Column

Ballet is een soort liefdesbrief aan het menselijk lichaam

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ze zitten samen in de Stopera. Hij moet al een uur heel nodig plassen, maar hij is te veel van de balletvoorstelling aan het genieten. Daarnaast wil hij de mensen die ook op rij zeven zitten niet storen.

Hij denkt terug aan die ene keer dat hij in de bioscoop zat en iemand die moest plassen voor hem langsliep waardoor hij de ­belangrijkste scène van de film miste.

"Heb jij misschien een flesje in je tas of zo?" vraagt hij aan haar.

Ze voelt met haar handen in de tas die tussen haar benen staat, maar stuit jammer genoeg niet op iets flesvormigs.

"Moet ik anders even een glas voor je halen bij de bar?" vraagt ze.

"Nee, ik wil niet dat je opstaat. Dit is de mooiste voorstelling ooit. Ik vind het lief van je hoor, echt, maar nu opstaan zou een Gerard Jan van Bladeren van je maken. Laten we geen stanleymessen van onze benen maken en krassen in dit kunstwerk lopen. Ik red me wel. Of niet."

De man denkt aan Franky, zijn eerste kat, en aan hoe die op een dag gewoon met plassen stopte. Franky moest wel, maar kon niet. Hij weet nu hoe die arme kat zich voelde. Een buik vol tangodansende zee-egels. Een voetbal en een fietspomp die maar door blijft pompen. Franky zakte uiteindelijk weg in een coma.

En dan laat de man het maar gewoon lopen. Hij plast de verwarming aan in zijn benen. Het is meer dan hij dacht, hij had minstens twee flesjes nodig gehad.

"Ik ben aan het plassen," zegt hij, terwijl hij haar hand vastpakt.

"Dit is de merkwaardigste derde date die ik ooit heb gehad."

"Ik kon gewoon echt niet opstaan. Kijk nou! Weet je wat ik zo mooi vind aan ballet? Het is een soort liefdesbrief aan het menselijk lichaam. Als ik naar ballet kijk, zie ik hoe mooi het menselijk lichaam kan zijn. Alle mannen en vrouwen op dit podium dragen een trouwjurk van spieren."

"Heb je het al koud?" vraagt ze. Nog voordat hij antwoord kan geven, legt ze haar jas over zijn benen heen.

Als de voorstelling is afgelopen, blijven ze nog even zitten. Ze glimlacht.
"Waarom lach je?"

"Ik ben verliefd aan het worden op een volwassen man die op de derde date in zijn broek heeft geplast. Het is zo fijn om te zien dat er nog mensen zijn die het eigenbelang terzijde durven te stellen."

"De wereld draait niet om mij. Ik ben niet zo heel ­belangrijk."

Hij knoopt haar jas om zijn middel heen en geeft zijn eigen jas aan haar.
Ze lopen hand in hand door de Jodenbreestraat als ze nog een keer glimlacht.

"Vanaf nu ben je niet meer alleen," zegt ze.

"Hoe bedoel je?"

Ze wijst naar een steeds groter wordende vlek in haar spijkerbroek. En haar hakken lopen zachtjes over.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden