Column

Als ik naar Jesse Klaver kijk, zie ik menselijkheid

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (36) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Veel mensen zien in Jesse Klaver een snotneus, een glamourboy, een knulletje, maar ik zag hem laatst lopen en toen zag ik eigenlijk alleen maar mezelf. Hij had een kind op de ene arm en een iets te volle boodschappentas in de andere.

Ik was onderweg naar de crèche van mijn zoon en in mijn hoofd kon ik zijn stem al horen. Als hij mij een dag niet heeft gezien, zegt hij 'pappa' alsof hij mij voor de eerste keer ziet. Met ogen als spinnende katten kijkt hij dan naar boven, naar mij, zijn blik maakt een superheld van een gemiddelde man.

Mededogen, empathie, optimisme, menselijkheid - het lijken geestesziekten te zijn geworden. Zoals mensen tegenwoordig over optimisten praten, zou het mij niets verbazen als je over tien jaar gedwongen in een inrichting voor geesteszieken kan worden opgenomen als je nog altijd het licht aan het einde van de tunnel kunt zien. 'Wereldverbeteraar' is het nieuwe 'klootzak' en 'hoopvol' is het nieuwe 'krankzinnig'.

Als ik naar Jesse Klaver kijk, zie ik de onbeteugelde hoop die iedere jonge vader heeft. Zijn ziel kwispelt en zijn stem zegt dat alles kan. Ik zie iemand die nog in staat is om langs teleurstelling heen te kunnen kijken.

Ik zie iemand die niet per se de vinger op de zere plek wil leggen, nee, ik zie iemand die een kusje op de zere plek geeft, er een Belle en het Beest-pleister overheen plakt en zegt dat we door moeten fietsen. En ik zie iemand die de monsters die onder onze bedden wonen niet groter maakt dan ze daadwerkelijk zijn.

Het uitmelken van angst, daar draait het in de moderne politiek om. De persoon die ons het bangst kan maken, wint. Angst lijkt een primaire levensbehoefte te zijn geworden. We hebben het nodig om gelukkig te worden. We gaan immers niet met een lekker gevoel op vakantie als we niet het gevoel hebben dat we van een vliegveld vertrekken dat elk moment opgeblazen kan worden.

Als ik naar andere politici kijk, zie ik voornamelijk mensen die al heel lang geen dromen meer hebben gehad. Ik noem ze de droomlozen, en het zijn altijd de droomlozen die neerbuigend doen over de mensen die nog wel durven te dromen. Een droom is hoop en hoop is teleurstelling met vertraging, maar ik wacht met alle liefde op de teleurstelling. Mijn naïviteit is oprecht en mijn eenvoud is ongekunsteld.

Als ik naar Jesse Klaver kijk, zie ik menselijkheid en dat vind ik dapper, want 'menselijkheid' is het nieuwe 'builenpest'. Het schrikt af. "Petra, we moeten nu uit de tram stappen, want ik zie daar iemand die uitermate menselijk is."

Als ik naar Jesse Klaver kijk, zie ik geen snotneus, glamourboy, wijsneus of knulletje. Ik zie een jonge vader die gewoon een superheld voor zijn kinderen wil zijn. Ik zie mezelf.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden