Plus Klapstoel

Ad Vandenberg: 'Soleren is ding-dang-pats-boem'

Ad Vandenberg (1954) is gitarist en schilder. Met de groep Vandenberg had hij in 1984 een wereldhit met Burning Heart, later speelde hij in Whitesnake. Vrijdag verscheen het tweede album van Vandenberg's MoonKings.

Ad Vandenberg Beeld Harmen de Jong

Den Haag

"Ik heb er tot mijn vijfde gewoond, daarna gingen we naar Rotterdam. En toen ik een jaar of veertien, vijftien was heeft mijn vader zich naar Twente laten lokken. Tot mijn grote afgrijzen, mag ik wel zeggen. Ik begon in Rotterdam net in bandjes te spelen, ik dacht dat ze daar in het oosten alleen boerenblaaskapelletjes zouden hebben. Maar ik ben er vrij snel geaard."

"Toen ik na Whitesnake in 1999 terugkwam naar Nederland, heb ik me weer in Enschede gevestigd. Tijdelijk, dacht ik, maar ik woon er nog altijd. Twente is groen, mooi en rustig. En mijn beste vrienden zijn de vrienden die ik er als tiener ook al had. Een echte Tukker ben ik nooit geworden. De keren dat ik een poging deed Twents te praten, werd ik door mijn vrienden keihard uitgelachen."

Zestiger

"Ja, 63 ben ik al. Als ze zeggen dat ik er niet zo uitzie, vat ik het maar op als een compliment. Het zit deels in mijn genen; mijn moeder is 94 and still going strong. Verder heb ik altijd gezond geleefd. Ik heb me bewust nooit met het drugsgedeelte van de seks, drugs en rock-'n-roll beziggehouden. Aan de rest heb ik, om het diplomatiek uit te drukken, enthousiast mee­gedaan."

"Met Teaser, de band vóór Vandenberg, hebben we veel met Herman Brood gespeeld. Die probeerde me in de kleedkamer weleens wat aan te smeren. 'Doe niet zo saai, man. Rock-'n-roll!' Herman en ik hadden daar duidelijk een heel andere filosofie over. Iedereen moet zelf weten wat hij in zijn lijf stopt, maar ik wil dit vak gewoon zo lang mogelijk blijven doen. Mick Jagger zie ik op zijn tachtigste nog gewoon optreden, dat wil ik ook."

Vandenberg's MoonKings

"Mijn bandleden zijn veel jonger dan ik, vooral de bassist en de drummer, Sem en Mart, die voor in de twintig zijn. Het zijn vreselijk goede muzikanten, ik hoorde ze voor het eerst toen ik in de jury zat van een talentenjacht. Het mooie is dat ze van dezelfde muziek houden als ik."

"Hun helden zijn ook mijn helden. Ze houden van oude dingen, Led Zeppelin, Hendrix, Whitesnake en weet ik allemaal wat, maar ze houden ook van nieuwe muziek en dan precies weer het soort nieuwe muziek dat ik ook leuk vind: Foo Fighters, Kings of Leon en Queens of the Stone Age."

"Met de MoonKings wil ik een brug slaan tussen de hardrock van de jaren ­zeventig, vooral het bluesy werk, en hedendaagse rock. Ik had ook een band kunnen oprichten met doorgewinterde muzikanten uit Amerika of Engeland, maar de energie van die jonge gasten is aanstekelijk. Ik voelde bij het maken van dit album weer de opwinding die ik in de jaren zeventig ook voelde bij het maken van demo's waarmee ik toen een contract bij een platenmaatschappij in de wacht probeerde te slepen."

Eerste gitaar

"Dat was een echte kutgitaar, op mijn dertiende gekregen van een tante. Het was een bijna onbespeelbare akoestische gitaar. Ik wist hem zo te stemmen dat ik op de losse snaren het thema van Rawhide kon spelen. Met mijn oor tegen de kast klonk het een beetje als een elektrische gitaar. Mijn ouders zagen wel dat zelfs dat shit­geval en ik onafscheidelijk waren, maar vonden dat ik toch maar even moest wachten met een elektrische."

"Stiekem heb ik toen een elementje gekocht waarmee ik mijn gitaar kon versterken via de radio. Het scheurde als de ziekte, precies het geluid dat ik zocht. Van papier had ik net zo'n slagplaatje gemaakt als Jimi Hendrix op zijn Stratocaster had. Alles kwam uit toen mijn pa een keer vroeg uit zijn werk kwam. 'Wat is dat voor herrie?!' Maar mijn ouders beseften ook wel dat er geen houden meer aan was."

Expressionisme

"Ik schilder tegenwoordig expressionistisch, ja. Ik moet zeggen: het heeft mezelf ook overvallen. Ik zat altijd in de hoek van het surrealisme, zie de hoezen die ik zelf maakte voor Vandenberg. Op de kunstacademie in Arnhem was ik nogal een eenling. Salvador Dalí, de oude Hollandse meesters, dat waren mijn helden. Al die andere studenten schilderden veel wilder. Vond ik toen niks, maar nu doe ik het zelf ook."

"Het is begonnen na mijn tijd in Whitesnake. Dat waren toch best chaotische jaren en toen ik weer ging schilderen was dat als vanzelf ook in een chaotische stijl. Ik denk dat ik onbewust ben gaan schilderen als een gitarist die een solo speelt. Hoeveel techniek je ook in huis hebt, soleren doe je in the spur of the moment. Niet nadenken, gewoon ding-dang-pats-boem."

Whitesnake

"Dertien jaar heb ik in de band gezeten, van eind 1986 tot 1999. En niet één dag heb ik het vanzelfsprekend gevonden dat ik als Hollandse jongen lid was van een internationale topband. Stonden we drie avonden achter elkaar in een - yes! - uitverkocht Madison Square Garden."

"Reken maar dat ik drie avonden achter elkaar stond te glimmen van trots. Ik heb altijd tot in de puntjes van mijn tenen genoten van alles wat me overkwam. Ik heb er ook echt uitgehaald wat eruit te halen viel, in creatief opzicht, maar ook in de zin van: altijd vroeg opstaan en de dag ten volle benutten. Als we 's avonds ergens speelden, ging ik overdag de stad verkennen. Zo van: shit man, ik ben in Boston, dan zal ik het weten ook. Met zanger David Coverdale ben ik nog altijd goed bevriend. En als Whitesnake ergens in de buurt optreedt, speel ik als gast altijd mee."

Lang haar

"Dat verhaal dat ik als lid van Whitesnake contractueel verplicht was mijn haar op een bepaalde lengte te dragen, bedoel je? Mooi verhaal, maar het is een broodje aap. Ik heb in die tijd wel andere maffe contracten getekend. Ik heb in Amerika een paar keer solo's ingespeeld op platen van andere groepen."

"Was de eigen gitarist toch niet zo goed, haha. Daar hoorde dan een geheimhoudingscontract bij. En dan ging het om flinke bedragen, hoor. Als ik er nu mijn mond over zou opendoen, zou ik de MoonKings niet meer kunnen financieren. Zulke praktijken zijn heel gewoon in LA, ook bij zangers."

"In de jaren negentig had je een heel succesvolle Amerikaanse groep waarvan de zanger op het podium klonk als Mickey Mouse met een heliumballonnetje aan zijn mond. Op de platen van de groep klonk hij een stuk beter. Hoe dat kon? Doordat ze die zangpartijen in de studio dubbelden; het geluid van een andere zanger werd er direct achter geplakt. Ik ken de jongen die bij die heel beroemde groep in het geheim die extra stem was."

Fats Domino

"Ben ik nog mee op tour geweest, toen ik net begon. Jaap Dekker, de boogiewoogiepianist, had me in een muziekwinkel in Arnhem horen spelen en vroeg me voor zijn band. Ik zat nog op de academie, maar speelde ineens in een professionele groep. Kwam ik midden in de nacht van een optreden thuis en de volgende ochtend zat ik 's ochtends om acht uur alweer aan de tekentafel."

"Maar ik reed als enige student al wel in een eigen autootje. Met Dekker ging ik ook naar het buitenland, vaak in het programma van buitenlandse acts: Fats Domino, maar ook de Pointer Sisters. Het was mijn eerste kennis­making met Amerikaanse glamour. 's Middags bij de soundcheck kwam Domino al aanzetten in zijn bontjas, enorme ringen om zijn vingers, een boa om de nek."

Verzamelaar

"Ik lijd wel aan het acquiring syndrome, zoals ze dat in Amerika noemen. Toen ik daar nog woonde had ik zeker vijftig, zestig gitaren. Maar toen ik weer terug naar Nederland ging, heb ik mijn gitaarroadie de meeste laten verkopen; ik had over elke gitaar invoerrechten moeten betalen. Nu heb ik een heel beperkte collectie. Er komt weleens wat bij, maar dat zijn dan van die superlimited editions. Maar ik vind het nog steeds leuk, hoor, een nieuwe gitaar. Ik word er ook door geïnspireerd, het is toch elke week een kick als een gitaar toch net iets anders klinkt of voelt."

"Mijn lievelingsgitaar is een Gibson Les Paul, die ik in 1980 heb gekocht. Ik heb er zelfs in een vleesfabriek voor gewerkt. Baby Number One noem ik haar. Het is mijn Brigitte Bardot en Marilyn Monroe ineen. Op oude foto's en filmpjes zie je dat hij in de loop der jaren veel donkerder van kleur is geworden. Het was een honey burst, die glom als een hondenkeutel in de maneschijn, nu is het eerder een tobacco burst. Het grootste deel van de nieuwe plaat heb ik ermee volgespeeld."

Angus Young

"De gitarist van AC/DC, die ook in het oosten van Nederland woont, in de Achterhoek. Ik ken hem, ja. Sterker nog, ik heb hem en de Nederlandse vrouw met wie hij al jaren is getrouwd ooit aan elkaar voorgesteld. Ellen hoorde bij de vriendengroep waarmee ik in Arnhem altijd ging stappen."

"Toen ik met Vandenberg een keer in het voorprogramma van AC/DC stond, vroeg ze of ze op de gastenlijst kon. En zo is het gekomen. Ze wonen in Aalten in een huis met de omvang van een middelgroot hospitaal. Na al die jaren nog gelukkig samen, mooi hoor. Ellen was altijd al een heel verzorgend type. Als Herman Brood in de buurt speelde, stopte zij - echt waar - zijn sokken."

Juvat Westendorp

"Toen ik die foto zag, dacht ik: die ken ik ergens van. Toen ik las dat hij in van die dansprogramma's zat, begreep ik het. Als ik vingeroefeningen op mijn gitaar doe, heb ik altijd de tv zonder geluid aanstaan; zo moet ik hem voorbij hebben zien komen. Ik dansen? Het is als zoals Huub van der Lubbe zingt: 'Muzikanten dansen niet.'"

"Maar op de middelbare school heb ik wel aan klassieke dans gedaan. Ik woonde toen net in Enschede. Driekwart van mijn klasgenoten verstond ik niet. Met die paar jongens die ABN spraken, raakte ik in contact. Ze deden aan klassieke dans en haalden me over. Er waren heel veel meisjes, werd me beloofd."

Vandenberg's MoonKings: MK II (Mascot), €19,99

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden