Bariloche

Armetierige Argentijn

Alles komt uit Argentinië, zeggen ze in restaurant Bariloche. Maar dat blijkt geen aanbeveling. De vis is niet vers, het vlees en de wijn vallen tegen, en de panqueque mist dulce de leche, maar heeft wel kartonnen randjes.

Bariloche kennen we als het exclusieve wintersportgebied van Argentinië, waar Willem-Alexander en Máxima graag vertoeven. In Amsterdam is het een Argentijns restaurant in de Utrechtsestraat, pal om de hoek van het Rembrandtplein.

Het is een pijpenla met wat tafeltjes op straat, een kleine verhoging achterin en de keuken in de kelder. Wel is er een bar. De ambiance is donker, alles met houten tafels en papieren servetjes en deels met bankjes. De muziek is vrij luid, eerst van een vreselijk soort Argentijnse disco, later wat betere tango.

De kaart is als van de meeste Argentijnse zaken, met veel vlees van de grill en wat vis. Er wordt ons gevraagd of we wat brood met tapenade willen hebben - we verwachten niet echt dat dat op de rekening zal komen (wel dus, voor € 2,75). De stukken stokbrood zijn kennelijk met kruidenolie opgepiept, want als je ze beetpakt, druipen je handen meteen van het vet. We eten er overigens niets van, want het kruim is volkomen ongaar: als je erin knijpt wordt het weer een deegklont, in plaats van dat het terugveert. Het smaakt ook niet. De aioli is wat slap, de tapenade onbestemd. Dat begint al goed.

We bestellen twee gevarieerde voorgerechten, de Picada Bariloche (koud, €9,75) en de Tapas Bariloche (warm, €13,75). De Picada bestaat uit een forse berg groenvoer met wat plakjes lomo, chorizo, kaas en rauwe ham. De Tapas is wat royaler, met een empanada (vrij smaakloos), een varkensribbetje, een stukje kip en wat stukjes warme worst, allemaal vrij matig van kwaliteit.

Saaie of zoute soep

Er staan wel drie soepen op de lijst; dat vinden we altijd heel aangenaam. De Sopa carbonada, de Argentijnse goulashsoep zegt de kaart (€4,75), is niet erg prijzig, maar alle waar lijkt wel naar zijn geld te zijn. We vinden de soep nogal saai. Erger is het met de vissoep (€4,50), nog een beetje goedkoper zelfs, maar bremzout en met een vulling van onder andere garnalen die droog en hard zijn. Ze gaan er prat op dat alles hier uit Argentinië komt en dat willen we ook wel aannemen, maar je vraagt je af hoe lang die garnalen en overigens ook mosselen er over gedaan hebben.

We nemen nog maar een slok van de huiswijn (€13,- / 0,5 l), zonder dat dat ons ervan overtuigt dat ze in Argentinië behoorlijke wijn kunnen maken - en toch weet ik dat ze daar best toe in staat zijn, zelfs voor de prijzen die van wijn huiswijn kunnen maken.

Tijd voor de hoofdgerechten. Om een beetje een goede indruk te krijgen van de capaciteiten van Bariloche bestellen we ook hier samengestelde gerechten. Voor de vis wordt dat dus de Combinado pescados: inderdaad een grote variëteit aan vis (zalm, tonijn, een grote gamba en nog het een en ander), maar aan het belangrijkste waaraan een visgerecht moet worden voldaan beantwoordt het niet: de vis is niet vers.

Verkoolde vis

De volledig droge, doorgeslagen moot tonijn is zelfs zurig van smaak. Ook de zalm is droog en op verschillende plaatsen verkoold en dan ligt er nog een stuk dat voornamelijk uit kop bestaat. Er ligt op het bord een berg van dezelfde salade bij die we al eerder zagen en gelukkig is er nog een groentegerecht bij: nog een bord met die salade. Daar is wel over nagedacht, lijkt het (€24,75).

Het vlees bestaat uit twee gelijkvormige stukken, één zou ossenhaas zijn, de ander entrecôte, met daarbij drie heel dunne, zelfs uitgedroogde gegrilde groene asperges. Deze Plato Bariloche komt ook nog met een klein lepeltje onduidelijke saus; als je echt saus wil hebben, moet je die wel apart bestellen (en betalen), maar dan heb je wel keuze. Die beker lieten we aan ons voorbij gaan. Overigens zijn de frietjes en de gepofte aardappel met zure room redelijk, in tegenstelling tot de fabrieksmayo.

Dus verheugen we ons op de desserts: we vragen

nog of de chocoladetaart huisgemaakt is; dat is zo, maar de chocolade smaakt wat kalkig. Erbij een bolletje erg matig fabrieksijs en een hoop roomschuim met een aardbei (€6,75).

Het alternatief is de Panqueque con dulce de leche, een flensje met melkkaramel. Hier is dat pannenkoekje misschien wel huisgemaakt, maar dan wel een eeuwigheid geleden. De randen zijn als karton, het midden is zompig. Van de vulling worden we alleen weer datzelfde ijs gewaar. Enig dulce de leche onttrekt zich aan ons oog en we hebben geen lust de diepten van deze panqueque te exploreren (€7,75).

We weten haast niet hoe snel we hier weg kunnen komen, maar we moeten eerst wel de rekening cash betalen, want een andere mogelijkheid is er niet. Ik weet niet wie hun Argentijnse leverancier is, maar beter dan een Argentijnse volkssupermarkt in een sloppenwijk van Buenos Aires kan die niet zijn. Niks Bariloche. Tel uit je winst.

5-

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden