PlusColumn

Als les moest ik metro 54 pakken en helemaal uitreizen

Massih HutakBeeld Robin de Puy

Ik denk dat het 2008 was. Maar het kan ook iets korter of iets langer geleden zijn dat Kentucky Fried Chicken zijn deuren opende in het Boven 't IJ winkelcentrum in Noord. Een gebeurtenis waar onze hele buurt (lees: het hele stadsdeel) naar toe had geleefd.

We hadden daarvoor alleen een McDonald's, ergens op de grens met Landsmeer, waar we zelfs op de fiets heen gingen voor de McDrive. Voor alle andere fastfoodketens moesten mijn vrienden en ik, als dat al mocht van onze ouders, de stad in. Ongeveer tegelijk met KFC verschenen de eerste nieuwbouwhuizen, Turkse en Surinaamse toko's, Bruna en natuurlijk de Media Markt.

Ik woonde in de wijk het Plan Van Gool, tegenover het winkelcentrum. Mijn vader en ik liepen er wekelijks rond voor boodschappen of om gewoon te socializen. Ik kon mijn geluk niet op toen ik al die nieuwe huizen en stadse winkels zag. Het ging goed met de buurt, vond ik. Mijn vader was minder enthousiast.

Terwijl we onze eerste zes hotwings deelden, vroeg ik hem waarom hij niet blij was met de vernieuwingen en het feit dat we nu alles dichtbij huis hadden waarvoor we altijd heel ver moesten reizen.

Hij beantwoordde mijn vraag met de vraag: waarom denk je dat ze ons hier alles geven wat we nodig hebben? Zodat we niet meer hún centrum in hoeven. Als les moest ik maar een keer metro 54 pakken op Amsterdam Centraal en die helemaal uitzitten tot station Gein. Onderweg moest ik opschrijven wat mij opviel aan de samenstelling van reizigers naarmate we dichterbij de eindhalte kwamen.

Pas later dat jaar zou ik begrijpen wat hij bedoelde; ik keek op mijn slaapkamer op een grote grijze computer naar Boyz n the Hood.

Een film die het verhaal vertelt van de Afro-Amerikaanse tienervrienden Tre, Ricky en Darren, die ieder op hun ­eigen manier hun leven proberen te beteren in een van de meest achtergestelde wijken van de Verenigde Staten: Compton, LA.

De film zit vol pareltjes, zoals de scène waarin een witte lerares voor een klas met gekleurde leerlingen geschiedenisles geeft. Of de scène dat Furious Styles midden in de wijk, staand voor een billboard met 'cash for your homes', uitlegt aan zijn zoon en omstanders hoe de overheid doelbewust de grondwaarde van een ­gebied omlaag waardeert en daarna alle grond opkoopt, de wijk pimpt en weer doorverkoopt voor dikke winst: gentrification. Op dat moment viel het kwartje.

Boyz n the Hood werd geschreven en geregisseerd door de 23-jarige John Singleton die er twee Oscarnominaties voor kreeg. Woensdag 28 maart vertoon ik de film, hoe ironisch, in de hipsterbioscoop FC Hyena in Noord. Daar werd ooit zelfs deze Afghaanse theeconnaisseur een amateur genoemd toen ie een gewone earl grey bestelde.

Hoog tijd voor een gesprek dus. Naar aanleiding van de film gaan we met oude en nieuwe Noorderlingen praten over hoe we ons nou precies moeten verhouden tot elkaar. Wees welkom, ook als niet-Noorderling.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden