Plus

AirDnD: luxe dineren in elkaars huiskamerrestaurant

Bed en bank delen we al langer met vreemden, met sites als AirDnD is het nu de beurt aan keuken en eettafel. 'We hebben al elf nationaliteiten aan tafel gehad.'

null Beeld Ellen Mandemaker
Beeld Ellen Mandemaker

Met de buurpoes op schoot lukt het net om de ganzenrillette fatsoenlijk op een stukje stokbrood te smeren. In de binnentuin bij Olav Ulrich (60) en Martine Staphorst (55) heeft Staphorst net een plateau vol hapjes geserveerd (met zelfingemaakte augurken, olijven van de Javastraat en die goddelijke ganzenrillette) en praat Ulrich honderduit over de Wallen - al bijna veertig jaar hun thuishaven.

Dan is de Lillet-tonic op en de tweede gang wacht boven in de woonkamer. "Nemen jullie je glazen mee?" vraagt Ulrich, terwijl hij de olijfpitten op een bordje schuift. In een sterrenrestaurant een onmogelijk verzoek, maar hier, in hun huiskamerrestaurant, kijkt niemand ervan op.

Deelstad
Martine Staphorst en Olav Ulrich zijn twee van de vele particulieren die hun keukentafel leegvegen voor hongerig publiek. Op de website AirDnD (Drink 'n Dine) is Amsterdam zelfs de stad met de meeste geregistreerde koks én boekingen. "En dat is wel logisch," zegt Rob Lagendijk, baas van het Rotterdamse AirDnD. "Amsterdam is de grootste deelstad van de wereld waar veel gebruik wordt gemaakt van mogelijkheden als Airbnb en Peerby. Daar is de drempel om een huiskamerrestaurant te beginnen vrij laag." Lagendijk, overigens 'wel van de smaken, maar niet zo van het koken en boodschappen doen', begon in oktober het platform voor thuiskoks. Nu staan er 2500 koks geregistreerd van wie er duizend à vijftienhonderd actief zijn, onder wie 62 Amsterdammers.

Nu klinkt dat aanschuiven aan de keukentafel heel gezellig, maar je moet er maar zin in hebben. Tassen vol boodschappen, wildvreemden in huis, de stress om een ingestorte soufflé of een verstopt toilet. Waarom zou je er in godsnaam aan beginnen?

Ontmoetingen
Staphorst en Ulrich doen het vooral voor de ontmoetingen. There are no strangers, just friends you haven't yet met is hun credo, overgehouden aan hun vele reizen. In hun huis daarom geen aparte tafeltjes, maar één grote - vandaar de restaurantnaam 'Martines Table'. Ook staan ze op de internationale websites WithLocals.com en Eatwith.com, om zo toeristen in huis te halen.

Ulrich: "Ons restaurant is de perfecte manier om nieuwe mensen te leren kennen zonder de deur uit te gaan. We hebben elf verschillende nationaliteiten aan tafel gehad en meer dan tachtig gasten in slechts een paar maanden tijd. Het leukste is als er twee reserveringen aan tafel zitten, zoals laatst, met een paar Chinezen en Taiwanezen."

Kleine beurs
Karin Oude Weernink (28) heeft haar thuisrestaurant Kletskoek in haar woning in Bos en Lommer ook om die reden. Haar reserveringen lopen binnen via Facebookoproepjes, een website en flyers in huis. Als het even kan, schuift ze ook aan.

Opvallend is dat gasten mogen bepalen wat ze voor de avond neerleggen, om op die manier de drempel voor mensen met een kleine beurs laag te houden. Hoe uiteenlopender het gezelschap, hoe beter. Oude Weernink is nog vol van de avond daarvoor, met een aantal gasten die elkaar nog niet kenden. "De allerbeste avond ever. In het begin was het wat ongemakkelijk, maar dat is oké, dat hoort er een beetje bij. Maar later gingen de gesprekken heel natuurlijk. Soms een-op-een, dan weer als groep. Dat is zo gaaf om te zien."

Vrij
Ze noemt haar restaurant 'heel toegankelijk en vrij'. Dat betekent dat haar gasten soms zelf de wijn pakken als zij te druk is in de keuken. "Dat vind ik het moeilijkste aan een restaurant hebben: gastvrouw én kok zijn. Ze willen toch van alles over mij weten of over het eten. Natuurlijk roep ik vanuit de keuken dat ik die glazen moet vullen wanneer een gast naar een fles reikt, maar de avond moet ook zijn zoals ik ben. Dus niet te formeel allemaal."

Toch bekruipt je bij al deze gastvrijheid één ongezellige vraag: mag dit allemaal zomaar? Hoe zit dat met voedsel- en warenwetten, belastingen en brandveiligheid?

null Beeld Ellen Mandemaker
Beeld Ellen Mandemaker

Lagendijk van AirDnD vergelijkt het met een verkoper op Marktplaats: "Iemand die op die manier schoenen verkoopt, heeft ook geen schoenenwinkel. Het is een hobby en die mag je uitoefenen. Het ministerie van Economische Zaken stelt er wel vragen over, omdat het redelijk nieuw is. Mensen doen het echt vooral omdat ze het leuk vinden. De financiële prikkel is er veel minder zoals bij Airbnb. Met een beetje geluk houd je zestig euro over aan een avond en daar heb je dan best hard voor moeten werken."

En hoe zit het met de hygiëne? "In gewone restaurants kun je vaak niet zien wat er in de keuken gebeurt, vanuit de huiskamer loop je zo naar binnen. En als je dan iets ziet wat je niet zint, keer je toch gewoon om?"

Boekenkast

Over één ding zijn de koks het eens: voorbereiding is alles. Oude Weernink leent de stoelen van haar buren in ruil voor een toetje en grilt van tevoren uren porties groenten een voor een in haar combimagnetron.

Staphorst en Ulrich fietsen de hele stad door voor perfect lamsvlees en de mooiste courgettes. Voor Fransen halen ze extra brood in huis en als iemand een voedselallergie heeft, maakt zij er een sport van een perfect alternatief te vinden. In huis doen ze geen aanpassingen: alle gasten zitten aan hun eettafel.

Ulrich: "Dat is juist de aantrekkingskracht: een huiskamerrestaurant is, sorry voor het woord, een experience. Als je naar een grote Europese stad gaat, is alles hetzelfde: overal zie je dezelfde restaurants en gerechten. Bij de mensen thuis is het anders; uniek. En je maakt echt wat mee."

Huisregels hebben ze daarom ook niet. Nog nooit hebben ze iets vervelends meegemaakt met de gasten. "Ik ga ervan uit dat ze zich gedragen als ze hier zijn. Van mij mogen ze overal komen. Leuk zelfs, gasten die een beetje in de boekenkast neuzen. Plakkers hebben we hier nog nooit gehad. Ja, sommige gasten vertrekken laat, maar dan was het gewoon heel erg gezellig."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden