Plus

Alles voor de show: 'Ik ben 80 uur per week aan de honden kwijt'

De World Dog Show is een hondenshow apart. In de RAI streden de afgelopen dagen 34.500 honden uit 74 landen om de mooiste en de beste te zijn. Hun baasjes deden net zo hard mee. 'Het hele plaatje moet kloppen.'

Rudik, shih tzu van Marina Kuranova uit Rusland Beeld Isabella Rozendaal

De Duitse Old-English-sheepdog-fokker Conny Loest moet er tijdens de World Dog Show in de RAI wel om lachen. "Ik ben tachtig uur per week aan die honden kwijt."

Ze rekent de uren voor. Elke hond moet eens per twee weken worden uitgekamd, dat duurt vier à vijf uur per hond en dat geeft na alle dieren te hebben gedaan een vuilniszak vol haar. "Maar," zegt ze, "het is wel onze qualitytime samen, in de kelder met de tv aan." Al loopt het met tien honden wel flink op - "Soms wou ik dat ik een baan van 40 uur had."

De World Dog Show, het WK onder de hondenshows, streek de afgelopen week neer in Amsterdam. Zo'n 34.500 honden namen vier dagen de RAI over, met deelnemers uit 74 landen.

Net als bij de Fifa moest Amsterdam een bod doen bij de wereldorganisatie om het kampioenschap binnen te halen. Eberhard van der Laan schreef een aanbevelingsbrief. Als het aan het gemeentebestuur ligt, is zo'n show vanwege de dieronvriendelijkheid wel voor het laatst gehouden.

Nijdfactor

De naam 'show' is overigens misleidend: het evenement is niet gericht op publiek, al is dat wel welkom. De deelnemers zijn er om te worden gekeurd, de sfeer is gespannen en gefocust. De honden zijn verspreid over de hallen van de RAI en opvallend rustig - het zijn dan ook getrainde professionals.

Conny Loest - haar nagels felroze gelakt - noemt zichzelf top of the bill: "Dit is mijn 150ste kampioenspup!" Dat zijn niet alleen haar eigen honden, maar ook de pups die uit haar nestjes komen.

"Er is wel een nijdfactor hoor, omdat we altijd winnen. 'Moet je haar weer zien,' zeggen ze dan. Maar thuis heb ik geen gelakte nagels. Het hele plaatje moet kloppen, ook je kleren. Je moet daar staan alsof je een stofzuiger verkoopt: je moet zelfvertrouwen uitstralen."

Mooi lopen en staan
Het grote verschil met regionale hondenshows is de internationale opkomst. We zien minutieus geknipte Japanse poedels, streng kijkende Russen, en ambitieuze Amerikanen. Voor deze deelnemers staat veel op het spel; kosten noch moeite worden gespaard om te winnen.

Conan (2), Yorkshire terriër uit Japan, met Sergio Amien, professioneel handler uit Spanje Beeld Isabella Rozendaal
Toy poodle uit Rusland. Namen van poedel en eigenares onbekend Beeld Isabella Rozendaal
Glorious (4), Scottish deerhound Whippet van Åke Käck uit Zweden, die naar de RAI kwam met zeven windhonden in een camper Beeld Isabella Rozendaal

Een hond showen in de ring is een kunst op zich. Als een hond wordt gekeurd, moet hij ontspannen en vrolijk zijn, maar ook mooi lopen en staan. Als je niet overtuigd bent van je handling skills, kun je een professional inhuren.

Sergio Amien is zo'n dog handler. "Ik werkte als dierenarts, maar nu doe ik dit, fulltime. Elk weekend sta ik in een ander land op een show. Mijn vader zei altijd tegen me: 'Word de beste in wat je doet. Word je straatveger? Prima. Maar word dan wel de beste straatveger!' Ik haal al 33 jaar goede resultaten."

Hij showt de Japanse Conan, een veelbelovende Yorkshire terriër. Conans vloerlange, gladgeborstelde haar is keurig opgerold en vastgezet tot het moment suprême, en hij heeft voor het gemak een hondenluier om.

Conans Japanse baasje, die hem aanmoedigt vanaf de bank, heeft hem twee jaar uit logeren gedaan bij Amien in Spanje. "Het is een beetje alsof je je kind naar de universiteit stuurt, daarna gaat hij met pensioen, lekker als huisdier leven."

Amien haast zich om te zeggen dat Conan het nu ook naar zijn zin heeft: "Hij leeft samen met de andere honden, ze slapen allemaal bij mij op bed!"

Ons kent ons
In Amerika worden de meeste honden door zulke handlers geshowd, maar Sarah Lawrence uit Florida merkt op dat het er hier informeler aan toe gaat. "Bijna iedereen is hier een owner-handler!"

Lawrence wil wel praten, maar haar Amerikaanse enthousiasme is gebroken: de resultaten vielen tegen. Haar zwarte shih tzu Skylar werd vierde. "Het is erg politiek hier, ons kent ons. En zwarte shih tzu's zijn altijd minder populair, ze hebben een lastiger karakter. Maar zijn moeder is de top winning black shih tzu of all time!"

Het is een veelgehoorde klacht onder verliezers: ze zijn ervan overtuigd dat de jury is bevooroordeeld. Een andere Amerikaanse wijt haar verlies aan de jetlag. "Thuis wint ze alles! Ze is al twee jaar de top borzoi in haar thuisland!"

Uithoudingsvermogen
De honden op de show stammen allemaal af van de oerhonden, die ooit een symbiotische relatie met de mens is aangegaan. Lang zijn we afhankelijk geweest van de samenwerking met zulke dieren.

Anna Anka (1), Old English sheepdog, van Conny Loest en Paul Roeland. Anna Anka heeft een Poolse vader Beeld Isabella Rozendaal
Koningspoedel. Namen hond en eigenaar onbekend Beeld Isabella Rozendaal
Eerondaali In Flames, roepnaam Ben (leeftijd onbekend). Keeshond van Susanne Jokela uit Finland Beeld Isabella Rozendaal

Ranke herdershonden met eindeloos uithoudingsvermogen hielpen ons schapen hoeden, zware waakhonden hielden ons veilig, haarloze Mexicaanse honden stonden op het menu en scherpe jachthonden spoorden wild voor ons op.

De golden retriever apporteert nog steeds zo graag omdat hij nadrukkelijk gefokt is om wild te retrieven, en de teckel heeft zijn korte poten te danken aan de jacht in konijnentunnels en vossenholen.

Hier in de RAI worden de honden nog steeds in eeuwenoude categorieën ingedeeld. Terriërs bij terriërs, pointers bij pointers. Het beursgebouw is verdeeld in vakjes van groen tapijt, de showringen waar rijtjes identieke schnauzers en pinchers paraderen aan de gespannen lijn van hun baasje. Vrolijk draven ze mee, met regelmaat opkijkend naar het gezicht van hun baasje om te zien of ze aan de verwachtingen voldoen.

De hond is pas een erkende rashond als hij een stamboom heeft, goedgekeurd door de rasvereniging. Anders is het geen labrador, maar een lieve doch voor deze show waardeloze labradormix. Rasverenigingen bepalen de standaarden, keurmeesters delen in de ring de prijzen uit voor de meest geslaagde exemplaren.

Korte neuzen
Die rasstandaarden bepalen hoe een chihuahua of een sint bernard eruitziet, en de meningen over die standaarden liggen uiteen. Deze fokkers proberen de rasstandaarden te behalen die door de eeuwen heen zorgvuldig zijn opgebouwd, en zelfs te overtreffen, want wat is leuker dan een nieuw hondentype ontwikkelen dat aanslaat en deel wordt van de rasstandaard?

Maar sinds de oprichting van rashondenverenigingen in de negentiende eeuw is de rashond in een genetische stroomversnelling geraakt met ongezonde uitwassen tot resultaat. Dierenwelzijnorganisaties vinden dat een show als de Dog World Show bijdraagt aan de inteelt bij de rasfokkerij.

Bruno Banani Esculap Suprime (8), poedel middenslag van Janett Ehlerding uit Duitsland Beeld Isabella Rozendaal
Skylar (4), shih tzu van Sarah Lawrence uit Florida Beeld Isabella Rozendaal
Tatiana (6), borzoi van Jean Durden uit Texas Beeld Isabella Rozendaal

Keurmeesters kronen de honden tot winnaar die het meest aan het ideaalbeeld van het ras voldoen, waarna vooral met die honden en hun verwanten wordt gefokt. Het gevolg is een kleine genetische variatie binnen het ras, waarbij allerlei erfelijke afwijkingen worden doorgegeven.

Het Amsterdamse college vindt het 'volstrekt ongewenst dat bij hondenshows rassen kunnen worden ingeschreven met een beduidend risico op erfelijke aandoeningen'.

Rasverenigingen doen inmiddels hun uiterste best om gezondheid voorop te stellen en claimen dat erkende honden juist gezond moeten zijn, maar dierenartsen vinden dat ongezonde eigenschappen als korte neuzen in de ring nog steeds te veel worden beloond.

De hoop is dat met de kennis van nu en de goede bedoelingen van de verenigingen de standaarden zo kunnen worden gewijzigd dat rassen weer normaliseren en gezond worden. De verschillen tussen rassen zijn fysiek extreem, maar genetisch oppervlakkig. Het lijkt onvoorstelbaar, maar de pekinees en de wolf staan genetisch dichter bij elkaar dan de wolf en de coyote.

Gekkenwerk
Een rashond show je voor erkenning en prestige. Hoe meer prijzen de fokker verzamelt - er zijn eindeloos veel eerste plaatsen te behalen in groepen en subgroepen - hoe beter zijn pups zullen verkopen.

Wie denkt hier rijk van te kunnen worden, komt bedrogen uit. Deelname aan shows is prijzig (€70 per hond) en fokkers investeren continu: er worden pups geïmporteerd uit het buitenland om de bloedlijn gezond te houden, er worden kostbare dna-tests gedaan, en het paar nestjes per jaar dat zo'n fokker kan verkopen, dekt vaak nog maar net de kosten. Het is zelfverklaard gekkenwerk, een verslaving.

Naast verdriet en teleurstelling over behaalde resultaten, zijn er ook tranen van geluk. Gundula Grohtman wint in de RAI met haar abrikooskleurige poedel Bruno Banani Esculap Suprime en houdt het niet droog. "Al 8,5 jaar werken we hier naartoe! In 2012 en 2015 werd hij tweede en eindelijk heeft hij gewonnen! Zoveel liefde, zóveel werk hebben we erin gestoken!"

Plasjes en hoopjes
Het waren vier lange dagen. "Als je hier om zeven uur 's morgens aankomt, zijn de beste plekken al vergeven," klaagt de Hongaarse verliezer Balazs Turso. Tegen de middag begint de klad erin te komen. Honden slapen in hun benches, baasjes zitten onderuitgezakt in hun camping­stoelen, en de RAI begint te ruiken naar zweet van gespannen fokkers, en plasjes en hoopjes in de gangpaden.

Hier en daar schenkt een grijnzende winnaar een fles mousserende wijn uit in plastic koffiebekertjes. Curry is een van de weinige vegetarische opties tussen de hamburgers en hotdogs. De jongen achter de kassa kijkt ons verward aan als we erom vragen en moet even zoeken. "Volgens mij bent u de eerste die dat bestelt."

Fluff (18 weken oud) van Alanya Conway (9) uit Schotland Beeld Isabella Rozendaal
Radley (1), West Highland white terrier van Ine Krabbe uit Twente. Radley is net in Slovenië gekocht, voor een frisse bloedlijn Beeld Isabella Rozendaal
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden