Plus

Alvaro Pinto (1961-2017): Socialist met passie en nuchterheid

Bij Alvaro Pinto was nooit duidelijk waar de Chileen ophield en de Nederlander begon. Hij belichaamde de ideale mix tussen de twee landen.

Alvaro Pinto maakte zich sterk voor een sociaal Europa Beeld -

De nuchterheid en de neiging dingen bij de naam te noemen gepaard aan passie en bevlogenheid en het uiterlijk van een knappe latino. "Een Chileen in hart en nieren, die erg van Nederland hield," zegt minister van Buitenlandse Zaken Bert Koenders.

Op zijn 16de belandde Pinto met zijn broer Rodrigo en hun moeder vanuit Santiago de Chile in Nederland. Ze waren gevlucht voor de repressie van generaal Pinochet.

Fascinatie voor het buitenland
De twee broers voltooiden de middelbare school in Uithoorn, waarna Pinto in Amsterdam op ­kamers ging om politicologie te studeren. In discotheek FF aan de Prinsengracht ontmoette hij de ras-Amsterdamse Sonny Braspenning, met wie hij al snel ging samenwonen. Ze trouwden en kregen samen twee kinderen.

Na zijn studie werd hij fractiemedewerker van de PvdA, waar hij onder meer werkte voor buitenlandwoordvoerder Maarten van Traa. Met Bert Koenders en oud-Kamerlid Harry van den Bergh vormde hij een hecht clubje, dat elkaar ook buiten het werk veel zag. De PvdA-mannen deelden een fascinatie voor het buitenland.

"Een gemeenschappelijke obsessie," aldus Van den Bergh. Koenders: "Alvaro schakelde op veel niveaus: literatuur, uitgaan, sport en natuurlijk politiek. Hij was iemand bij wie ik snel heel open kon zijn."

Mooi moment
In 1999 werd hij internationaal secretaris, toen nog een belangrijke post in de PvdA. Koenders: "Een mooi moment, erkenning voor zijn kracht." Het waren de hoogtijdagen van de Europese sociaal­democratie, met Tony Blair en Wim Kok en hun 'derde weg'. Pinto maakte zich sterk voor een sociaal Europa. Ook organiseerde hij een bezoek van werkgevers, werknemers en politici aan zijn vaderland, ter promotie van het poldermodel. Koenders: "Hij heeft me daar nog meegenomen naar het huis van Pablo Neruda, aan zee."

Nadien hield Pinto zich bezig met fragiele democratieën. In Nederland bij het Instituut voor Meerpartijendemocratie, later bij de VN in New York, Bratislava en Seoel. Hij schreef een standaardwerk over Georgië en coördineerde VN-teams die in Latijns-Amerika onder meer belast waren met het versterken van vrije media.

"Misschien was hij toen op zijn best," zegt Harry van den Bergh. "Hij was in z'n hart een klassieke Latijns-Amerikaanse socialist. Daar hadden we vaak discussie over. In mijn ogen was hij radicaal in zijn opvattingen zoals over klassentegenstellingen."

In 2014 keerde hij terug naar Zeeburg. Hij werkte net bij een terreurbestrijdingsbureau toen hij kanker bleek te hebben. In de twee jaren die restten, vond hij het moeilijk niet te doen waarin hij goed was: analyseren, stukken schrijven. Maar met Ajax, reizen, vrienden, zijn gezin en zijn broer bleef hij sterk en opgewekt tot zijn overlijden dinsdagochtend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden