Review

Bad lieutenant: port of call New Orleans ***

Regie: Werner Herzog
Met: Nicolas Cage, Eva Mendes, Val Kilmer

In 1992 markeerde het onverminderd schokkende Bad lieutenant een hoogtepunt in de loopbanen van filmmaker Abel Ferrara en acteur Harvey Keitel, die zich als ontspoorde detective in een hels New York helemaal blootgaf. Wie de film ziet, vergeet hem nooit meer.

Werner Herzog verklaart Ferrara noch diens film te kennen, en weigert Bad lieutenant: port of call New Orleans een vervolg of herverfilming te noemen. Er zijn in het afgelopen decennium echter zoveel Amerikaanse herverfilmingen van oude successen verschenen, dat duidelijk is uit welke hoek de wind waait.

De producent van Ferrara's Bad lieutenant liet een nieuw scenario rond hetzelfde thema schrijven en verzekerde zich met het aantrekken van Herzog van prestige. En warempel: er zijn critici die Herzogs versie als een autonoom kunstwerk de hemel in prijzen.

De detective wordt dit keer vertolkt door Nicolas Cage, die zich in malle rollen gespecialiseerd heeft. De film is gesitueerd in het door de orkaan Katrina verwoeste New Orleans, en opent met een scène waarin de detective een verdrinkende bajesklant redt. Het levert hem een medaille en een ontwrichte rug op, waarna hij zijn pijnstillers met illegale narcotica aanvult. Dit is geen man die zijn geestelijke pijn verdooft, maar een rugpatiënt die graag aan het werk blijft.

Dat verschil met het origineel maakt Herzogs variant tot een film over de gevaren van verdovende middelen: de man ontspoort doordat hij te veel slikt en snuift, en de werkelijkheid uit het oog verliest. Gaap. Maar hij heeft een pistool en een vrijbrief om de wet naar zijn hand te zetten, en hij wordt gespeeld door Nicolas 'het kan mij niet gek genoeg zijn' Cage!

Als bizarre komedie vaart de film uitstekend bij de strapatsen van de ster, die zijn delirium en rugproblemen fraai uitspeelt. Sommige bijrolspelers zitten op dezelfde golflengte, andere bevinden zich in een wrang politiedrama. Visueel zwabbert de film ook alle kanten uit: wanneer Herzog het dierenleven van Louisiana naar de voorgrond haalt, vallen we in een ruw afgewerkte documentaire, terwijl de interieur en nachtopnamen gloedvol ogen.

In Herzogs rijke oeuvre is de film een maffe afwijking, in dat van Cage valt voor twee uur alles op zijn plaats, alsof het altijd zo bedoeld was.

Het hel en verdoemenis dat Ferrara de makers toewenst, is begrijpelijk, maar zijn eigen meesterwerk blijft overeind. Sterker nog: er zijn misschien wel kijkers die zich met Herzogs holle echo zo kostelijk vermaken dat ze deel 1 ook eens willen uitproberen.

Doen! (BART VAN DER PUT)


Website

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden