Artistieke films lijden onder glamourgluurders in Cannes

Madonna is in de stad. Dat betekent: hardnekkig gegons in alle hoeken en gaten van het festival. Iedereen denkt weer iets anders over de zangeres annex filmmaakster te weten. Zo zou ze een kort optreden op de rode loper geven (niet waar), beschikbaar zijn voor interviews (ook niet waar), en aanwezig zijn bij de galapremière van de door haar geïnitieerde documentaire I am because we are (wel waar).

De film, waarin Madonna aandacht vraagt voor de aidswezen in Malawi, werd woensdag voor het eerst vertoond. Daarna sprak de 49-jarige ster 150 geselecteerde journalisten toe. Haar boodschap: "Ik dacht dat ik de levens van de kinderen in Malawi kon veranderen. Maar nog veel meer hebben zij mij veranderd." I am because we are is geen huilfilm geworden. Sterker: de toon is opvallend opgewekt.

Madonna: " Wij zijn gestrest en klagen veel, slikken Prozac en bezoeken psychiaters, terwijl alles er is om gelukkig te zijn. In Afrika moeten de mensen het met veel minder doen. Maar ze zien wel de waarde van het leven in. Ik vraag me af wie wie eigenlijk zou moeten redden."

Kort voor Madonna's verschijning, ging La mujer sin cabeza in première. Dat is de derde film van de Argentijnse filmmaakster Lucrecia Martel, wier La ciénaga en La niña santa ook in de Nederlandse arthouses te zien waren.

La mujer sin cabeza (De vrouw zonder hoofd) is een film over een chique vrouw die doorrijdt na een ongeluk - een daad die haar zo verwart dat zij geheugenverlies krijgt en een identiteitscrisis. Martel benadrukt de staat van haar hoofdpersoon door de film de sfeer van een halfslaap te geven. Voortdurend is het ongewis of de handelingen echt gebeuren, of slechts in de fantasie van de vrouw.

Dergelijke eigenzinnigheid vormt de ruggengraat van Cannes. Het festival is voor de buitenwereld een podium voor sterren. Maar dat podium dankt zijn status in de eerste plaats aan de hoge kwaliteit van de films die er worden vertoond. Nergens anders wordt film zo vanzelfsprekend als kunst beschouwd als in Cannes.

Tijdens deze editie lijkt die ijzeren wet niet altijd op te gaan. Onder de vijfduizend aanwezige journalisten is het aandeel van de glamourgluurders zo groot geworden dat de artistieke films eronder lijden. De subtiele aanpak van de Argentijnse Martel deed een kwart van de aanwezigen tijdens de persvoorstelling binnen een half uur vertrekken. Op de persconferentie moest de regisseur zich verantwoorden voor haar impliciete stijl. Martel: "Ik vind het gewoon niet interessant om alles uit te leggen."

Quentin Tarantino heeft geen last van klagende volgers. De Amerikaan kreeg al een staande ovatie toen hij in Cannes het podium betrad voor een masterclass. Daarna stak Tarantino van wal in een tempo dat aan een orkaan deed denken.

Zijn masterclass ging over zijn voorbeelden - de regisseurs Brian De Palma, Howard Hawks, Dario Argento en Josep Mankiewicz voorop - over zijn inspiratiebronnen (een winkelcentrum in Los Angeles), en over zijn filmgekte.

Onbedoeld had de grondlegger van de Nouvelle violence ook nog een advies in huis voor al die haastige, op sterren gefixeerde journalisten.

"Als ik een goede film zie, probeer ik meteen zoveel mogelijk andere films van die regisseur te bekijken. Ik wil dan echt alles weten." (RONALD OCKHUYSEN)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden