Column

Als ik dit nummer op de radio hoorde, zette ik die meteen uit

Theodor HolmanBeeld Wolff

In 1969 werd de popgroep The Tors op­gericht. Vier jongens van 17, 18 en 19 die op The Beatles wilden lijken, maar niet tegen hun moeder bestand waren als hun haar te lang werd.

Ik bewonderde ze, maar ik mocht niet met ze meedoen, want ik was te jong en had geen elektrische gitaar.

The Tors traden vooral op in huiskamers en een enkele keer (ik geloof zelfs maar één keer) in de aula op een schoolfeest. (Bram mocht van de rector geen obscene bewegingen ­maken en het geluid mocht niet te hard.)

In 1973 gebeurde er iets verschrikkelijks: Frank stierf door een auto-ongeluk. Op zijn begrafenis speelden de overige drie leden Everybody Needs Somebody To Love van The Rolling Stones. Het Pearldrumstel stond er wel, maar werd niet bespeeld. Afgesproken werd dat als er weer iemand van de band zou sterven, de overige twee leden dan weer dat nummer op de begrafenis zouden spelen.

Als ik dit nummer wel eens op de radio hoorde, zette ik die meteen uit. Je wilt niet altijd slechtgehumeurd zijn.

Bram stierf tien jaar later - kanker - maar ik had toen al geen contact meer met de jongens. Ik weet dat de overige twee leden van The Tors, Tom en Ronald, zich keurig aan de afspraak hebben gehouden.

Een paar jaar geleden stond ik benzine te tanken en hoorde ik: "Hee gozer, speel je nog steeds gitaar?" Het was Ronald. Hij was een keurige man van boven de zestig geworden. Alleen zijn iets te lange haar herinnerde aan 'onze' tijd.

We haalden enkele herinneringen op; melancholisch van aard, maar toch met de glans van: wat was het toen leuk.

Een week geleden kreeg ik een e-mail van een onbekende vrouw: Ronald was overleden. Er stond ook dat Ronald expliciet had verzocht mij van zijn verscheiden te verwittigen.

En dus ging ik naar z'n begrafenis.

Inderdaad: Tom, met wie ik eigenlijk nooit contact had, speelde in zijn eentje Everybody Needs Somebody To Love. Op zijn basgitaar. De zinnen die er vroeger niet toe deden, deden er nu wel toe: "Oh, sometimes I feel like/ I feel a ­little sad inside..." En ook: "When the sun go down/ Ain't nobody else around/ That's when I need you baby."

De sologitaar van Ronald op een standaard tussen Tom en de kist.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden