Review

All stars 2: Old stars *

Regie: Jean van de Velde
Met: Danny de Munk, Cas Jansen, Peter Paul Muller


Misschien toch niet zo'n goed idee om bijna vijftien jaar na All stars een vervolgfilm te maken. In de onleuke komedie All stars 2 zijn de voetbaljongens met branie van toen veranderd in vervelende veertigers.

Wat heeft regisseur en scenarist Jean van de Velde bezield? All stars was een leuke film over zeven twintigers die als Swift Boys op het voetbalveld eeuwig jongetjes bleven. Voetbal was hun ontsnapping uit het dagelijkse leven. De film ademde een prettig gebrek aan pretenties.

De tijd heeft de jongens geen goed gedaan, want in All stars 2 zijn ze veranderd in zeikerds. Voetballen doen ze niet meer, maar het verleden keert terug als hun vroegere teamgenoot Bram (Danny de Munk), die in All stars uit de kast kwam en al jaren in Barcelona blijkt te wonen, hen uitnodigt voor zijn huwelijk.

Het leidt tot een roadmovie waarin de afwezigheid van Antonie Kamerlings personage wordt verklaard door hem in de Himalaya te laten kamperen. Wel mee gaat Nemo (Cas Jansen), die het blowen heeft ingeruild voor de islam en in een djellaba rondloopt.

De voor de hand liggende grap op Schiphol wordt niet omzeild: Nemo wordt aangezien voor een terrorist en net voor vertrek in het vliegtuig overmeesterd. Dat Jasper Schuringa (de Nederlandse held die twee jaar geleden een aanslag verijdelde) zich in een klein bijrolletje op hem stort, is wel weer grappig.

Enfin, omdat teamgenoot Johnny (Daniël Boissevain) niet mee mag met het vliegtuig omdat hij nog een grote boete heeft openstaan, besluiten de vrienden per auto te gaan. Best moeilijk om de weg naar Spanje te vinden, want ze belanden op een Duitse naturistencamping.

Wie in 2011 een Hollander aan een Duitser laat vragen of hij zijn fiets terugkrijgt, zoekt het in oubolligheid. Dat woord past ook bij de erectiegrappen, die doen denken aan de oh-la-la Tirolerkluchten uit een ver verleden. En voor de melige grappen over Franse gendarmes en boerka's zou Louis de Funès zich schamen.

Dit zijn geen leuke mannen die jongens zijn gebleven, maar hufterige Hollanders in het buitenland. Dat de 'in liefdevolle herinnering aan Antonie Kamerling' opgedragen film eindigt met ziekte en dood, voelt als een goedkope poging hem op de valreep dramatisch gewicht te geven. (Jos van der Burg)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden