'Bang voor het moment dat mijn stad doelwit is'

De terreuraanslagen van IS-aanhangers op tweehonderd kilometer van Amsterdam doen de angst toenemen. Enkele lezers uiten hun gevoelens middels ingezonden brieven in Het Parool.

null Beeld Dadara
Beeld Dadara

We leven in een wereld die anders is dan toen ik klein was. We leven in een wereld waarin de ene terroristische groepering over de andere heen duikelt. We leven in een wereld waarin de ene bomaanslag in het Oosten gevolgd wordt door de andere in het Westen en vice versa.

We leven in een wereld die elke dag van de week, elk uur van de dag verkeert in opperste staat van paraatheid. Toch is dat niet voldoende, want gisterochtend werden we wakker in een wereld die (minstens) 31 Brusselse levens minder kende door toedoen van terroristen.

Terrorisme is werkelijkheid. Dat valt niet te ontkennen. Ook niet door de mensen die zeggen 'wees niet bang, dat is wat zij willen!' - zij zijn stiekem ook bang, ook al hebben ze gelijk. Het is vermoeiend om telkens te blijven zeggen dat we ons niet gewonnen mogen geven, omdat dat is wat de terroristen willen.

Terrorisme treitert iedereen. Ik wil mijzelf, wegens mijn roots, niet meer hoeven te verantwoorden als er weer een paar gekken, na een loze 'Allahu Akbar', de gehele wereld opfokken en menen dat ze die aanslag ook namens mij en anderhalf miljard andere moslims zouden plegen. Toch krijg ik zo nu en dan die scheve blikken en toch voel ik de druk om me steeds te moeten verantwoorden - en dat kan ik nog begrijpen ook.

Terrorisme komt dichtbij. Het is plots geen ver-van-mijn-bedshow meer als ik slachtoffers op televisiebeelden in het Nederlands om hulp hoor schreeuwen. Was de aanslag in een metrostel tweehonderd kilometer dichterbij gepleegd, dan was mijn naam wellicht ook gereduceerd tot een van de zoveel gewonden of wellicht zelfs doden.

Angst komt dichtbij. De voorbode van terrorisme is angst. Angst mag niet regeren, zeggen we allemaal, maar angst heeft een heel sterke neiging daartoe. Vooral wanneer angst zo dichtbij komt. Ankara, Istanboel, Parijs, nu Brussel en heel veel plaatsen daartussen zijn al aan de beurt geweest. Ik heb angst voor het moment dat mijn stad aan de beurt is.

Ik weet niet of ik vandaag met hetzelfde gevoel de metro in stap. Ik hoop het niet, ik wil het niet, mijn leven blijf ik leven, ik ben trots op mijn leefwijze, maar toch denk ik tegelijkertijd dat de angst mij ook begint te plagen.

Maar dat is niet erg. Misschien moeten we een moment nemen om met zijn allen even bang te zijn, want dat is niet meer dan menselijk. En daarna gaan we er tegenaan, voor wanneer ze hier mochten komen. Voor elkaar en voor de stad. Voor onze stad, vrij en onverveerd.
Tahrim Ramdjan, hoofdredacteur jongerenblad Inkijk, Amsterdam

Bloedige voorpagina
Naar aanleiding van de foto op de voorpagina van gisteren vraag ik mij af waar voor Het Parool de grens ligt. Hoeveel bloediger had het nog gemogen? Had haar voet er half af mogen liggen? Had haar gezicht nog verder beschadigd mogen zijn? Ik begrijp echt niet dat deze foto kan. Kennelijk hebben jullie er geen moeite mee. Betreurenswaardig!
Jeroen Mattens, Zaandam

België als uitvalsbasis
Het Nederlands van de gemiddelde Waal is niet te verstaan en het Frans van de gemiddelde Vlaming evenmin. Dus ook inlichtingenmedewerkers en agenten uit die groepen kunnen elkaar niet verstaan. Maakt dat België niet tot een ideale uitvalsbasis voor terroristen? Bataclan was made in Brussels en ook een Nederlandse aanslag kan dus makkelijker in Brussel dan in Den Haag worden gepland, lijkt mij.
Brussel, zegt men wel eens, bestaat uit drie bevolkingsgroepen: allochtonen, Vlamingen en Walen. Die elkaar amper kennen en maar zeer matig verstaan. Toch lees ik dit nooit in de media en hebben politici in Europa het nooit over dit probleem. Dat daar zulke scrabeuze dingen mogelijk zijn qua terrorisme heeft niets te maken met de intelligentie van de Belgen, ze zijn gewoon taalkundig en cultureel geen volk.
Dam Weijers, Amsterdam

Meer liefde
De aanslagen treffen niet alleen Brussel in het hart, maar de hele wereld. We zijn één kloppend hart. En wat zal ons antwoord zijn? Slaan, vechten en moorden we terug of maken we een andere keuze? Het enige wat werkt en wat werkelijke verandering brengt, is liefde. Deze tijd vraagt om nog meer liefde. Mijn antwoord? #turnupthelove. Verandering begint bij jezelf. Wat kies jij?
Mariette Reineke, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden