Column

Als de zon schijnt, hoeft niemand alleen te zijn

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

null Beeld Agata Nowicka
Beeld Agata Nowicka

In dit leven zijn maar weinig dingen mooier dan een gapende kat. Languit op de keukentafel of opgerold in het zonnigste hoekje van een stukgekrabde bank. Elke kattengaap is een kunstwerk. Een betoverende ode aan alles wat verrukkelijk is en niets kost.

Wij mensen houden een hand voor de mond als we gapen en soms proberen we de gaap zelfs tegen te houden. Het oncontroleerbare moet beteugeld worden. We schamen ons kennelijk voor het geluid, de open mond en het gevoel wat de gaap een ander zou kunnen geven. Een kat is een trotse gaper. Voor een kat is een gaap geen reflex, maar een beloning.

In dit leven zijn maar weinig dingen mooier dan een gapende kat, maar de verre van verkoelende golf van verliefdheid die over de stad heen glijdt als de zon schijnt, die komt dicht in de buurt. Dan zie je ze opeens overal. Ze hebben elkaar vandaag of gisteren ontmoet en ze blijven voor altijd bij elkaar, zolang de zon schijnt.

In de avond staan ze in de rij bij de supermarkt. Op de lopende band liggen twee diepvriespizza's, een fles betaalbare wijn en een zak waxinelichtjes. Ze fietsen hand in hand naar huis. Haar lichtgele jurkje wappert als een vlag van een land waar hij met alle liefde voor zou willen sterven. Zij zit op het conservatorium en hij maakt videoclips voor rockbandjes die niemand nog kent.

Morgen gaan ze naar Artis om te zoenen bij de sidderalen, maar eerst is er nog vanavond en vannacht.

Op de vlekkerige badrand staan tientallen waxinelichtjes. Hij telt het aantal moedervlekjes op haar rug en zij kijkt naar haar teennagels. De teennagels die ze vorige week nog voor iemand anders paars had gelakt. Iemand die ze alweer vergeten is. Zo gaat dat in de stad. Als de zon schijnt, hoeft niemand alleen te zijn. Op ieder potje past een deksel, maar in de zomer lijken alle deksels passend. One size fits all, tot de regenwolken terugkomen van vakantie.

Ze ligt languit op de keukentafel. Een bosbrand tussen haar benen. Samen vrijen ze de diepvriespizza's warm. Dit is niet de liefde die ze kennen uit de boeken van Shakespeare, maar dit is genoeg. Voor nu. Ooit zal hun hart winterklaar zijn, maar ooit is nog lang niet.

Morgen gaan ze gewoon naar Artis en daarna is het klaar. Ze zal in haar eentje naar huis fietsen, maar ook in haar eentje zal haar jurkje blijven wapperen. En hij zal zich even slecht voelen, maar ja, de zon hangt in de lucht en de zon is zijn traumahelikopter.

Hij en zij, ze hoeven zich nergens voor te schamen. Liefhebben doe je niet altijd met de hand voor de mond. Zeker niet in deze broeierige stad. Hij en zij, ze hoeven zich nergens voor te schamen. Ze waren toch mooi een kattengaap van elkaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden