Plus PS

Amsterdamse kunstenaars met hart voor hun werkplaats

Van een loods tot een zolderkamertje in een herenhuis: in het boek The workshop openen 25 kunstenaars de deuren van hun werkplaats. Vier van hen doen dat ook hier.

Chris Dekker (33) werkt tussen opgezette vos en zwart-witfoto Beeld Iris Duvekot

Kunstenaar en metaalbewerker Chris Dekker (33) begon zeven jaar geleden in zijn woonkamer met het bouwen van motorfietsen, maar gaandeweg werd zijn werkveld breder.

"Ik bouw alles, zolang het maar met metaal te maken heeft: van tafels en trappen tot foodtrucks."

Kunstenaar en metaalbewerker Chris Dekker (33) begon zeven jaar geleden in zijn woonkamer met het bouwen van motorfietsen, maar gaandeweg werd zijn werkveld breder.

"Ik bouw alles, zolang het maar met metaal te maken heeft: van tafels en trappen tot foodtrucks."

Hij werkt in opdracht onder de naam Tin Can Customs, dat hij met Laurens van Wieringen (44) oprichtte. Hun werkplaats is gevestigd in een loods in Noord waarin voorheen een tweedehandsmeubelwinkel zat. Het is een open ruimte, met in het midden een gebouwtje met kantoor. Achterin is de staalhoek, met werkbanken voor het laswerk.

In het middenstuk van de loods staat helemaal niets en dat is precies de bedoeling. Wanneer een grote opdracht binnenkomt, bijvoorbeeld het bouwen van een foodtruck, is dat de plek waar die zal worden gebouwd. "Dan werken we van zeven uur 's ochtends tot tien uur 's avonds."

Aan de muren hangen spullen die zo van straat lijken te zijn geraapt, variërend van een opgezette vos tot een oude zwart-witfoto van een fotomodel dat doet denken aan Mata Hari.

Her en der staan wat karkassen van motoren in aanbouw, klaar om aan geklust te worden.

De werkbank vooraan in de loods wordt ingenomen door een persoonlijk project van Dekker: de Yamaha XS650. Hij werkt al jaren aan deze motor, maar komt daar door de groei van het aantal projecten niet aan toe. "Het bouwen van een motor eist volledige toewijding."

Daarom droomt Dekker over een nieuwe werkplaats, die meer rust heeft en geeft. "Een boerderijtje met een loods, die maar net groot genoeg is, zodat je niet te veel zooi hebt. Terug naar de bron."

Hij werkt in opdracht onder de naam Tin Can Customs, dat hij met Laurens van Wieringen (44) oprichtte. Hun werkplaats is gevestigd in een loods in Noord waarin voorheen een tweedehandsmeubelwinkel zat. Het is een open ruimte, met in het midden een gebouwtje met kantoor. Achterin is de staalhoek, met werkbanken voor het laswerk.

In het middenstuk van de loods staat helemaal niets en dat is precies de bedoeling. Wanneer een grote opdracht binnenkomt, bijvoorbeeld het bouwen van een foodtruck, is dat de plek waar die zal worden gebouwd. "Dan werken we van zeven uur 's ochtends tot tien uur 's avonds."

Aan de muren hangen spullen die zo van straat lijken te zijn geraapt, variërend van een opgezette vos tot een oude zwart-witfoto van een fotomodel dat doet denken aan Mata Hari.

Her en der staan wat karkassen van motoren in aanbouw, klaar om aan geklust te worden.

De werkbank vooraan in de loods wordt ingenomen door een persoonlijk project van Dekker: de Yamaha XS650. Hij werkt al jaren aan deze motor, maar komt daar door de groei van het aantal projecten niet aan toe. "Het bouwen van een motor eist volledige toewijding."

Daarom droomt Dekker over een nieuwe werkplaats, die meer rust heeft en geeft. "Een boerderijtje met een loods, die maar net groot genoeg is, zodat je niet te veel zooi hebt. Terug naar de bron."

Hij werkt in opdracht onder de naam Tin Can Customs, dat hij met Laurens van Wieringen (44) oprichtte. Hun werkplaats is gevestigd in een loods in Noord waarin voorheen een tweedehandsmeubelwinkel zat. Het is een open ruimte, met in het midden een gebouwtje met kantoor. Achterin is de staalhoek, met werkbanken voor het laswerk.

In het middenstuk van de loods staat helemaal niets en dat is precies de bedoeling. Wanneer een grote opdracht binnenkomt, bijvoorbeeld het bouwen van een foodtruck, is dat de plek waar die zal worden gebouwd. "Dan werken we van zeven uur 's ochtends tot tien uur 's avonds."

Aan de muren hangen spullen die zo van straat lijken te zijn geraapt, variërend van een opgezette vos tot een oude zwart-witfoto van een fotomodel dat doet denken aan Mata Hari.

Her en der staan wat karkassen van motoren in aanbouw, klaar om aan geklust te worden.

De werkbank vooraan in de loods wordt ingenomen door een persoonlijk project van Dekker: de Yamaha XS650. Hij werkt al jaren aan deze motor, maar komt daar door de groei van het aantal projecten niet aan toe. "Het bouwen van een motor eist volledige toewijding."

Daarom droomt Dekker over een nieuwe werkplaats, die meer rust heeft en geeft. "Een boerderijtje met een loods, die maar net groot genoeg is, zodat je niet te veel zooi hebt. Terug naar de bron."

Hij werkt in opdracht onder de naam Tin Can Customs, dat hij met Laurens van Wieringen (44) oprichtte. Hun werkplaats is gevestigd in een loods in Noord waarin voorheen een tweedehandsmeubelwinkel zat. Het is een open ruimte, met in het midden een gebouwtje met kantoor. Achterin is de staalhoek, met werkbanken voor het laswerk.

In het middenstuk van de loods staat helemaal niets en dat is precies de bedoeling. Wanneer een grote opdracht binnenkomt, bijvoorbeeld het bouwen van een foodtruck, is dat de plek waar die zal worden gebouwd. "Dan werken we van zeven uur 's ochtends tot tien uur 's avonds."

Aan de muren hangen spullen die zo van straat lijken te zijn geraapt, variërend van een opgezette vos tot een oude zwart-witfoto van een fotomodel dat doet denken aan Mata Hari.

Her en der staan wat karkassen van motoren in aanbouw, klaar om aan geklust te worden.

De werkbank vooraan in de loods wordt ingenomen door een persoonlijk project van Dekker: de Yamaha XS650. Hij werkt al jaren aan deze motor, maar komt daar door de groei van het aantal projecten niet aan toe. "Het bouwen van een motor eist volledige toewijding."

Daarom droomt Dekker over een nieuwe werkplaats, die meer rust heeft en geeft. "Een boerderijtje met een loods, die maar net groot genoeg is, zodat je niet te veel zooi hebt. Terug naar de bron."

Hij werkt in opdracht onder de naam Tin Can Customs, dat hij met Laurens van Wieringen (44) oprichtte. Hun werkplaats is gevestigd in een loods in Noord waarin voorheen een tweedehandsmeubelwinkel zat. Het is een open ruimte, met in het midden een gebouwtje met kantoor. Achterin is de staalhoek, met werkbanken voor het laswerk.

In het middenstuk van de loods staat helemaal niets en dat is precies de bedoeling. Wanneer een grote opdracht binnenkomt, bijvoorbeeld het bouwen van een foodtruck, is dat de plek waar die zal worden gebouwd. "Dan werken we van zeven uur 's ochtends tot tien uur 's avonds."

Aan de muren hangen spullen die zo van straat lijken te zijn geraapt, variërend van een opgezette vos tot een oude zwart-witfoto van een fotomodel dat doet denken aan Mata Hari.

Her en der staan wat karkassen van motoren in aanbouw, klaar om aan geklust te worden.

De werkbank vooraan in de loods wordt ingenomen door een persoonlijk project van Dekker: de Yamaha XS650. Hij werkt al jaren aan deze motor, maar komt daar door de groei van het aantal projecten niet aan toe. "Het bouwen van een motor eist volledige toewijding."

Daarom droomt Dekker over een nieuwe werkplaats, die meer rust heeft en geeft. "Een boerderijtje met een loods, die maar net groot genoeg is, zodat je niet te veel zooi hebt. Terug naar de bron."

Hij werkt in opdracht onder de naam Tin Can Customs, dat hij met Laurens van Wieringen (44) oprichtte. Hun werkplaats is gevestigd in een loods in Noord waarin voorheen een tweedehandsmeubelwinkel zat. Het is een open ruimte, met in het midden een gebouwtje met kantoor. Achterin is de staalhoek, met werkbanken voor het laswerk.

In het middenstuk van de loods staat helemaal niets en dat is precies de bedoeling. Wanneer een grote opdracht binnenkomt, bijvoorbeeld het bouwen van een foodtruck, is dat de plek waar die zal worden gebouwd. "Dan werken we van zeven uur 's ochtends tot tien uur 's avonds."

Aan de muren hangen spullen die zo van straat lijken te zijn geraapt, variërend van een opgezette vos tot een oude zwart-witfoto van een fotomodel dat doet denken aan Mata Hari.

Her en der staan wat karkassen van motoren in aanbouw, klaar om aan geklust te worden.

De werkbank vooraan in de loods wordt ingenomen door een persoonlijk project van Dekker: de Yamaha XS650. Hij werkt al jaren aan deze motor, maar komt daar door de groei van het aantal projecten niet aan toe. "Het bouwen van een motor eist volledige toewijding."

Daarom droomt Dekker over een nieuwe werkplaats, die meer rust heeft en geeft. "Een boerderijtje met een loods, die maar net groot genoeg is, zodat je niet te veel zooi hebt. Terug naar de bron."

Chris Dekker Beeld Iris Duvekot
Borre Akkersdijk (31) is ­medeoprichter van modemerk Byborre Beeld Iris Duvekot

'Onze signature style is een dikke stof met 3D-effect'

"De breimachine is het hart van de zaak, daar draait alles om," zegt Borre Akkersdijk (31), ­medeoprichter van modemerk Byborre. De machine kan drie lagen stof in verschillende ­patronen over elkaar heen breien. "Dat creëert een dikke stof met een 3D-effect, onze ­signature style."

De breimachine staat dan ook precies in het midden op de werkvloer, met eromheen de ­andere afdelingen van het modebedrijf vlak bij Sloterdijk: aan de ene kant bureaus voor de ontwerpers, iets verderop de werkbanken. "De verschillende disciplines zitten op één vloer, zonder wanden. Dan is het makkelijk om even bij elkaar langs te lopen."

"De breimachine is het hart van de zaak, daar draait alles om," zegt Borre Akkersdijk (31), ­medeoprichter van modemerk Byborre. De machine kan drie lagen stof in verschillende ­patronen over elkaar heen breien. "Dat creëert een dikke stof met een 3D-effect, onze ­signature style."

De breimachine staat dan ook precies in het midden op de werkvloer, met eromheen de ­andere afdelingen van het modebedrijf vlak bij Sloterdijk: aan de ene kant bureaus voor de ontwerpers, iets verderop de werkbanken. "De verschillende disciplines zitten op één vloer, zonder wanden. Dan is het makkelijk om even bij elkaar langs te lopen."

In één oogopslag is daardoor het hele proces te zien: aan een tafel zijn mensen in overleg, daarachter in het atelier zit een meisje achter een naaimachine. Daartussenin inspecteert een jongen een paar lappen stof.

"Veel modeontwerpers zien normaal gesproken niet wat er met het textiel gebeurt. Zij maken een tekening, sturen dat naar de fabriek, en dan wordt verder niet meer naar de machines gekeken." Akkersdijk heeft daar door deze opzet geen last van. "Het enige wat we van buitenaf nodig hebben, is het garen."

Nieuwe ideeën bedenkt hij in het weekend of in de avond, wanneer het rustig is. Ook dat doet hij in zijn werkplaats, tussen de spullen. "Als ik aan een broek werk en ik bedenk hoe ik de ­pockets erop wil hebben, speld ik die er meteen even op, om te kijken of het werkt."

In één oogopslag is daardoor het hele proces te zien: aan een tafel zijn mensen in overleg, daarachter in het atelier zit een meisje achter een naaimachine. Daartussenin inspecteert een jongen een paar lappen stof.

"Veel modeontwerpers zien normaal gesproken niet wat er met het textiel gebeurt. Zij maken een tekening, sturen dat naar de fabriek, en dan wordt verder niet meer naar de machines gekeken." Akkersdijk heeft daar door deze opzet geen last van. "Het enige wat we van buitenaf nodig hebben, is het garen."

Nieuwe ideeën bedenkt hij in het weekend of in de avond, wanneer het rustig is. Ook dat doet hij in zijn werkplaats, tussen de spullen. "Als ik aan een broek werk en ik bedenk hoe ik de ­pockets erop wil hebben, speld ik die er meteen even op, om te kijken of het werkt."

In één oogopslag is daardoor het hele proces te zien: aan een tafel zijn mensen in overleg, daarachter in het atelier zit een meisje achter een naaimachine. Daartussenin inspecteert een jongen een paar lappen stof.

"Veel modeontwerpers zien normaal gesproken niet wat er met het textiel gebeurt. Zij maken een tekening, sturen dat naar de fabriek, en dan wordt verder niet meer naar de machines gekeken." Akkersdijk heeft daar door deze opzet geen last van. "Het enige wat we van buitenaf nodig hebben, is het garen."

Nieuwe ideeën bedenkt hij in het weekend of in de avond, wanneer het rustig is. Ook dat doet hij in zijn werkplaats, tussen de spullen. "Als ik aan een broek werk en ik bedenk hoe ik de ­pockets erop wil hebben, speld ik die er meteen even op, om te kijken of het werkt."

Kunstenares Sarah van Sonsbeeck (40) werkt vanuit het appartement in Centrum-Oost Beeld Iris Duvekot

'In musea wordt iets al snel mooi, ik kom vaak in een woonkamer terecht'

"Het maken van kunst is voor mij niet iets wat je tussen negen en vijf kunt doen, om het daarna weg te leggen."

Kunstenares Sarah van Sonsbeeck (40) werkt daarom vanuit het appartement in Centrum-Oost dat ze deelt met haar vriend. In de ochtenduren verricht ze het laptopwerk: maakt ze afspraken, houdt ze exposities in de gaten.

Daarna zet ze haar telefoon op stil en wandelt ze de trap op naar haar atelier: een zolder­kamertje met een schuin oplopend dak, met daarin één raampje. Toch is het er niet donker; balken en wanden zijn witgeverfd.

De vloer wordt haast volledig ingenomen door een werk-in-oprichting: een doek dat zwart is gemaakt met Faradaypaint, verf die de elektromagnetische straling tegenhoudt. Eerder maakte Van Sonsbeeck voor een ex-vriendje een tas die bewerkt was met dezelfde verf.

"Hij zat altijd te spelen met zijn telefoon en die heeft in zo'n tas geen ontvangst."

"Het maken van kunst is voor mij niet iets wat je tussen negen en vijf kunt doen, om het daarna weg te leggen."

Kunstenares Sarah van Sonsbeeck (40) werkt daarom vanuit het appartement in Centrum-Oost dat ze deelt met haar vriend. In de ochtenduren verricht ze het laptopwerk: maakt ze afspraken, houdt ze exposities in de gaten.

Daarna zet ze haar telefoon op stil en wandelt ze de trap op naar haar atelier: een zolder­kamertje met een schuin oplopend dak, met daarin één raampje. Toch is het er niet donker; balken en wanden zijn witgeverfd.

De vloer wordt haast volledig ingenomen door een werk-in-oprichting: een doek dat zwart is gemaakt met Faradaypaint, verf die de elektromagnetische straling tegenhoudt. Eerder maakte Van Sonsbeeck voor een ex-vriendje een tas die bewerkt was met dezelfde verf.

"Hij zat altijd te spelen met zijn telefoon en die heeft in zo'n tas geen ontvangst."

"Het maken van kunst is voor mij niet iets wat je tussen negen en vijf kunt doen, om het daarna weg te leggen."

Kunstenares Sarah van Sonsbeeck (40) werkt daarom vanuit het appartement in Centrum-Oost dat ze deelt met haar vriend. In de ochtenduren verricht ze het laptopwerk: maakt ze afspraken, houdt ze exposities in de gaten.

Daarna zet ze haar telefoon op stil en wandelt ze de trap op naar haar atelier: een zolder­kamertje met een schuin oplopend dak, met daarin één raampje. Toch is het er niet donker; balken en wanden zijn witgeverfd.

De vloer wordt haast volledig ingenomen door een werk-in-oprichting: een doek dat zwart is gemaakt met Faradaypaint, verf die de elektromagnetische straling tegenhoudt. Eerder maakte Van Sonsbeeck voor een ex-vriendje een tas die bewerkt was met dezelfde verf.

"Hij zat altijd te spelen met zijn telefoon en die heeft in zo'n tas geen ontvangst."

"Het maken van kunst is voor mij niet iets wat je tussen negen en vijf kunt doen, om het daarna weg te leggen."

Kunstenares Sarah van Sonsbeeck (40) werkt daarom vanuit het appartement in Centrum-Oost dat ze deelt met haar vriend. In de ochtenduren verricht ze het laptopwerk: maakt ze afspraken, houdt ze exposities in de gaten.

Daarna zet ze haar telefoon op stil en wandelt ze de trap op naar haar atelier: een zolder­kamertje met een schuin oplopend dak, met daarin één raampje. Toch is het er niet donker; balken en wanden zijn witgeverfd.

De vloer wordt haast volledig ingenomen door een werk-in-oprichting: een doek dat zwart is gemaakt met Faradaypaint, verf die de elektromagnetische straling tegenhoudt. Eerder maakte Van Sonsbeeck voor een ex-vriendje een tas die bewerkt was met dezelfde verf.

"Hij zat altijd te spelen met zijn telefoon en die heeft in zo'n tas geen ontvangst."

"Het maken van kunst is voor mij niet iets wat je tussen negen en vijf kunt doen, om het daarna weg te leggen."

Kunstenares Sarah van Sonsbeeck (40) werkt daarom vanuit het appartement in Centrum-Oost dat ze deelt met haar vriend. In de ochtenduren verricht ze het laptopwerk: maakt ze afspraken, houdt ze exposities in de gaten.

Daarna zet ze haar telefoon op stil en wandelt ze de trap op naar haar atelier: een zolder­kamertje met een schuin oplopend dak, met daarin één raampje. Toch is het er niet donker; balken en wanden zijn witgeverfd.

De vloer wordt haast volledig ingenomen door een werk-in-oprichting: een doek dat zwart is gemaakt met Faradaypaint, verf die de elektromagnetische straling tegenhoudt. Eerder maakte Van Sonsbeeck voor een ex-vriendje een tas die bewerkt was met dezelfde verf.

"Hij zat altijd te spelen met zijn telefoon en die heeft in zo'n tas geen ontvangst."

Op een tafeltje liggen wat snippers bladgoud - overblijfselen van een soortgelijk project, waarbij ze wind gebruikte om de snippers op het zwartgeverfde doek te blazen. "Zo wordt de wind zichtbaar op het schilderij."

In de hoek heeft Van Sonsbeeck nog ruimte gevonden voor een bank, waarop haar vriend af en toe zit. Meestal niet langer dan vijf minuten. "Ik denk dat hij bang is mijn werk te verstoren."

De woonkamer gebruikt Van Sonsbeeck als testruimte. "Daar kan ik zien hoe mijn werk de concurrentie aangaat met alledaagse voorwerpen. In een museum wordt alles al snel mooi, maar uiteindelijk komt mijn werk vaker ­terecht in de woonkamer."

Ze vindt het fijn haar atelier thuis te hebben, maar zou om praktische redenen wel een grotere werkplaats willen. "Het is natuurlijk idioot: de omvang van een werk staat nu vast. Het moet namelijk door het trappenhuis kunnen."

Op een tafeltje liggen wat snippers bladgoud - overblijfselen van een soortgelijk project, waarbij ze wind gebruikte om de snippers op het zwartgeverfde doek te blazen. "Zo wordt de wind zichtbaar op het schilderij."

In de hoek heeft Van Sonsbeeck nog ruimte gevonden voor een bank, waarop haar vriend af en toe zit. Meestal niet langer dan vijf minuten. "Ik denk dat hij bang is mijn werk te verstoren."

De woonkamer gebruikt Van Sonsbeeck als testruimte. "Daar kan ik zien hoe mijn werk de concurrentie aangaat met alledaagse voorwerpen. In een museum wordt alles al snel mooi, maar uiteindelijk komt mijn werk vaker ­terecht in de woonkamer."

Ze vindt het fijn haar atelier thuis te hebben, maar zou om praktische redenen wel een grotere werkplaats willen. "Het is natuurlijk idioot: de omvang van een werk staat nu vast. Het moet namelijk door het trappenhuis kunnen."

Op een tafeltje liggen wat snippers bladgoud - overblijfselen van een soortgelijk project, waarbij ze wind gebruikte om de snippers op het zwartgeverfde doek te blazen. "Zo wordt de wind zichtbaar op het schilderij."

In de hoek heeft Van Sonsbeeck nog ruimte gevonden voor een bank, waarop haar vriend af en toe zit. Meestal niet langer dan vijf minuten. "Ik denk dat hij bang is mijn werk te verstoren."

De woonkamer gebruikt Van Sonsbeeck als testruimte. "Daar kan ik zien hoe mijn werk de concurrentie aangaat met alledaagse voorwerpen. In een museum wordt alles al snel mooi, maar uiteindelijk komt mijn werk vaker ­terecht in de woonkamer."

Ze vindt het fijn haar atelier thuis te hebben, maar zou om praktische redenen wel een grotere werkplaats willen. "Het is natuurlijk idioot: de omvang van een werk staat nu vast. Het moet namelijk door het trappenhuis kunnen."

Op een tafeltje liggen wat snippers bladgoud - overblijfselen van een soortgelijk project, waarbij ze wind gebruikte om de snippers op het zwartgeverfde doek te blazen. "Zo wordt de wind zichtbaar op het schilderij."

In de hoek heeft Van Sonsbeeck nog ruimte gevonden voor een bank, waarop haar vriend af en toe zit. Meestal niet langer dan vijf minuten. "Ik denk dat hij bang is mijn werk te verstoren."

De woonkamer gebruikt Van Sonsbeeck als testruimte. "Daar kan ik zien hoe mijn werk de concurrentie aangaat met alledaagse voorwerpen. In een museum wordt alles al snel mooi, maar uiteindelijk komt mijn werk vaker ­terecht in de woonkamer."

Ze vindt het fijn haar atelier thuis te hebben, maar zou om praktische redenen wel een grotere werkplaats willen. "Het is natuurlijk idioot: de omvang van een werk staat nu vast. Het moet namelijk door het trappenhuis kunnen."

Kunstenaar Martijn Smulders (41) is alleenheerser over zijn kleine atelier in Noord Beeld Iris Duvekot

Het begon met een foto van een makreel

Kunstenaar Martijn Smulders (41) is alleenheerser over zijn kleine atelier in Noord, waar hij dagelijks zijn handelsmerk produceert: fotografie afgedrukt op oud hout.

De foto's zijn vaak van eetbare vissen. Het hout is vaak steigerhout, vandaar dat hij zijn bedrijfje Stigerwoods heeft genoemd. "Ik vond de techniek om foto's op hout af te drukken ergens in de krochten van het ­internet."

Zijn werkwijze, kort gezegd: Smulders zaagt het hout in tegeltjes, print de foto op papier, plakt die op het hout en verwijdert die later weer. De inkt blijft achter op het hout, dat hij nog van een extra coating voorziet, voor een hoogglanzend effect. Hij maakt één houten tegeltje in ongeveer zestien stappen, waarbij verschillende fases verschillende droogtijden hebben.

Kunstenaar Martijn Smulders (41) is alleenheerser over zijn kleine atelier in Noord, waar hij dagelijks zijn handelsmerk produceert: fotografie afgedrukt op oud hout.

De foto's zijn vaak van eetbare vissen. Het hout is vaak steigerhout, vandaar dat hij zijn bedrijfje Stigerwoods heeft genoemd. "Ik vond de techniek om foto's op hout af te drukken ergens in de krochten van het ­internet."

Zijn werkwijze, kort gezegd: Smulders zaagt het hout in tegeltjes, print de foto op papier, plakt die op het hout en verwijdert die later weer. De inkt blijft achter op het hout, dat hij nog van een extra coating voorziet, voor een hoogglanzend effect. Hij maakt één houten tegeltje in ongeveer zestien stappen, waarbij verschillende fases verschillende droogtijden hebben.

Kunstenaar Martijn Smulders (41) is alleenheerser over zijn kleine atelier in Noord, waar hij dagelijks zijn handelsmerk produceert: fotografie afgedrukt op oud hout.

De foto's zijn vaak van eetbare vissen. Het hout is vaak steigerhout, vandaar dat hij zijn bedrijfje Stigerwoods heeft genoemd. "Ik vond de techniek om foto's op hout af te drukken ergens in de krochten van het ­internet."

Zijn werkwijze, kort gezegd: Smulders zaagt het hout in tegeltjes, print de foto op papier, plakt die op het hout en verwijdert die later weer. De inkt blijft achter op het hout, dat hij nog van een extra coating voorziet, voor een hoogglanzend effect. Hij maakt één houten tegeltje in ongeveer zestien stappen, waarbij verschillende fases verschillende droogtijden hebben.

Het productieproces gebeurt op nog geen 25 vierkante meter. Dat betekent dat de logistieke planning een grote rol speelt: in de fase dat de foto's op de tegels worden geplakt, heeft Smulders bijvoorbeeld ook tijd aan de werktafel nieuwe stukken hout te zagen.

Naast de werkbank staat een grote afzuiger voor het zaagsel dat daarbij vrijkomt. In de hoek staat de droogkast, waar stapeltjes hout liggen te drogen. Het is klein, maar daar ziet Smulders de charme wel van in: "Het is leuk om het zo slim mogelijk te organiseren."

Dat hij vaak voor het afdrukken van vissen kiest, is overigens per toeval ontstaan, toen hij van een vriend een foto van een makreel onder ogen kreeg. "Er zit veel kleur in, heeft veel ­details en het is een duidelijk beeld."

Het productieproces gebeurt op nog geen 25 vierkante meter. Dat betekent dat de logistieke planning een grote rol speelt: in de fase dat de foto's op de tegels worden geplakt, heeft Smulders bijvoorbeeld ook tijd aan de werktafel nieuwe stukken hout te zagen.

Naast de werkbank staat een grote afzuiger voor het zaagsel dat daarbij vrijkomt. In de hoek staat de droogkast, waar stapeltjes hout liggen te drogen. Het is klein, maar daar ziet Smulders de charme wel van in: "Het is leuk om het zo slim mogelijk te organiseren."

Dat hij vaak voor het afdrukken van vissen kiest, is overigens per toeval ontstaan, toen hij van een vriend een foto van een makreel onder ogen kreeg. "Er zit veel kleur in, heeft veel ­details en het is een duidelijk beeld."

Het productieproces gebeurt op nog geen 25 vierkante meter. Dat betekent dat de logistieke planning een grote rol speelt: in de fase dat de foto's op de tegels worden geplakt, heeft Smulders bijvoorbeeld ook tijd aan de werktafel nieuwe stukken hout te zagen.

Naast de werkbank staat een grote afzuiger voor het zaagsel dat daarbij vrijkomt. In de hoek staat de droogkast, waar stapeltjes hout liggen te drogen. Het is klein, maar daar ziet Smulders de charme wel van in: "Het is leuk om het zo slim mogelijk te organiseren."

Dat hij vaak voor het afdrukken van vissen kiest, is overigens per toeval ontstaan, toen hij van een vriend een foto van een makreel onder ogen kreeg. "Er zit veel kleur in, heeft veel ­details en het is een duidelijk beeld."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden