Bar Italia

Krap zitten in een gigantische ruimte

Je maakt niet vaak mee dat de ruimte waarin je zit omgekeerd evenredig is aan de ruimte op tafel. Bij Bar Italia zit je in een reusachtige ruimte, hoog en met rondom een galerij, terwijl je, als tweetje, aan een tafel zit die niet meer dan zestig bij zestig centimeter groot is. En dan zit je ook nog op de eenvoudigste denkbare keukenstoel, met papieren servetten.

Toegegeven, ze zijn nog niet zo lang open, dus misschien hadden ze geen tijd om na te denken toen ze besloten dat het brood in een lange papieren zak in een verticaal mandje moest komen, waardoor je niet meer ziet wat erin zit, of zelfs maar óf er iets in zit.

Wanneer we twee van de vier stukjes brood op hebben, komt iemand het brood vervangen door weer zo'n raar mandje en voordat we de kans krijgen daar een stuk brood uit op te diepen, komt iemand anders het mandje weer weghalen, zonder één woord.

Dezelfde ober, één van de vier die ons bedienen, heeft na ons verzoek om de dessertkaart zeker een kwartier nodig om daarmee te komen aanzetten. En dan heb ik het maar niet over het veel te frequente 'heeft het gesmaakt' en 'is alles naar wens' en andere amateuristische en uiteindelijk irritante bedieningsfouten.

De antipasto Bar Italia bestaat uit drie minibordjes in een stellage (ook nog fout neergezet, zodat je er nauwelijks bij kunt) met twee bruschette met tomaat, vier kleine rolletjes rauwe ham en een klein beetje octopussalade (carpaccio noemen ze de vliesdunne plakjes), maar kost wel €16,75!

De drie ravioli van fazant zijn wat droog, maar niet slecht, al moet je de beloofde salieblaadjes met een loep (en een zaklamp, gezien het slechte licht) zoeken (€12,95).

De risotto van scampi (twee grote) en courgette is oké, en zelfs royaal te noemen, hoewel de scampi een beetje ­afgepeigerd zijn, want al te vers zijn ze niet (€13,95).

De hoofdgerechten zijn niet eens zo slecht. De 'Coda di rospo e lardo pian di neve' (zeeduivelfilet met Italiaans spek, gestoofde prei, gepofte aardappel en een langoustinesaus, €23,50) heeft een heel eigen garnituur, anders dan bij het andere hoofdgerecht (vlees), maar die houtige zeekraal is niet meer dan versiering, want die is in dit seizoen oneetbaar - eind augustus, begin september is de uiterste grens!

De 'Sottofiletto di vitello al forno' (kalfslende uit de oven met gepofte sjalotten, knolselderijpuree en jus, €21,50) is goed vlees, goed bereid en goed begeleid. Niets op aan te merken! Dat is tenminste wat!

De tiramisu is met goede mascarpone gemaakt, maar mist de pit die de espresso en marsala hadden moeten geven. Misschien was iets sterkers dan marsala beter geweest of gewoon meer marsala, en meer lange vingers. Dit is wat erg flauw (€7,50).

De 'Semifreddo al caffè' (mokkaparfait met garnituur van onder andere hazel­noten en amaretto (€7,50) is wat dat betreft beter.

De wijnkaart is heel aardig, al is de rosé veel te koud, maar die wordt vanzelf warmer (€4,50/glas).

Samengevat: de inrichting is fraai en, zoals dat tegenwoordig lijkt te moeten, donker, maar je zit niet echt royaal, en de bediening is (nog) erg rommelig, terwijl de prijzen toch wel wat meer suggereren.

Er is hier overigens nog meer te doen dan in het restaurant eten. Er is een café en er komt een espressobar, vanaf het Rokin bereikbaar, begrijp ik. Aan ons tafeltje zijn wel wat problemen met tocht vanuit de Nes, terwijl we niet eens vlak bij de deur zitten. Kinderziektes? Misschien nog even wachten!

7,5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden