Plus

Animatiefilm Kubo and the Two Strings is een waar feest

Kubo and the Two Strings neemt de kijker nauwelijks bij de hand en laat vele mysteries open voor interpretatie. Realiteit en fictie lopen voortdurend door elkaar.

De animaties van Laika zijn voor de jongsten misschien te grimmig Beeld Kubo and the two strings

Pixar is dan wel de bekendste producent van animatiefilms, Laika staat qua vakmanschap minstens op gelijke hoogte. Dat hun producties nog geen monsterhits zijn gebleken, ligt waarschijnlijk vooral aan de eigenzinnige koers van het bedrijf.

Laika maakt films (Coraline, The Boxtrolls) die flink grimmiger zijn dan de jonge doelgroep gewend is. In Kubo and the two strings zien we onder meer de resurrectie van een enorm skelet met talloze zwaarden in zijn hoofd. Aan onze helden de taak het magische exemplaar eruit te pikken.

Geest uit het verleden
Een overrompelend schouwspel waar kleine kinderen best vervelend van kunnen dromen. Voor iedereen vanaf een jaar of acht is Kubo echter een waar feest. Laika laat moderne computeranimatie en ouderwetse stop motion (zoals het skelet, naar verluid de grootste pop die ooit voor deze techniek werd gemaakt) elkaar naadloos aanvullen en opstuwen tot een likkebaardend niveau.

De plot is al even ingenieus. De jonge Japanse verhalenverteller Kubo gebruikt origami om zijn woorden uit te beelden en een driesnarige shamisen om zijn creaties tot leven te wekken. Dat vredige bestaan wordt verstoord als Kubo per ongeluk een geest uit het verleden oproept.

Plots is zijn dorp weg. Plots is zijn moeder dood. Een autoritaire aap vertelt hem dat de vijand dichterbij komt. De Maankoning die ooit zijn linkeroog stal, aast nu op het rechter. Alleen door de wapenuitrusting te vinden van Kubo's overleden vader, de grootste samoerai aller tijden, kunnen ze de strijd winnen. Daarbij worden ze geholpen door een krachtpatser van een kever.

Kubo and The Two Strings

Regie Travis Knight
Stemmen Art Parkinson, Charlize Theron,
Matthew McConaughey
Te zien in Kriterion, Ketelhuis, Filmhallen, Arena, De Munt,
Tuschinski

Kurosawafilm
Het bijzondere hieraan is dat realiteit en fictie voortdurend door elkaar lopen. De magie die Kubo zo beeldend liet vertellen op het dorpsplein, stelt hem in staat zijn eigen lot te boetseren.

Regisseur Travis Knight spreekt van 'een Kurosawafilm in het klein'. Ietwat hoogdravend misschien, maar er zijn inderdaad overeenkomsten met diens Rashômon, even­eens een film over de complexiteit van verhalen en het belang van perspectief. Bovendien stelt Kubo vragen die Kurosawa ook bezighielden. Wat betekent familie eigenlijk? Hoe word je erdoor gevormd?

Hollywoodacteurs
Knight neemt de kijker nauwelijks bij de hand en laat vele mysteries open voor interpretatie. Misschien dat hij er daarom voor koos om de personages vrij simpel te houden. Niet alleen de slechteriken blijven eendimensionaal, ook Kubo zelf wordt uitsluitend gedefinieerd door zijn queeste.

Dat is jammer, net als het feit dat bekende Hollywoodacteurs de voornaamste stemmen verzorgen. Een Japanse cast was chiquer geweest. Zelfs Laika maakt soms een knieval voor de commercie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden