Review

Attenberg ***

Regie: Athina Rachel Tsangari
Met: Ariane Labed, Evangelina Randou


In het licht absurdistische, tikkeltje gekunsteld Griekse drama Attenberg overwint een volwassen vrouw haar angst voor seks.

Gadver. Het voelt als een slak in haar mond, zegt Marina (Ariane Labed) vol afschuw tegen haar vriendin Bella (Evangelina Randou) als deze haar wil leren tongzoenen. Alleen al de gedachte aan seks vindt ze weerzinwekkend, zegt ze later tegen haar terminaal zieke vader (Vangelis Mourikis). Een 23-jarige vrouw die nog nooit heeft gezoend? En geen enkele seksuele ervaring heeft?
Het is duidelijk dat Marina ergens in haar jeugd een afslag heeft gemist, waardoor seks een obsessie is geworden. Hoe het in de natuur met de voortplanting zit, ziet ze op de natuurfilms van David Atten?borough, wiens naam ze verbastert tot Attenberg.

Dat er uiteindelijk een man opduikt (Giorgos Lanthimos) bij wie Marina begeerte voelt, leidt tot een seksuele inhaalslag.

Attenberg, dat zich afspeelt in een vervallen industriestadje aan de kust, is de tweede film van de tussen Griekenland en New York pendelende Athina Rachel Tsangari, die de spin in het web is van de recente kleine Griekse filmopleving.

Zo produceerde zij het festival?succes Dogtooth van Giorgos Lan?thimos, die als wederdienst meespeelt in Attenberg. Sommige critici zien een Griekse New Wave in het vriendenclubje, maar dat is sterk overdreven. Toch lijken deze dertigers wel een fascinatie te delen, namelijk tot stilstand gekomen levens.

In Dogtooth isoleert een vader zijn tienerkinderen volledig van de buitenwereld, zodat ze emotioneel en geestelijk het niveau van een kleuter hebben. In Wasted youth, de film van Argyris Papadimitropoulos waarmee dit jaar het filmfestival in Rotterdam opende, zit een politieman muurvast in de sleur van werk en gezin, en blijft een tiener hangen in rondlummelen en skaten.

In Attenberg heeft Marina een optater nodig om een stap voorwaarts in het leven te zetten. Het kost weinig moeite om deze stilstaande levens als metafoor te zien voor de krakend vastgelopen Griekse samenleving. In de woorden van Marina's vader, een architect: ''Het is alsof we ruïnes ontwerpen.'' De boodschap is duidelijk en levert fraaie, licht absurdistische en humoristische scènes op, waarmee Tsangari haar talent bewijst. (JOS VAN DER BURG)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden