Review

Australia ****

Regie: Baz Luhrmann
Met: Nicole Kidman, Hugh Jackman, Brandon Walters

In het met brede streken geschilderde epos Australia vertelt Baz Luhrmann het hoogromantische verhaal van een verwende Engelse dame (Nicole Kidman) die valt voor een veedrijver (Hugh Jackman), die het liefst onder de blote hemel slaapt.

Deze duurste Australische productie ooit is ook een avonturenfilm, met schitterende beelden van het Australische landschap en een op hol geslagen kudde koeien. En met de gevaarlijke intriges van een machtige vleesfabrikant. Schokkend zijn de dramatische beelden van het Japanse bombardement, dat in het begin van de Tweede Wereldoorlog de Australische stad Darwin verwoestte. En dan is er nog iets.

In dit droomproject, waarvoor regisseur-schrijver-producent Baz Luhrmann zich in hoge mate liet inspireren door het Hollywoodamusement uit zijn jeugd, is ook een flinke plaats ingeruimd voor de Aboriginals, de oorspronkelijke bewoners van Australië. Het gaat te ver om het een politieke film te noemen, maar Luhrmann maakt het niet mooier dan het is.

Racisme was in die tijd fel en wijdverbreid. Tussen neus en lippen door vernemen we dat Aboriginalvrouwen zich soms als veedrijvers verhuurden. Maar dan wel kaalgeschoren, zodat ze overdag voor mannen konden doorgaan, terwijl ze 's nachts op andere wijze werden 'gebruikt'. Kinderen die daarvan kwamen, werden van overheidswege gescheiden van hun ouders en afgevoerd naar inrichtingen voor heropvoeding.

Dit drama van de zogenoemde 'stolen generations' krijgt in Australia een gezicht, wanneer Kidman zich ontfermt over de dertienjarige Nullah (een indrukwekkende rol van Brandon Walters), een jongen van gemengd bloed, wiens moeder bij een razzia van de politie om het leven is gekomen. De voortdurende dreiging van ontvoering is een belangrijke motor achter het melodrama dat Australia ook is.

Daarnaast laat Luhrmann twee grote tradities van het vertellen van verhalen - die van Hollywood en die van de Aboriginalcultuur - in zijn film bij elkaar komen. De openingsbeelden tonen de gebeurtenissen vanuit het standpunt van Nullah en Luhrmann grijpt daarmee zijn kans om dit typisch blank-romantische avonturenverhaal een magische toets te geven.

De luchtige, relativerende intermezzo's heeft Luhrmann vooral in de eerste helft verwerkt. Daarna dreigt hij een beetje in de problemen te komen. Wanneer Kidman en Jackman met veel spektakel de veestapel over de eindstreep hebben gedreven en de knarsentandende tegenstander is afgetroefd, hebben we nog een uur te gaan. Er moet een nieuw verhaal worden opgetuigd, dat in de schaduw van de oorlogsdreiging plots weinig ruimte meer heeft voor humor, waardoor de beperkingen en de clichés duidelijker zichtbaar worden.

De dynamiek van de karakters is beperkt en tamelijk voorspelbaar, en het mooie, maar vlakke happy end is door de studio aan Luhrmann opgedrongen. Hem stond een tragischer ontknoping voor ogen. Bij de films die als voorbeeld hebben gediend wordt, ook door Luhrmann zelf, steevast Gone with the wind genoemd, maar zo groots en meeslepend is Australia niet geworden. (LEO BANKERSEN)

Website

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden