Theater

Adelheid Roosen: soms intiem, soms drammerig

Titus Muizelaar, Adelheid Roosen, Lineke Rijxman en George Groot hebben een persoonlijk en artistiek gedeeld verleden dat jaren teruggaat. Nu confronteren ze elkaar in het theater.

Adelheid Roosen en George Groot hebben een artistiek gedeeld verleden dat jaren teruggaat. Beeld Leendert Vooijce

Rijsen & Rooxman, de Dikke Muiz & Sjors – de titel, een verhaspeling van de namen van de vier spelers, illustreert meteen hoe de levens van deze mensen onlosmakelijk door elkaar heen zijn gelopen. Titus Muizelaar vormt inmiddels al twintig jaar een stel met Adelheid Roosen, maar daarvoor was hij samen met Lineke Rijxman. Roosen en George Groot hebben een artistiek gedeeld verleden dat jaren teruggaat.

Roosen nam het initiatief tot deze theaterconfrontatie, de rest ging weifelend akkoord. Samen reconstrueren ze hun verleden, tot aan het ­moment dat ze besloten deze voorstelling te maken. Zoekend naar universele waarden en pijnen, proberen ze hun ambigue verhoudingen tot ­elkaar te duiden.

De focus ligt daarbij op de driehoek Rijxman, Muizelaar en Roosen. Dat wordt versneden met een portret rondom Groot, die een gelukkig huwelijk (met bijbehorend onuitgesproken verlangen en verdriet) met een vrouw achter de rug heeft en inmiddels samen is met een jongen. Hij speelt de vader van Rijxman en Roosen. Gaandeweg gaat opvoeding en ouderschap ook in de andere verhaallijn een belangrijke rol spelen.

Het publiek zit verspreid over de speelvloer in de verder gestripte ­Palonizaal in Bellevue. Vaak zoeken de acteurs de fysieke grenzen bij de toeschouwers op, soms gaan ze daar overheen. Alles komt heel dichtbij en dat pakt niet altijd goed uit. Tegenover het gelaagde spel van Rijxman, en de prettige ingetogenheid van Muizelaar en Groot, steekt het vooral drammerige spel van Roosen flets af.

Rijsen & Rooxman, de dikke Muiz & Sjors
Door mugmetdegoudentand, Adelheid+ZINA
Gezien 31/3, Bellevue
Te zien t/m 14/4 en 8-12/5, aldaar; 16-18/5, Toneelschuur Haarlem

Mooier zijn de subtiele overpeinzingen in de sterke tekst. Rijxman die zichzelf bijvoorbeeld als ‘neurotisch trouw’ omschrijft, Groot die als ­acteur aangeeft altijd voor de hoofdrol te willen gaan, maar in zijn persoonlijke leven maar een bijrol lijkt te spelen. Dat zijn ontroerende, confronterende gewaarwordingen.

Zo ontvouwt zich een mooi, intiem portret over de wonden die liefde achterlaat, over verantwoordelijkheid, nalatigheid en opvoeding. Sommige scènes worden herhaald vanuit een ander perspectief; dat illustreert de subjectiviteit van de waarneming. Soms spelen ze een versie van zichzelf, soms elkaar – de geschiedenis is op tal van manieren te benaderen en de waarheid, zo blijkt uit deze voorstelling, nestelt zich in ieders geheugen altijd op een andere manier. Het kan zinvol zijn die eens aan elkaar te toetsen – niet om te kijken wie er nu eigenlijk gelijk heeft, maar omdat het verhaal dat er wezenlijk toe doet waarschijnlijk zit in de verschillen tussen elkaars waarheden.

Die realisatie kan vijanden verbinden en vriendschappen versterken. Net als het besef dat liefde per definitie óók pijn is – of je nu wel of niet meer samen bent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden