Recensie

Amsterdamse Bostheater: vlotte teksten, maar langzame liedjes in 'De laatste zomer' (***)

Theaterstuk 'De laatste zomer' in het Amsterdamse Bostheater laat zien dat muziek net zo belangrijk is als een goede tekst. En hoe het mis kan gaan als dat niet aanwezig is.

Beeld Parool

'Een meisje dat al verloofd is, mag zo niet denken,' zegt het meisje smachtend tegen de jongen met wie ze nadrukkelijk niet verloofd is. 'Integendeel, een meisje dat al verloofd is moet juist zo denken. Voor het te laat is,' antwoordt hij. Moderne opvattingen over de liefde, in een wereld waar geld, belang en status vaak net wat belangrijker zijn.

De Venetiaanse toneelschrijver Carlo Goldoni werd in de achttiende eeuw beroemd met zijn middenklasse­zedenkomedies; verfijnde stukken waarin de bourgeois hang naar bezit en status ferm op de hak werd genomen. In Nederland is zijn bekendste waarschijnlijk 'Trilogie van het zomerverblijf' - een paar jaar geleden door Toneelgroep Amsterdam nog gespeeld onder de titel 'Zomertrilogie', met Karina Smulders in een memorabele hoofdrol.

Personages
In het Amsterdamse Bos is deze zomer een stevige bewerking te zien, 'De laatste zomer'. Vertaler Erik Bindervoet en regisseur Frances Sanders laten het verhaal de goedgebekte huwbare dochter Giacinta (Anne Lamsvelt) en haar jaloers aangelegde verloofde Leonardo (Jonas Leemans) grotendeels intact, maar stroomlijnt de vele plotlijntjes en personages die met de twee families en aanhangend volk op de jaarlijkse vakantie gaan naar Montenero.

Het eerste deel is een vrolijk gaan-ze-of-gaan-ze-niet, met een mooi gesjouw van ontelbare koffers. De setting is tijdloos, maar de spitse actuele grapjes en het geestige gebruik van vrij ambtelijke taal met veel herhalingen van Bindervoet houden de band met hier en nu in stand.

Kletterend
Na een kletterende valpartij van stoelen uit het drieverdiepingendecor -waarin de blik kan verdwalen langs gokmachines, Egyptische obelisken, een paardenwaterval en onbestemde geometrische vormen- zijn we in Montenero en worden de geld- en liefdesproblemen allengs nijpender, tot de reddende en romantische finale.

De vele personages worden gespeeld door zeven acteurs, waarbij vooral Jorrit Ruijs opvalt, die bediende, love interest, oude geile weduwe en gokkoning in cowboypak speelt en die geheel eigen komische afwijkingen meegeeft. Ook Yara Alink en Sander Plukaard hebben die toneelspelersbluf die nodig is voor deze vederlichte vorm van komediespelen uitstekend onder de knie.

Popliedjes
Het is jammer dat de verbale kant - het pingpongen van eloquente grapjes, dat de komedie naar een hoger plan kan tillen - nog niet op hetzelfde niveau is. Dat wordt gedurende de speelperiode vast beter, maar de muziek helpt niet. De liedjes die Alberto Klein Goldewijk speelt - popliedjes en Italiaanse klassiekers als 'Volare' - zijn te sloom en halen het tempo uit de voorstelling. Alleen aan het eind, als Lamsvelt even mag uitpakken met een dramatisch lied, is dat gewicht op zijn plaats.

'De laatste zomer' gaat ook over de regisseur. Na dertig jaar bij het Amsterdamse Bostheater en 25 regies neemt Frances Sanders afscheid. Ze werd aan het eind door haar opvolger Ingejan Ligthart Schenk en door vele medewerkers, sponsors en partners letterlijk bedolven onder de bloemen. Sanders blijft betrokken bij het Bos als begeleider voor jong talent. Voor haar geldt dus net als voor de personages: 'De volgende zomer zijn we weer terug in Montenero!'

De laatste zomer

Ons oordeel: ★★★☆☆
Gezien: 17 juli
Waar: Amsterdamse Bostheater
Tot: 6 september
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden