Column

Alles voor een deurtje: appelschnitt op het Stadhuis

Eva HoekeBeeld Floris Lok

'Geachte leden van de deelraad Amsterdam Centrum. Mijn naam is Chantal Kuyt, ik ben de dochter van Klaas en Marjan Kuyt, eigenaren van Patisserie Kuyt in de Utrechtsestraat. Mijn ouders zijn deze patisserie in 1974 begonnen.'

Het was dinsdagavond, en in de Rooszaal van het Stadhuis stond de 29-jarige Chantal Kuyt de speech van haar leven te geven.

Wat was er aan de hand? De familie vocht al jaren voor een vergunning voor een doorgang van de ene naar de kant van hun patisserie, zodat ze hun klanten niet met hun appelschnitt over straat hoefden te sturen. Die deur was echter in strijd met het bestemmingsplan, een feit waar de familie zich bij neerlegde, tot bleek dat andere zaken wél vergunningen kregen. Nadat de familie op deze plek haar verhaal had kunnen doen en ook AT5, De Telegraaf en Hart van Nederland zich ermee waren gaan bemoeien, was er schot in de zaak gekomen, en dus stond Chantal hier vanavond haar zegje te doen. Ze besloot met: 'Wat zou er mooier zijn dan dat ik zondag, na acht lange slopende jaren, mijn ouders met champagne van Schiphol zou kunnen halen. U zou mij niet gelukkiger kunnen maken.'

'Goed gedaan!' fluisterde winkelstraatmanager Nel de Jager toen Chantal weer ging zitten. Chantals handen trilden. En later, toen ze weer geland was. 'Ik dacht steeds: jahaa, jullie zitten wel mooi te knikken, maar jullie hebben zelf in de hand of die deur er komt.'

Nel: 'Ik kan sommige ambtenaren wel wurgen. Soms denk je echt: dat dát zooitje ons bestuurt.' Chantal checkte haar iPhone, moeder Kuyt had al twee keer gebeld. 'Ze zijn ergens op het Panamakanaal, op een cruise.' Daarna kreeg ze een bericht van haar vriend: 'Hoe lang duurt het nog?'

Ondertussen at Liesbeth Reurts van GroenLinks een banaan. Nel: 'Die eet alles op hier. Volgens mij heeft ze thuis niks.'

Olga de Meij van de VVD trapte af door te zeggen dat ze het godgeklaagd vond dat de gemeente de familie zó dwars zat. 'Dit zijn harde werkers, kóm op zeg.' Daarna keek ze veelbetekenend in onze richting.

Frans Icke van de SP viel haar bij: 'De familie is bovendien bereid een convenant te tekenen waarin staat dat ze alles weer in oude staat terugbrengen als ze er ooit uit gaan.'

Maar Otto Reuchlin van de PvdA schudde zijn hoofd: 'Die convenanten zijn boterzacht.'

'Die man is tegen ons,' fluisterde Chantal. 'Toen ik net binnenkwam zei hij: Ben jij van Kuyt? Dan ga ik niet aardig voor je zijn.'

Reuchlin: 'Ik heb begrip voor de frustratie, maar Amsterdam moet een historische stad blijven. Dan kun je niet zeggen: laat de regels maar waaien.'

Boudewijn Oranje van D66: 'Sterker nog, de Utrechtstestraat is zo leuk omdát we de regels handhaven. Doen we dat niet, dan zitten we straks met allemaal ketens.'

Jan-Sebastian van Lissum van de VVD: 'Een deurtje is toch geen keten?' Zo ging het nog een tijdje door, en nadat Nel de boel had samengevat - 'D66, SP en VVD zijn voor, GroenLinks en PvdA zijn tegen' - richtte de voorzitter het woord tot Chantal. 'Helaas, zondag nog geen champagne. Maar misschien over twee weken wel. Er komt een motie.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden