PlusInterview

Als de perfecte partner ineens voor de deur staat (maar een robot is)

In Ich bin dein Mensch krijgt antropoloog Alma een vreemde opdracht: drie weken lang krijgt ze een niet van een mens te onderscheiden robot mee naar huis. Regisseur Maria Schrader bevraagt niet alleen de rol van technologie, maar ook die van de liefde.

Joost Broeren-Huitenga
Alma (Maren Eggert) en robot Tom (Dan Stevens) in Ich bin Dein Mensch. Beeld Chistine Fenzl
Alma (Maren Eggert) en robot Tom (Dan Stevens) in Ich bin Dein Mensch.Beeld Chistine Fenzl

Wat trok u aan in dit thema?

“Het is natuurlijk een variant op het klassiekste thema in de cinema – boy meets girl. Hier wordt dat girl meets robotboy, en dat zette direct mijn fantasie aan het werk. De omkering, om te beginnen – dat het een keer níet de vrouw is die als object wordt behandeld. Al is Tom natuurlijk niet zomaar een object; het hele idee is dat zijn besturingssysteem zo ver ontwikkeld is dat hij echt een partner kan zijn, op gelijke voet met een mens.”

Maar de film zet daar ook vraagtekens bij.

“Precies, het is zelfs de grote vraag waar de film op drijft. Kan iemand echt een partner zijn als hij niet zo imperfect is als de mens? Als hij niet sterft, nooit ziek wordt, niet ­beheerst wordt door instincten, jaloezie, angsten. Kan zo iemand dan toch troost bieden? Dat vond ik een zeer interessant thema, juist nu, in een tijd waarin we constant door algoritmes worden gestuurd en waarin al huma­noïde robots bestaan.”

Regisseur Maria Schrader. Beeld Anika Molnar
Regisseur Maria Schrader.Beeld Anika Molnar

De film balanceert op de grens van drama en komedie.

“Dat was al bij het schrijven van het scenario het idee – het was een van de fundamentele beslissingen die we namen. En vervolgens werkt dat door in allerlei details. Daarin waren Maren Eggert en Dan Stevens als acteurs natuurlijk ook essentieel – zij hebben allebei de bandbreedte om beide kanten te bespelen. Op de set kon ik dingen bijna als een thermostaat instellen, zo precies spelen zij: vijf graden komischer, graag, of tien procent robotachtiger. Tijdens de opnamen hebben we bij veel scènes allerlei verschillende tonen uitgeprobeerd, dus in de montage­kamer hadden we een enorme rijkdom aan materiaal.”

Hoe was het om middenin de pandemie een film te ­maken?

“Heel vreemd. Ik had hoofdrolspeler Dan Stevens bijvoorbeeld tot de opnamen begonnen alleen via Zoom gesproken, en nog nooit in het echt ontmoet. Maar het had ook voordelen. Zonder corona was het bijvoorbeeld veel moeilijker geweest om in het Pergamommuseum te ­draaien; tijdens de lockdown was het gesloten en stond het dus leeg. Volgens mij waren we de eerste filmmakers ooit die op de reconstructies van gebouwen uit de klassieke oudheid mochten draaien. Dat gaf ons een zeer krachtig beeld: dat Tom, de mens van de toekomst, daar in een ­duizenden jaar oude poort staat, omringd door de ­geschiedenis van de mensheid.”

Die tegenstelling lijkt ook de klassieke beeldvoering van de film te willen benadrukken.

“Ja, het doel was om eens simpele beeldtaal aan te ­houden, klassiek inderdaad. Tijdloos, hoop ik.”

Volg alles over filmfestival Paff op onze overzichtspagina.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden