Review

Away we go ****

Regie: Sam Mendes
Met: John Krasinski, Maya Rudolph, Jeff Daniels, Maggie Gyllenhaal

Na zijn met vijf Oscars bekroonde speelfilmdebuut American beauty richtte de Engelse film- en theatermaker Sam Mendes zijn pijlen steeds weer op de keerzijde van de Amerikaanse droom, in zorgvuldig gestileerde producties als het grimmige misdaaddrama Road to perdition, de wrange Golfoorlogsatire Jarhead en de schrijnende huwelijkstragedie Revolutionary Road.

Ook Mendes' vijfde speelfilm, Away we go, is nadrukkelijk Amerikaans. Ditmaal slaat de Brit echter een veel optimistischer toon aan. Zijn romantische komedie draait om twee dertigers die zich afvragen waar ze moeten wonen, als ze hun eerste kind verwachten.

Lang hebben ze er een beetje op los geleefd, maar nu ze verantwoordelijk worden voor een klein mensje willen ze volwassen keuzes maken. ''We zijn toch geen mislukkelingen?'' oppert Burt (John Krasinski) nog zwakjes, maar zijn geliefde Verona (Maya Rudolph) weet beter: ''We hebben een raam van karton.''

Wanneer Burts ouders aankondigen dat ze - ondanks de komst van hun eerste kleinkind - voor twee jaar naar België verhuizen, is dat het startsein voor een reisfilm, die langs familie en vrienden in Arizona, Canada en Florida voert. Door deze ontmoetingen, die het vooral moeten hebben van de geestige dialogen, komen Burt en Verona tot nieuwe inzichten over de liefde, het leven en het naderende ouderschap. Afgezet tegen hun kleurrijke (en eerlijk gezegd lichtelijk karikaturale) kennissenkring leert de kijker hen kennen als twee aardige en intelligente mensen die je alle geluk van de wereld gunt.

Away we go werd geschreven door het succesvolle schrijversechtpaar Dave Eggers en Vendela Vida. In 2005 verwachtten zij zelf hun eerste kind, en omdat hun landgenoten zojuist George W. Bush hadden herkozen als president, vroegen zij zich vertwijfeld af waar je als liberale Amerikaan nog gelukkig kon zijn. In het oorspronkelijke scenario verlieten Burt en Verona uiteindelijk de VS. Maar toen de film in productie ging, hing de Obamamanie al in de lucht, wat resulteerde in een veel zonniger conclusie.

De voorheen zo Amerikakritische Mendes liet zich aansteken door die opgewekte toon. De Brit omarmt het naar de liberale jaren zeventig zwemende levensgevoel van progressieve Amerikanen als Burt en Verona van ganser harte.

Effectief ondersteund door de folky liedjes van de Schotse neohippie Alexi Murdoch is Away we go een uitstekend medicijn tegen de verzuring. (FRITZ DE JONG)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden