Column

Amsterdam is haar inwoners helemaal niets verschuldigd

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

null Beeld Agata Nowicka
Beeld Agata Nowicka

"Als ik een stroopwafel in de tuin neerleg, komen er mieren op af, maar moet ik dan boos worden op die mieren of moet ik gewoon geen stroopwafel in de tuin neerleggen?"

"Wat bedoel je, James?"

"Dat weet ik ook nog niet precies, maar het centrum van Amsterdam is een stroopwafel en de toeristen zijn de mieren."

"Dus we wonen op een stroopwafel?"

"Ja. We weten allemaal dondersgoed dat we op een stroopwafel wonen en toch laten we ons elke dag weer verrassen door de mierenstroom." "Het is toch ook om gek van te worden? Al die rolkoffertjes, bierfietsen en onervaren fietsers?"

"Ben je serieus? Word je gek van rolkoffertjes?"

"Van dat geluid. Van die irritante wieltjes die over de stoep rollen."

"Jezus Christus op een fluorescerende bierfiets!"

"Wat is er, James."

"Wat is er met de inwoners van deze stad aan de hand? Op het wapen van Amsterdam staan de woorden: heldhaftig, vastberaden en barmhartig, maar jij bent gewoon aan het klagen over rolkoffertjes. We moeten dat wapen echt gaan veranderen."

"Welke woorden wil jij dan terugzien op dat wapen?"

"Kleinzerig. Sikkeneurig. Zelfzuchtig."

Elke dag staat er wel een ingezonden brief in deze krant waarin een inwoner van deze stad klaagt over toeristen, scooters, ijswinkels, overenthousiaste zangvogels, graffiti, vuilniszakken die twintig minuten te vroeg op de hoek van de straat worden gezet of festivals.

De Amsterdammer voelt zich klaarblijkelijk constant in zijn of haar drie kruisen getast. Alles is te veel, te luid of te druk. Amsterdammers die naast de IJtunnel wonen, klagen over uitlaatgassen en Amsterdammers die naast Artis wonen, klagen over dierengeluiden.

Ik neem de toeristen niets kwalijk, want zij maken de stad niet kapot, nee, het zijn de inwoners die de stad te gronde richten met hun dorpsmentaliteit en vrekkigheid. Die toeristen zijn voor een paar dagen verliefd op de stad en de inwoners lijken jaloers te zijn op deze verliefdheid. Ze lijken niet te willen delen.

Amsterdam is de mooiste stad op deze aardbol, maar het vervelende van schoonheid is dat men steevast denkt dat schoonheid geclaimd dient te worden. We planten een vlag op de maan en denken dan dat de maan van ons is, maar de maan is van niemand. We doen een ring om de ringvinger van een vrouw en denken dan dat die vrouw van ons is, maar een vrouw is van niemand. Net als dat Amsterdam van niemand is. De stad is haar inwoners helemaal niets verschuldigd.

De Amsterdammer is een vlo in de verentooi van een pauw. De Amsterdammer is een bofkont, want wij wonen hier. Wij wonen in het mooiste meisje van de klas.

En al die arme toeristen uit Newcastle, Leipzig en Orlando zijn hier maar voor even. Ze zijn slaapwandelaars met rolkoffertjes. Dus laat ze lekker. Wees barmhartig. En begrijp gewoon dat de schoonheid van Amsterdam ondersteuning biedt aan die mensen. Wees trots. En wees nederig. Je bent misschien een Amsterdammer, net als ik, maar in feite ben je dan niets meer dan het rolkoffertje van deze stad.

j.worthy@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden