Anonieme bommelders zijn of verraders binnen de groep of psychisch gestoorden

Gisteren voelde ik me even man van de wereld. Ik werd gehaald door een auto met chauffeur en naar een persconferentie in Den Haag vervoerd om over de film (werktitel: 2/11 - Het spel van de wolf) te praten. Ik was goed te pas, al zeg ik het zelf. (Bestaat die uitdrukking nog?) De film vertelt wat in de dagen na de moord op Theo van Gogh gebeurde. Meer zeg ik er niet over, want ik word nu al tien jaar achtervolgd door mensen die menen dat ik door de moord op Van Gogh miljonair ben geworden.

Voor de goede orde: ik heb erop toegelegd, verdomme!

Na 'de persco' werd ik naar huis gereden omdat ik op tijd voor mijn radioprogramma moest zijn. Thuis kreeg ik het pushbericht dat bij de Bijenkorf een bommelding was geweest. Een bommelding!

Ik heb dat altijd een merkwaardig fenomeen gevonden. Wie een bom meldt, wil eigenlijk niet dat er slachtoffers vallen. Maar waarom plaats je die bom dan? Om een statement te maken? Maar moet je dan niet melden wie je bent? 'Hallo, wij zijn parfumhaters. Wij hebben een bom gelegd in De Bijenkorf!' begrijp ik. Maar het anonieme 'Er ligt een bom in de Bijenkorf!' begrijp ik niet. De IRA en de ETA verhulden nooit dat zij het waren die een bom zouden laten afgaan.

Anonieme bommelders zijn of verraders binnen de groep of psychisch gestoorden.

Bijna kwam ik te laat om mijn programma te presenteren. Na een uur radio snelde ik naar mijn uitgeverij - Nieuw Amsterdam - alwaar het drinken een aanvang kon nemen. Daar sprak ik iemand die ik al jaren had willen ontmoeten, omdat ik een groot fan van hem ben. Het was de schrijver/dichter Frank Starik. Zijn boek Moeder doen is één van de mooiste boeken die ik de laatste tien jaar heb gelezen. (Ik kom daar nog eens op terug.) Frank leest er al een half jaar midden in de nacht uit voor in het programma Nacht van het goede leven van Adeline van Lier, dat sowieso een van de leukste nachtprogramma's op de radio is die ik ken.

Vaak lag ik om drie, vier uur 's nachts tegen mijn tranen te vechten als Starik weer uit zijn meesterwerk had voorgelezen. Het was een eer hem te ontmoeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden