Angst, chaos en opluchting in de Wildenhorst

Familieleden worden opgevangen in een sportcentrum in Badhoevedorp. Foto ANP/Rick Nederstigt Beeld
Familieleden worden opgevangen in een sportcentrum in Badhoevedorp. Foto ANP/Rick Nederstigt

Een gesoigneerde, oudere Hollandse heer verlaat sportcomplex de Wildenhorst in Badhoevedorp, waar familie en slachtoffers van de vliegramp worden opgevangen. Hij zat in het vliegtuig en wil zo snel mogelijk naar huis. Zijn koffertje zit nog onder de modderspatten. ''Mijn naam doet er niet toe,'' zegt hij. ''Wel dat ik goddank nog leef en niks mankeer. Ik zat bij de nooduitgang. We waren aan het landen en ineens was het over. Bepaald geen prettige ervaring.''

Ook Mustafa Bahcecioglu is een van de overlevenden. ''Er was geen turbulentie, niks. Bij de landing begon het toestel opeens rare bewegingen te maken. Het probeerde weer omhoog te gaan. Vijf, zes, seconden later smakten we tegen de grond.'' Hajar Alariachi, een van de twee presentatrices van het tv-programma Meiden van Halal, raakte bij het ongeluk licht gewond. Vanuit het AMC liet ze weten: ''Ik kan het niet geloven. Dit overkomt mij niet.''

Dat dacht ook ooggetuige Ansgar John Brenninkmeijer, die op de A9 richting Beverwijk reed toen hij het vliegtuig uit de lucht zag vallen. ''Met de neus naar beneden. Het zag eruit alsof de draagkracht onder de vleugels weg was.'' Na de crash waadde hij door een slootje het weiland in, samen met nog een paar automobilisten. Hij haalde uiteindelijk één persoon uit het vliegtuig. ''Veel mensen uit het middenstuk waren er zelf al uitgekomen. Een stuk of dertig stonden rond het vliegtuig te bellen, met bebloede hoofden.

Onder de gelukkige overlevenden is ook de neef van Adam, die op Schiphol stond te wachten toen het nieuws van de crash binnenkwam. De hele familie waande Adam al dood. ''Hij belde zijn zus en zei: 'We storten neer'.'' Daarna bleef het stil. ''Het duurde een tijd voordat hij zelf weer contact opnam, vanuit een Utrechts ziekenhuis. ''De doktoren zeggen dat het goed met hem gaat.''

Een Turkse man van middelbare leeftijd klampt de luchthavenpastor aan. Op een briefje heeft een hulpverlener 'Zwanenburg' geschreven. ''Daar ligt mijn broer: in Zwanenburg,'' zegt hij in gebrekkig Nederlands. Maar daar is helemaal geen ziekenhuis. De man kijkt verward. ''Waar is mijn broer?'' Hij wordt opgevangen en naar een informatiebalie gedirigeerd.

Voor de ingang van het sportcentrum wachten twee Turkse mannen op nieuws. Ze kennen enkele inzittenden, maar mogen niet naar binnen. ''Omdat we geen familie zijn. We weten nog niks. Maar waar het nu om draait, is: wie is dood, wie leeft.'' Een van de mannen probeert opnieuw telefonisch contact te leggen. Uiteindelijk lukt het. Hij lacht en steekt zijn duim omhoog: ''Alles goed.'' Ze leven.

Alles wat in Nederland een sirene heeft, lijkt bij het sportcentrum in Badhoevedorp samen te komen. Ambulances rijden af en aan. Bussen, voorafgegaan door motoragenten, vervoeren familieleden én gecrashte passagiers, sommigen gehuld in een geel pak, anderen in folie. Zo nu en dan verschijnen marechaussees, met één of meer personen in hun midden. Soms iemand die net heeft gehoord dat een familielid in het ziekenhuis ligt of erger. Soms een passagier. Een herenigd gezin stapt zwijgend in een blauwe VW.

Ondertussen wachten op Schiphol passagiers voor de volgende vlucht van het gecrashte vliegtuig op hun vlucht van Turkish Airlines. Onder hen ingenieur Peter van Dijk. Zijn baas had al gezegd: 'Als je niet wilt vliegen, begrijp ik dat best.' Maar Van Dijk wilde wel. Net als Marijke en Peter Huigen. Ze denken er niet aan hun reis uit te stellen. Marijke Huigen: ''Want ik heb morgen een afspraak in Istanboel om mijn ogen te laten laseren.'' (HET PAROOL)

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden