Column

Als ik de foto zie, schrik ik, zonder het te laten merken

Theodor HolmanBeeld Wolff

De Franse weduwe en ik zitten in het huis waar mijn vriend is gestorven opeens met ons tweeën.

"Er is een foto...," zegt ze, en ze maakt haar zin niet af.

Ze loopt naar een kastje, opent een la en haalt daar een tamelijk ouderwets zwart-wit­portret uit. Het is een meisje, toen achttien, twintig. Vrolijk lachend, mooi.

Als ik de foto zie, schrik ik, zonder het te laten merken.

"Ken je haar?"

Ik knik; er valt ergens iets kapot en tragiek begint als stroop uit de kieren te stromen.

"Wie was het en hield hij van haar?"

Een mysterie vult mijn hoofd.

"Dit is Alma Pasteur," zeg ik, een studievriendin van ons." En dan zeg ik: "In 1975 bij een brand om het leven gekomen."

Het kost tijd om dit allemaal te verwerken, merk ik. De weduwe knikt net zo bedachtzaam als ik sprak.

"Er zijn brieven uit die tijd, in het Nederlands. Ik spreek geen Nederlands."

"Ik wist niet dat ze wat hadden," zeg ik.

De weduwe staat op, loopt weer naar het kastje - ik denk om de brieven eruit te pakken - maar lijkt een moment te twijfelen en vraagt: "Is ze echt bij een brand om het leven gekomen?"

"Zeker. Het stond in de krant, we waren bij haar begrafenis, we kenden haar... goed." Ik probeer beelden van toen terug te halen. De dood van Alma maakte een diepe indruk op ons, maar ik weet niet meer hoe of wat. Ik stond destijds op afstand.

De weduwe pakt een klein pakketje brieven.

"Je moet dit eens lezen," zegt ze, " ik spreek dan wel geen Nederlands, maar... Je moet het lezen. Iedereen is nu toch dood."

Omdat ze wil dat ik de brieven niet lees in de beslotenheid van mijn eigen omgeving, haalt ze een velletje tevoorschijn en geeft me dat.

Mijn ogen snellen er doorheen. Het is een brief van haar aan hem.
"Jij... alles voor mij...kan niet... ons kind... Het spijt me... Ons kind... Liefde... Ons kind..."

Een pijnlijke geschiedenis ontvouwt zich.

"Had hij haar zwanger gemaakt?" De weduwe weet het antwoord al.

"Ja, dat heb ik nooit..."

"Was het wel een ongeluk, die brand?"

"Ze was... dronken, en was met een sigaret in slaap gevallen."

De weduwe pakt de brieven uit mijn handen.

"Ik gooi ze weg, Theodor."

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden