Amsterdamse verpleging krijgt versterking uit Zuid-Europa

De zorg kampt met personeelstekorten en dus krijgen Amsterdamse wijkverpleegkundigen versterking van Italiaanse en Spaanse collega's. De medewerkers uit Zuid-Europa zijn hoog opgeleid en heel gemotiveerd.

Silvia Corradi komt uit Italië en werkt vanuit een wijkteam in Noord. Beeld Tammy van Nerum

Cordaan Thuiszorg haalt de Zuid-Europese verpleegkundigen naar Nederland omdat er een nijpend tekort aan zorgpersoneel is. Er zijn ruim honderd vacatures in de thuiszorg.

Cordaan probeert op verschillende manieren mensen aan te trekken, maar deed dat vooralsnog alleen in Nederland. Tot nu. Samen met uitzendbureaus Tempo-Team en European Multi Talent Group werft de organisatie verpleegkundigen uit Italië en Spanje.

De nieuwe krachten gaan aan de slag als wijkverpleegkundigen, waarbij ze met de fiets de buurten in trekken om daar de oudere, ziekere en zwakkere Amsterdammers thuis te verzorgen en behandelen.

Stoomcursus
Wijkverpleegkundigen zijn hard nodig omdat ouderen vanwege overheidsbeleid langer zelf­standig thuis wonen en dus thuis medische verzorging nodig hebben.

De eerste vijf Zuid-Europese verpleegkundigen arriveerden deze week.

In april komen er nog vijf en als het bevalt, wordt snel een volgend klasje klaargestoomd, zegt directievoorzitter André Brand van Cordaan Thuiszorg.

"Hier hebben we een groot tekort, maar in Italië en Spanje zijn er juist veel werkloze verpleegkundigen. Ze hebben een universitaire studie genoten. Het opleidingsniveau is hoog."

De wijkverpleegkundigen kregen de afgelopen maanden een stoomcursus Nederlands en spreken de taal dus al een beetje.

Veel nationaliteiten
"Onze verwachting is dat het snel wordt geaccepteerd als iemand niet vlekkeloos Nederlands spreekt. We leven in een stad met veel nationaliteiten. Onze teams zijn nu ook al heel divers."

Naast de taalcursus worden de Zuid-Europeanen bijgespijkerd in de mores in de zorg, de administratie en het computersysteem. Daarna lopen ze een paar weken in de wijk mee met een 'buddy'.

"Ze mogen pas zelfstandig werken als ze het Nederlands examen hebben gedaan en in het BIG-register staan." Ze krijgen, als het aan beide kanten goed bevalt, een vast contract.

Onvermijdelijke stap
"Het is een bijna onvermijdelijke en logische stap," zegt een woordvoerder van Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland. "De nieuwe collega's zijn hard nodig, maar we vinden het wel belangrijk dat ze aan dezelfde kwaliteitseisen als de Nederlandse collega's voldoen."

Ziekenhuizen moeten regelmatig opnamestops afkondigen, omdat ze te weinig personeel hebben. Uit een recente peiling van de zorgkoepel Sigra bleek dat 57 zorg- en welzijnsinstellingen in Amsterdam en omgeving samen bijna duizend vacatures hebben, waarvan meer dan de helft moeilijk invulbaar. Landelijk is het tekort aan personeel in de zorg opgelopen tot 130.000 vacatures, zo waarschuwde het UWV vorige week.

Om de tekorten aan te pakken trekt het kabinet 320 miljoen euro uit. Ondertussen lopen er in Amsterdam al verschillende trajecten om personeel aan te trekken: van wervingsacties tot zijinstroomprogramma's. Zestig organisaties in Amsterdam en de regio hebben vorige week een actieplan ondertekend om het personeelstekort aan te pakken.

Silvia Corradi (24)

Komt uit Italië, Novi Ligure. Werkt vanuit een wijkteam in Noord.

Een wijkverpleegkundige zonder fiets is als een schilder zonder kwast, dat begrijpt ook Silvia Corradi. Dus op haar eerste dag in Amsterdam schafte ze een fiets aan. Op haar tweede dag was hij bijna gestolen. "Ze hebben geprobeerd het slot stuk te maken. In Italië hebben we maffia voor alles, en jullie hebben fietsenmaffia." Corradi heeft op de derde dag een stevig slot gekocht.

Ze kent Marktplaats.nl al. Ze is in de Mediamarkt en de Ikea geweest, dus dan ben je al aardig op weg met integreren. Dit weekend gaat ze naar kringloop Mevius voor een bank.

In Italië kwam ze niet aan werk in de zorg, omdat zoveel collega's werk zoeken. De banen zijn relatief goed betaald, gewild en schaars. "Maar je werkt in de Italiaanse ziekenhuizen in kleine teams, waarbij je heel veel patiënten moet assisteren. Dan kun je makkelijker fouten maken."

Silvia is avontuurlijk en goed in talen, dus ze hoefde niet lang na te denken over verhuizen. Dat Nederlands krijgt ze ook steeds beter onder de knie. Ze leert woorden als 'zelfredzaamheid' en 'eerste aanspreekpunt'. "Het is moeilijk, maar niet onmogelijk."

Fietsen deed ze in Italië ook al. "Maar hier heb je ten minste fietspaden."

Silvia Corradi Beeld Tammy van Nerum

Raúl Sanahuja Irene (22)

Komt uit Spanje, Castellón de la Plana. Werkt vanuit een wijkteam in Overtoomse Veld.

Dat het in Spanje wemelt van de werkloze verpleegkundigen, heeft twee redenen, zegt Raúl Sanahuja Irene. Eén: de baan is aantrekkelijk, en de arbeidsvoorwaarden ook. "Dus als je eenmaal een vaste aanstelling hebt als verpleegkun­dige, blijf je tot je dood."

En twee: "De overheid wil niet te veel geld uitgeven aan zorg, dus komen er nauwelijks nieuwe banen bij." Dus daar zat Raúl in juli, vers afgestudeerd.

Hij zag een advertentie en dacht: Amsterdam, waarom niet? Hij was er nog nooit geweest, maar hij weet nu, na een paar dagen, al dat hij wil blijven. "De mensen zijn aardig en ik hou ervan dat het een multiculturele stad is."

Bovendien bevallen de werkverhoudigen hem. "Als je een probleem ziet, dan bespreek je dat met de leiding. Dat ligt in Spanje gevoeliger."

Raúl woont met de vier andere wijkverpleegkundigen in appartementen in woonzorgcentrum De Riekerhof bij het Rembrandtpark. Het pand wacht op een verbouwing en daarom mag Raúl daar van Cordaan zeker een half jaar blijven.

Wat er daarna komt, ziet hij wel. "Ik heb me voorgenomen minimaal vijf jaar te blijven, maar misschien ga ik nooit meer weg."

Raúl Sanahuja Irene Beeld Tammy van Nerum

Vast loket

Een lang gekoesterde wens van de huisartsen is deze week in vervulling gegaan: tien Amsterdamse zorginstellingen hebben een loket geopend dat zorgt dat een patiënt een wijkverpleegkundige krijgt toegewezen.

"Voorheen moest een huisarts daar tot sint-juttemis voor bellen," zegt de voorzitter van de Amsterdamse Huisartsenkring Stella Zonneveld. "We moesten duwen en trekken om het voor elkaar te krijgen. Er zijn schrijnende gevallen waarbij iemand weken en weken moest wachten op palliatieve zorg."

Vanaf nu belt de huisarts de vaste contactpersoon bij een zorginstelling. Als daar geen plek is, dan neemt het bemiddelingsbureau Wijkverpleging de zoektocht over. "Dit helpt enorm."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden