Plus

Amsterdamse muziekdocent remigreert om vluchtelingen les te geven

Muziekleraar Namdar Abdulrahman gaat na dertig jaar terug naar Iraaks Koerdistan om muziekles te geven in vluchtelingenkampen. 'Daar hebben ze meer aan me dan hier.'

Kazhal en Namdar Abdulrahman. 'Het is moeilijk, maar ik zeg geen nee tegen zijn beslissing; hij wil dit zo graag.' Beeld Marc Driessen

Via een gigantische tv slingert de Iraaks-Koerdische zender Rudaw continu beelden uit Aleppo de huiskamer van het gezin Abdulrahman in. "Het is live-oorlog. Urenlang kijk ik ernaar. Soms word ik er gek van. Zij hebben niks en ik heb alles," zegt de Koerd Namdar Abdulrahman (65), een violist en componist die 34 jaar geleden, ten tijde van de oorlog tussen Iran en Irak, halsoverkop naar Amsterdam vluchtte.

Alles - zijn viool, huis, muziekwinkel en de door hem opgerichte muziekgezelschappen - liet hij achter. "Ik moest om politieke redenen weg. Het was te gevaarlijk. Ik nam in het geheim afscheid van iedereen en dacht dat ik er een half jaar, hooguit een jaar later weer zou zijn."

Op zijn tweede dag in Amsterdam kocht Abdulrahman, die onder zijn artiestennaam Namdar Qeredaxi een bekend musicus in Noord-Irak is, een nieuwe viool. Hij ging schoolmuziek studeren aan het conservatorium in Hilversum en werkte daarna als muziekleraar in het basis- en voortgezet onderwijs, de laatste tien jaar bij het Zuiderlicht College in Amsterdam. Hij begon muziekgroep Awara, kwam ermee op televisie - KRO's Ver van mijn bed show en een optreden bij Sonja Barend - en trok langs festivals door Europa.

Opnieuw afscheid
In 2001 zette hij de Koerdische muziekschool Namo op in Leiden met 120 leerlingen. Op de piano in zijn huiskamer in Diemen staan een beeld van Beethoven en een fotolijst met zijn laatste leerlingen uit Leiden.

Hij heeft ontslag genomen en moest opnieuw afscheid nemen van zijn muziekschool en 'zijn kinderen' van het Zuiderlicht College. "Doe je voorzichtig, vroeg een leerling huilend. Ik ben ermee opgevoed dat mannen niet mogen huilen. Dat was een slechte opvoeding, ik stond zelf ook te huilen."

Verplicht
Toch gaat hij woensdag terug naar de streek waar hij vandaan komt: het Koerdische Sulaymaniyah, op 150 kilometer van IS-gebied. Hij richt er een nieuwe muziekschool op en trekt langs vluchtelingenkampen waar mensen uit Syrië en Midden- en Zuid-Irak verblijven. Hij is van plan allerlei instrumenten te kopen en de kinderen daar muziekles te geven. Hij kan niet anders.

"Ik ben het verplicht," zegt hij. "Er zitten daar bijna twee miljoen vluchtelingen in kampen. Het is de laatste paar maanden nog erger geworden. Deze mensen en vooral hun kinderen hebben geen leven. Ze hebben geen speelgoed, geen eten en krijgen weinig liefde van hun ouders omdat die zo veel stress hebben. De kinderen daar hebben me hard nodig."

Hij heeft het zo goed gehad in die 34 jaar in Nederland. "Wil je dat er alsjeblieft in zetten? Ik ben Nederland heel dankbaar. Ik ben met hart en ziel Nederlander. Ik ga hier juist weg omdat ik het zo goed heb en me schuldig voel. Het is tijd om iets terug te doen. Voor mijn volk en vooral voor de kinderen. Daar kan ik meer betekenen. Als ik daar ben, voel ik me mentaal lekkerder."

Abdulrahman gaat voorgoed weg uit Nederland. Zijn vrouw Kazhal (56) en hun twee kinderen van 16 en 24 jaar staan achter zijn besluit. Zijn vrouw blijft voorlopig in Nederland, maar is van plan zich later bij haar man te voegen.

"Het is een grote stap. Het is moeilijk, maar ik zeg geen nee tegen zijn beslissing. Ik ken mijn man goed: hij wil dit zo graag." Dat hij veel ellende voor zijn kiezen zal krijgen, beseft Abdulrahman goed. "Ik ben een emotioneel mens, dus het zal me raken. Maar als de kinderen door de muziek straks een beetje plezier hebben, geeft dat me nieuwe kracht."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden