Column

Ambitie is mooi, maar vooruitgang geen garantie voor geluk

Roos SchlikkerBeeld Oof Verschuren

De jongen achter de balie tuurt naar de foto die ik hem overhandigde. Dan bladert hij door mijn oude paspoort. "Dat is dezelfde." Hij heeft gelijk.

Het is niet eens uit ijdelheid dat ik dit kiekje gaf want ik oog als een geschrokken aardbei, maar bureaucratische rompslomp put me uit en ik zag er zo tegen op naar het stadsdeelkantoor te rijden, een nummertje te trekken, allerhande formulieren in te vullen en mijn rijbewijs te tonen als getuigenis van mijn existentie. Ik dorst de aanblik niet aan van een pasfotofotograaf die bitst 'Niet lachen. En laat uw oren zien. Ze motte uw oren kenne herkenne'.

Dus toen ik in een bureaulaatje achter een trits verkleefde keelsnoepjes, een pen met dansende piemelmannetjes en drie verfrommelde acceptgiro's van de Belastingdienst uit 2012 een oude pasfoto tevoorschijn toverde, was ik dolgelukkig.

"U weet dat deze foto nog tien jaar in uw paspoort komt te staan?"

"Dan moet ik zorgen dat ik er het komend decennium enigszins hetzelfde uit blijf zien."

"Zozo, u bent ambitieus," zegt de jongen zonder van het papierwerk op te kijken. Hij informeert of ik wil dat de naam van mijn echtgenoot wordt vermeld. Natuurlijk. Ik was van plan ook die de komende jaren hetzelfde te laten. De jongen grijnst. "Nu bent u wel héél ambi­tieus."

Misschien wel. Al betwijfel ik soms waarom. Want ambitie is mooi, maar vooruitgang is geen garantie voor geluk. Niet voor niets stappen steeds meer leeftijdsgenoten over op een oude Nokia, waarmee je slechts één ding kunt. Bellen. Informatiestress, appgroepen, tijdvretende Candy Crush-sessies - ze zijn het moe. Ze willen terug naar af.

Ik snap dat. Ik ben geen nostalgist, maar de moderne mens is er niet volledig op vooruitgegaan. Deze week las ik in de Volkskrant wat de arme jongetjes en meisjes bij Facebook voor een paar grijpstuivers per uur moeten modereren.

Spongebobvideo's die na enkele seconden overgaan in een onthoofding, een elfjarig meisje dat anaal wordt verkracht, posts aan Sylvana Simons met teksten als 'Ik gooi je zwarte kut in de gracht'. Nederlanders slingeren trouwens veel meer rotzooi de wereld in dan bijvoorbeeld Grieken of Portugezen. Een land vol digitale diarree zijn we. Het is om je kapot te schamen.

Zieke geesten zijn natuurlijk van alle tijden. De sombermans in mij bromt echter dat de mensheid degenereert in plaats van evolueert. Maar we moeten wat. En dus ontdekken we, vinden we uit, proberen we ons te ontwikkelen en strompelen we onhandig over nieuwe wegen.

Dat is ook mooi. Want als je niet vooruitkijkt heeft het cynisme gewonnen. Dus knik ik tegen de baliejongen. Natuurlijk ben ik ambitieus.

Pas als ik thuis ben, realiseer ik me: wat hij ambitie noemde, was mijn wens de zaken even te laten zoals ze zijn. Soms is stilstand vooruitgang.

Een paar dagen later haal ik mijn nieuwe paspoort op. Erin staan een oude aardbeifoto en de naam van de man die ik trouwde.

Ik sla het boekje tevreden dicht. Reteambitieus ben ik. Om het goede te behouden.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden