Plus

Arabische muziek verovert het uitgaansleven

Arabische muziek verovert het uitgaansleven. Nu moet alleen het publiek nog wat meer mixen. 'Vorig jaar zag ik voor het eerst Arabische mensen naast witte hipsterkids dansen, toen dacht ik: daar doe ik het voor.'

Beeld Julian Stips

Bij het Arabische dansfeest Layali Beirut in de Melkweg sneuvelen alle vooroordelen bij de voordeur. De rij, die tot aan de Sugar Factory aan de overkant reikt, staat vol mooi uitgedoste vrouwen op hoge hakken en mannen met zorgvuldig getrimde baardjes.

Er klinken verschillende Arabische dialecten: Syrisch, Libanees en Egyptisch. Om een enkele nek bungelt een gouden kruisje, sommige vrouwen dragen een hoofddoek.

Eenmaal binnen rent het barpersoneel niet minder hard dan op andere avonden. Tequila, wodka-redbull en bier gaan als warme broodjes over de toonbank. Als de Syrische zanger Hussein el Deek met een gul 'marhaba' de avond opent, gaat de grote zaal los.

Op het ritme van Arabische beats worden als vanzelf cirkels gevormd op de dansvloer. Mannen en vrouwen pakken elkaars handen vast en dansen de dabke, een Arabische rondedans.

Layali Beirut (vrij vertaald: nachten van Beiroet) begon acht jaar geleden als een klein feestje in een Libanees restaurant. Inmiddels is het uitgegroeid tot een avondvullend programma in de Melkweg.

De Libanese dj Gaby Mrad (46) nam het initiatief, omdat hij in het Amsterdamse uitgaanscircuit heimwee kreeg naar de muziek uit zijn vaderland.

"Er werd alleen maar house gedraaid, voor mensen met een multiculturele achtergrond was er maar weinig."

Arabische feesten
De eerste edities van Layali Beirut speelden zich af in het Arabische uitgaanscircuit; in restaurants of evenementenzalen. Ze werden goed ­bezocht, maar uitsluitend door Amsterdammers met een Arabische achtergrond.

"Ik wilde groepen samenbrengen, daarom ging ik vorig jaar naar de Melkweg." Op het grote poppodium programmeerde hij Arabische sterren zoals de Syrische Hussein el Deek en de Libanese Rabih ­Baroud.

Layali Beirut is niet het enige Arabische dansfeest in een popzaal. De afgelopen jaren zijn er steeds meer succesvolle feesten en live-acts met Midden-Oosterse invloeden in het 'mainstream' popcircuit.

Zo programmeerde de Marktkantine de Syriër Omar Souleyman, trekt het feest Yallah! Yallah! door heel Nederland volle zalen en werd het nieuwe album van de Amsterdams-Turkse band Altin Gün door 3voor12 genomineerd voor de titel Album van het jaar.

Volgens Mrad komt die toegenomen interesse in Arabische muziek door de steeds diverser wordende samenleving. Zo zag hij de laatste jaren met name het aantal Syrische feesten sterk toenemen.

Een van de Syrische acts die de afgelopen twee jaar succes boekten is Dabke Night. Deze dansavond met Arabische muziek, dans en catering toerde langs verschillende zalen in Nederland, waaronder Pllek.

"Als je Syrië googelt zie je alleen maar verwoeste steden en oorlog, met Dabke Night wilden we de mooie kant van het land laten zien," licht mede-organisator Tamer Alloush (32) toe.

Hij kwam drie jaar geleden naar Nederland en hoopt dat de dansfeesten bijdragen aan meer wederzijds begrip tussen ­Nederlanders en nieuwkomers.

"Integratie is tweerichtingsverkeer, wij moeten de Nederlandse cultuur leren, maar we moeten ook vertellen waar wij vandaan komen."

Nieuw geluid
Het zijn niet uitsluitend Nederlanders met Arabische roots die de muziek uit hun thuisland omarmen. Ook dj's zonder migratieachtergrond hebben de Arabische platenbak ontdekt. Zoals Yannick Verhoeven (27) en Joep Schmitz (27), die in 2012 via wat doorklikken op YouTube in aanraking kwamen met Electro Chaabi: een elektronische muziekstroming uit de achterstandswijken van Caïro.

In de filmpjes zagen ze een heel ander beeld van de Egyptische hoofdstad dan in de journaals. Jongeren dronken, dansten en spoten deodorantbussen leeg op aanstekers.

Meer feesten

18 oktober: Mehmet Aslan in Noorderling
19 oktober: Eurabia in Paradiso Noord
20 oktober: Habibi Funk in OT301
8 november: 47soul in Pllek
15 november: Gaye Su Akyol in Q-Factory
28 december: Yallah! Yallah! in de Melkweg

Verhoeven: "We dachten: wie zijn die guys en waarom kent niemand dit?" Onder de naam Cairo Liberation Front brachten ze een mixtape uit om de muziek te verspreiden. Die werd al snel opgepikt door The New York ­Times en The Guardian.

Diezelfde zomer toerden de vrienden door Europa, al wisten programmeurs niet echt waar ze de hyperactieve Arabische beats moesten plaatsen.

"We kregen direct het muffe stempel 'wereldmuziek', alsof we een percussieband uit Ghana waren," zegt Schmitz lachend.

Cairo Liberation Front stelde zich als doel Arabische muziek als een ­serieus genre in de markt te zetten en wilde bovendien het eenzijdige beeld van de Arabische wereld van nuance voorzien.

Een feest is daar volgens Verhoeven uitermate geschikt voor. "Omdat feesten universeel is, iedereen doet het. In Caïro gebruiken ze ook drank en drugs."

In oktober hosten Verhoeven en Schmitz voor de vierde keer een Arabische nacht op Amsterdam Dance Event. Op 'Eurabia' staan onder meer Osdorp Tapes, die oude Arabische cassettebandjes mixen, en Baris K, met zijn Turkse folk.

In tegenstelling tot op de eerste edities, hebben Verhoeven en Schmitz nu genoeg aanbod om uit te kiezen. Steeds meer dance-acts hebben Arabische muziek opgenomen in hun repertoire.

"Dj's zijn altijd op zoek naar een nieuw geluid," zegt Verhoeven, "op een gegeven moment heb je wel ­genoeg deep house en techno gehoord."

Witte popwereld
De muziek mag dan in opkomst zijn, het blijkt ingewikkelder om Nederlanders met een migratieachtergrond naar de 'westerse' dansvloeren te trekken.

Dat weten ook Tom Benders (39) en Hendrik-Jan Derksen (45) van Yallah! Yallah! Vorig jaar verzorgde het duo een dansavond op Lowlands; wegens het grote succes werden ze ook gevraagd de clubs in te gaan.

Benders: "We twijfelden, omdat we geen tweedimensionaal carnavalsfeestje wilden met witte mensen die een exotisch avondje uitgaan."

Toch deden ze het, omdat ze hopen dat ze met hun dansavond de 'witte' popwereld te kunnen openbreken. "De meeste nieuwkomers kennen het Nederlandse uitgaanscircuit niet, net zoals er een heel uitgaanscircuit ­bestaat met Arabische feesten waar Nederlanders niet naartoe gaan."

Om die 'bubbels' bij elkaar te brengen werken Benders en Derksen samen met 'nieuwkomersorganisaties'.

Volgens Mrad is het organiseren van Arabische feesten ook een uitdaging omdat Arabieren nu eenmaal anders feesten dan Nederlanders.

"Ze zijn gewend aan grote tafels te zitten, met een waterpijp, waar ze af en toe kunnen dansen en dan weer zitten."

Het is ­tevens de reden dat de volgende editie van Layali Beirut niet meer zal plaatsvinden in de Melkweg.

Het publiek van Cairo Liberation Front is in zes jaar ­diverser geworden. Schmitz: "Bij een show in Paradiso zag ik vorig jaar voor het eerst Arabische mensen naast witte hipsterkids dansen, toen dacht ik: daar doe ik het voor. Om mensen samen te brengen die anders niet met elkaar in aanraking komen."

Integratie op de dansvloer; het klinkt idealistisch, geven de dj's toe. Maar niet onrealistisch.

Verhoeven: "Op de eerste ­raves van de jaren tachtig vond ook een belangrijke ­integratie plaats, die van gays. Op de dansvloer voelden ze zich geaccepteerd, omdat ­iedereen er gewoon kwam om een leuke tijd te hebben."

Geen politiek in de zaal

De organisatoren van Arabische feesten zijn idealistisch, maar ­bemoeien zich niet met politiek. Gaby Mrad van Layali Beirut kreeg onlangs veel kritiek omdat de Syrische zanger die hij had geprogrammeerd pro-Assad bleek te zijn.

Hadi Aswad had voor het optreden in Amsterdam nog voor de Syrische president gezongen. Voor Mrad geen reden hem niet uit te nodigen.

"Het gaat mij om de muziek, die staat los van politiek. Hier in ­Nederland moet die strijd afgelopen zijn." Er werd wel een contract getekend met Aswad waarin hij toezegde zich niet politiek uit te laten.

Dj's Verhoeven en Schmitz checken de nummers van hun mixtapes voor de zekerheid met hun Armeense buikdanseres.

"Ik vond eens supervette track, maar toen ik vroeg waar het over ging, bleek het een Syrisch strijdlied te zijn. Dat hebben we maar niet gedaan," zegt Schmitz.

Hij kan wel lachen om dat soort naïeve miscommunicaties. "Als je twaalf bent en je luistert naar Beyoncé dan weet je ook niet waar het over gaat, maar het is wel gave muziek."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden