Plus Filmrecensie

Benzinho toont: als vrouw in Brazilië word je niet serieus genomen

Benzinho is een soms wat betuttelende, maar ambitieuze film over het leven als vrouw in Brazilië. Regisseur Gustavo Pizzi kruipt diep in het hoofd van zijn personage en laat op een terloopse manier zien hoe ze verandert.

Haar hele bestaan en identiteit heeft Irene onbewust opgehangen aan de zorg voor haar gezin

Haar man, de schat, roept al jaren dat alles binnenkort beter zal worden. Dat een van zijn vele plannetjes veel geld op zal leveren. Na wat drank voegt hij daar soms aan toe dat ze een prachtig nieuw huis verdient vol luxe en comfort. Van hun huidige bouwval, net buiten Rio de Janeiro, kan de deur niet eens meer open. Ze kunnen alleen naar binnen via het raam van een van de slaapkamers.

Irene (Karine Teles) zit echter helemaal niet te wachten op een man die haar alles geeft waar ze naar verlangt. Wat ik verdíen, vertelt ze Klaus (Otávio Müller), is een eigen baan.

Een echte baan, niet de kofferbakverkoop van dekbedovertrekken waarmee ze nu een paar centen bij elkaar schraapt. Dus maakt Irene op 38-jarige leeftijd alsnog haar middelbare school af. Ze wil bijdragen aan de burgerlijke droom in plaats van hem cadeau te krijgen. Ze wil eigenwaarde voelen.

Complexe rol
Dat lijkt al voldoende plot voor een hele film, maar is slechts de helft van wat het ambitieuze Benzinho te vertellen heeft. Oudste zoon Fernando (Konstantinos Sarris) is namelijk een heel goede handbalkeeper.

Zo goed dat hij prof kan worden in Duitsland. Als Irene dat hoort, lacht en huilt ze tegelijk. Ze gunt haar zoon natuurlijk een fantastische toekomst, maar had nooit gedacht op zijn 16de al afscheid van hem te moeten nemen. Over twintig dagen stapt hij op het vliegtuig.

Gustavo Pizzi heeft een mooie, zij het soms wat betuttelende film gemaakt over de complexe rol van vrouwen in het Braziliaanse gezinsleven. De eerste helft toont hoe Irene het leven grotendeels ondergaat.

Haar gevoelens zijn immers altijd afhankelijk van anderen. Van Klaus. Van Fernando. Van de vrouw die haar examens nakijkt. Van haar zus en diens agressieve echtgenoot. Van Rodrigo, haar 12-jarige, veel te dikke zoon, die 's nachts de koelkast leeg eet. Als Klaus dat ziet, vraagt hij zich een halve seconde af wat zijn vrouw daarvan zou vinden. Daarna doet hij vrolijk mee.

Warm gezin
Irene wordt, kortom, niet echt serieus genomen. Tijdens een gesprek met de aannemer over hun nieuwe huis oppert Fernando dat ze best met twee in plaats van drie verdiepingen toe kunnen. Hij gaat binnenkort immers naar Duitsland en heeft dus geen eigen slaapkamer meer nodig. Een cruciale, messcherpe scène.

Benzinho

Regie Gustavo Pizzi
Met Karine Teles, Otávio Müller, Konstantinos Sarris
Te zien in Eye, Rialto, Uitkijk

Fernando bedoelt het vast goed, maar heeft niet door dat hij de wereld van zijn moeder voor haar ogen afbreekt. Dat hij weggaat is al erg genoeg. Met die opmerking wist hij in haar ogen zijn hele bestaan uit.

De mannen in haar leven zijn geen eikels, integendeel zelfs, ze vormen een heel warm gezin, maar ze zijn haar zorg wel vanzelfsprekend gaan vinden. En zij heeft haar hele bestaan, haar hele identiteit, onbewust opgehangen aan die zorg.

Betutteling
Er loopt ook nog een 5-jarige tweeling rond in huis, dus zorgen zal voorlopig een belangrijk onderdeel van Irenes leven blijven. Fernando's vertrek versnelt echter wel het vormen van haar vernieuwde, of beter gezegd uitgestelde identiteit. Ze laat los.

In een speelse scène heeft Irene een koptelefoon op en danst de hele kamer rond. De kinderen kijken haar verbouwereerd aan, want ze zien een waarheid die meestal voor hen verborgen blijft en die ook Irene zelf niet altijd ziet: ze is meer dan alleen een moeder.

Pizzi kruipt diep in het hoofd van zijn personage en laat op een terloopse manier zien hoe ze verandert. De genoemde betutteling zit hem vooral in Irenes kluchtige woede-uitbarstingen in de tweede helft van de film. Ze heeft vaak alle reden om boos te zijn, maar Pizzi zet haar soms neer als een hysterische vrouw temidden van zogenaamd rationele kerels. Dat kan nooit zijn bedoeling zijn geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden