PlusColumn

Als we toch blijven kijken, is het ook onze eigen schuld

Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Ik vind het grappig als mensen in de media aankondigen dat ze niet meer in de media verschijnen. Niet meer in de media verschijnen zou je ook stilletjes kunnen doen, bijvoorbeeld door niet meer in de media te verschijnen.

De meest recente niet-meer-in-de-media­verschijner is Rob de Wijk. Nou ja, eigenlijk heeft hij niet gezegd dat hij nooit meer in de ­media zal verschijnen, hij zal dat alleen niet meer vlak na een terroristische aanslag doen. Zijn besluit lichtte hij toe op NOS.nl.

Vlak na de aanslagen van 2015 in Parijs zat hij bij Pauw: "Het was daar een en al emotie. Dat is begrijpelijk, maar als duider kon ik daar mijn verhaal niet kwijt." En later: "Terrorisme is een wrede vorm van straattheater. Als mensen niet kijken, is de act niet geslaagd. Als iedereen er bovenop springt, ook de deskundigen, speel je de terroristen in de kaart."

Een goede metafoor.

Ineens moest ik denken aan iets totaal anders dan terrorisme, namelijk Filemon Wesselink en Ajouad El Miloudi. Ik zag een bizar tv-fragment: Filemon was bezig met zijn zoveelste persoonlijke zoektocht slash tv-programma. Blijkbaar had hij zich wekenlang afgebeuld om te kunnen kickboksen tegen Ajouad El Miloudi, ook een tv-ster, die zich óók wekenlang had afgebeuld om tegen Filemon te kunnen vechten.

Waarom, vraag je je af, maar ze waren allebei heilig in dit doel gaan geloven en er kwamen heel wat emoties bij kijken toen Filemon bekende dat hij het tóch niet aandurfde.

Althans, bij Ajouad zag ik veel emoties, bij Filemon wat minder, maar uit zijn eerdere persoonlijke zoektochten weet ik dat hij ergens in het autistische spectrum verkeert.

Hij deed trouwens wel zijn best om meelevend over te komen, omdat Ajouad met een huilstem aan het vertellen was dat hij wekenlang alleen maar broccoli en eieren had gegeten. Daarna ging Ajouad naar een belendende kamer om zogenaamd allemaal dingen kapot te maken.

Als ik het goed begreep was het hele doel om te kijken of hij een killer in zich had.

Ik zat me weer eens hardop af te vragen of dit allemaal nuttig en boeiend genoeg is om op de publieke tv uit te zenden, maar dankzij dat simpele citaat van De Wijk besef ik weer dat ook dit zoiets is als straattheater: als mensen niet kijken, is de act niet geslaagd.

Als we toch blijven kijken, is het ook onze ­eigen schuld.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column over media.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden