'Als ik het niet doe, doet niemand het'

Haar dochter Talitha pleegde zelfmoord, zei de politie. Nu blijkt die conclusie te zijn getrokken zonder enig onderzoek. Astrid Storm heeft zich vastgebeten in wat er gebeurde in de nacht van 17 april 2013.

Astrid Storm: 'Als ik de zaak niet onderzoek, doet niemand het.'Beeld Dingena Mol

Minder dan tien minuten tevoren liep Astrid Storm (62) nog buiten, op het pleintje achter haar woning. Het gekrijs van een vogel had er even na één uur 's nachts toe geleid dat zij zich weer had aangekleed om te kijken wat er aan de hand was. Eenmaal binnen duurde het leven zoals ze dat altijd kende nog maar heel eventjes: rond half twee zaten er twee politieagenten in haar huiskamer. 'Eén van hen zei het: 'Ze is voor de trein gesprongen.'

'Ze' is Talitha, Storms 25-jarige dochter, die destijds al enkele jaren in Amsterdam woonde. Zelfdoding dus, dat was althans de conclusie van de politie in die eerste uren van 17 april 2013. Inmiddels is het bijna twee jaar verder en is van het stempel 'suïcide' nauwelijks meer iets over. Hoe Talitha die nacht dan wel terechtkwam op het spoor nabij Heerhugowaard, is één groot vraagteken: door de voorbarige conclusie zijn veel aanwijzingen vernietigd.

Eigengereid
Dat er fouten zijn gemaakt, staat vast: het onderzoek naar de dood van Talitha hangt van de slordigheden aan elkaar. In januari bood justitie excuses aan voor het feit dat er te snel was geconcludeerd dat de vrouw zelfmoord had gepleegd. In plaats daarvan stelde het Openbaar Ministerie dat het had moeten volstaan met de constatering dat er geen aanknopingspunten waren voor een misdrijf.

Storm kijkt er verbeten bij als ze het vertelt, zittend aan de keukentafel. Strijdvaardig is ze, ze laat de emoties slechts toe op momenten dat ze zelf vindt dat er ruimte voor is. 'Eigengereid', zo omschrijft ze zichzelf, en dat is geen woord te veel gezegd. De enorme stapel papieren heeft ze naast zich gezet: uitgeknipte krantenartikelen, dossiers, advocatenbrieven en andere juridische paperassen. Niet dat ze er ook maar één keer in hoeft te kijken. 'Ik ken het uit mijn hoofd.'

Dat ze het allemaal zo goed weet, is het gevolg van eigen onderzoek. Vanaf het moment dat Astrid het lichaam van haar dochter zag liggen in het mortuarium in Alkmaar, had ze het gevoel dat er van alles niet klopte. Wat deed Talitha juist daar, langs een pikdonkere spoorlijn tussen Hoorn en Heerhugowaard? En waarom was haar lichaam zo relatief ongeschonden na de aanrijding door de trein, die negentig kilometer per uur reed?

Plek was onlogisch
Bovendien was er nog de verklaring van de machinist, dat het lichaam van Talitha roerloos op het spoor had gelegen op het moment dat de trein kwam aangeraasd. Tientallen vragen had Astrid over wat er precies was gebeurd met haar dochter. Vragen waarop niet of nauwelijks antwoord kwam, eigenlijk vooral doordat de politie, naar nu blijkt, klakkeloos uitging van de redenatie: dood meisje plus spoor is zelfdoding. Dus is de omgeving van het spoor nooit onderzocht en zijn er ter plekke geen foto's gemaakt van haar lichaam.

Bovendien gaf de politie het lichaam pijlsnel vrij en werd het stoffelijk overschot van Talitha toen onmiddellijk gewassen, waarmee eventuele aanwijzingen over de doodsoorzaak werden vernietigd. En dan is er nog niet eens gesproken over de dingen die Astrid liever niet in de krant wil omdat ze nog iets achter de hand wil hebben voor het geval er toch sprake zou blijken te zijn van een misdrijf. Ze is diep teleurgesteld in de wijze waarop politie en justitie de zaak hebben afgehandeld. 'Ze lijden aan tunnelvisie. Ze letten alleen op zaken die hun vastgestelde conclusie onderbouwen.'

Want zo liggen de zaken, volgens haar. Er zijn drie mogelijkheden: zelfdoding, een ongeval of een misdrijf. Andere smaken zijn er niet. Een ongeval sluit Astrid uit. 'Daarvoor was de plek de meeste onlogische die je kunt bedenken.'

Geen vraagtekens
Blijven over: zelfdoding of een misdrijf. Welke van de twee het meest voor de hand ligt, is een vraag waarop Astrid geen antwoord wil geven. Of beter: 'Ik kán daar niets over zeggen, want we weten simpelweg te weinig over wat er precies is gebeurd.' Of haar dochter suïcidaal aangelegd was, wil ze niet zeggen. 'Dat is van haar, privé. Maar als ze er al toe in staat zou zijn, dan had ze het nóóit op deze manier gedaan.'

Dus heeft Astrid zich gestort op het onderzoek. Niet de politie, zijzelf. 'Als ik het niet doe, doet niemand het.' Ze praat met de mensen van het mortuarium, van de spoorwegen en de uitvaartonderneming. Ze speurt en spit en is dagelijks met haar advocaat Sébas Diekstra bezig antwoorden te krijgen. De spullen van Talitha zijn 'veiliggesteld' om daar nog sporen vanaf te kunnen halen. 'Ik zou graag dna-onderzoek zien naar de kleren die ze aanhad.'

En hoe zit het met haar eigen tunnelvisie? Astrid denkt er even over na, ze begrijpt de vraag. Dan, resoluut: 'Daar is geen enkele sprake van. Ik sluit geen enkel scenario uit. Ik weet dat ik uiteindelijk elk mogelijk stempel op de dood van Talitha zal aanvaarden. Maar dan wel als dat het resultaat is van zorgvuldig onderzoek. Er mogen geen vraagtekens meer achterblijven.'

Portret van Talitha, beschikbaar gesteld door haar familie.Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden