, verregaand fysiek contact, het pijn doen van de ander, het verneuken van de scheidsrechter. Ik heb me daaraan vroeger ook schuldig gemaakt, maar het was goed dat het bestraft werd. Beschaving wordt getypeerd door zelfbeheersing, en dat moest me worden bijgebracht; maar nu werd onbeschaafd gedrag opgehemeld.

Ik moest denken aan mijn oude gymleraar die toen wij hockeyden naar het voetbalveld wees en zei: 'Dat zijn de Romeinen, wij zijn de Grieken!' Voor mij een reden om niet meer te hockeyen, want te bekakt. Ik wilde wel een Romein zijn.

Maar nu zag ik Barbaren. Het spel van de jeugd als spiegel van deze tijd.
Een jongen met een kapotgetrapt scheenbeen strompelde het veld af.

Even later werd er een knaap over de zijlijn gerold (zodat het spel kan doorgaan) die rochelend zei niets meer te kunnen zien. Hij bloedde uit zijn achterhoofd. De scheids had niets gemerkt.

Ik ben bang voor de toekomst.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden