PlusKlapstoel

Acteur Leopold Witte: 'Ik speel altijd de minnaar'

Leopold Witte (1959) is acteur en theatermaker. Hij speelt onder meer bij Orkater en De Verleiders. Vanaf donderdag is hij te zien in de nieuwe Nederlandse film Waterboys.

Leopold WitteBeeld Harmen de Jong

Haarlem

"Geboren en opgeroeid, in een katholiek gezin. Ik ging naar de lagere school met alleen jongens. Midden in het pand stond een grote muur. Aan de ene kant zaten de katholieke jongens, aan de andere kant de protestantse. Daarnaast was een speelplaats. Pas als zij weer binnen waren, mochten wij buiten spelen."

"We zagen elkaar dus nooit. En als je mekaar dan weleens op straat tegenkwam, ging je vechten. Waarom weet ik niet, maar dat moest. Als katholiek moest je protestanten in elkaar slaan en vice versa. En als je in je eentje was en er kwam een groepje protestantse jongens aan, moest je dus rennen. En dan maken wij ons nu druk om moslimjongens. We doen of we de wijsheid in pacht hebben, maar we zijn die tijd nog maar net voorbij."

Watergraafsmeer

"We wonen er nu dertien, veertien jaar. De ­kinderen gaan uit huis, dus vinden we dat wij ook maar eens weg moeten uit dit kinderrijke buurtje. Wij waren bij de beginkudde die hier met kinderen neerstreek, toen het nog betaalbaar was. Nu is het het nieuwe Amsterdam-Zuid."

"We wonen in een voormalig winkelpand, een mooi, origineel hoekhuis. Tegenover een school. Dat was indertijd handig, de kinderen gingen naar school als de bel ging. Maar die ­periode is voorbij en nu hoor ik die herrie en denk ik: schreeuw niet zo, klets niet zo. Die moeders met die bakfietsen die uren staan te kwekken en kwekken."

Leopold

"Mijn vader en moeder mochten om de beurt namen geven, dat hadden ze afgesproken. Ik ben het zesde kind, en mijn vader was aan de beurt. Was het mijn moeder geweest, dan had ik Peter geheten. Leopold, een wonderlijke naam. Hij komt maar één keer eerder voor in de stamboom."

"Mijn vader heeft me op het hart gedrukt dat ik me nooit Leo mocht laten noemen, ook niet op het voetbalveld. Pater Leopold Verhagen, die de dagafsluiting deed voor de KRO, met hem werd ik geassocieerd. En met de Belgische koning. Ik heb er ooit moeite mee gehad, maar nu ben ik er wel aan gewend. Ik heb ook nooit een andere Leopold de hand geschud, terwijl
ze wel rondlopen."

Kartbaan

"Van de erfenis van mijn ouders hebben we een houten huisje gekocht in Joppe, vlak bij Gorssel en de Gorsselse hei. In een hartstikke mooi natuurgebied, maar ernaast is een kartbaan. Vroeger, toen het nog een leuk, klein baantje was, gingen we daar wel karten met de kinderen. Maar sindsdien is het bedrijf nieuw leven ingeblazen."

"Er komen veel Duitsers op af. Het veroorzaakt een enorme herrie en wij buurtbewoners hebben ons daartegen verzet. Maar de eigenaar heeft een linkje met de gemeente; die heeft een voorrangspositie. Ik zie het nu maar als folklore van de streek. Er zijn kennelijk een hele hoop Max Verstappentjes die daar hun carrière willen beginnen. Dat moet ik dan maar accepteren."

Journalist

"Wilde ik altijd worden. Maar toen stond het Werkteater drie dagen met een tent op de Grote Markt met de voorstelling Hallo medemens, en ben ik verliefd geworden op toneel. Ik ben er drie dagen achter elkaar heen gegaan. Mijn ouders wezen het zeer sterk af."

"'Jongen, hoe kun je dan straks vrouw en kinderen onderhouden?' Ze hebben nog een pater laten komen om me te vertellen wat een verderfelijke wereld het was, die culturele sector. Maar ik werd aangenomen op de toneelschool, al heb ik heb de journalistiek nooit losgelaten."

"Veel voorstellingen die ik bij Orkater heb gemaakt, zijn het resultaat van een journalistieke zoekvorm. Kamp Holland, waarvoor we naar Uruzgan zijn gegaan, Breaking the news waarvoor we in de mediawereld doken. En nu, met De Verleiders met George van Houts en Tom de Ket."

"Het leuke is dat je in andere werelden ­terechtkomt. Zoals jij nu. Jij kunt alles vragen zonder iets over jezelf prijs te geven, en mensen zijn, net als ik, ijdel genoeg om eindeloos te gaan kletsen. Het heeft mooie voorstellingen opgeleverd met grote actualiteitswaarde."

Orkater

"De club waar ik al twintig jaar werk. Als freelancer, maar ik voel me er zeer, zeer mee verbonden. We hebben een enorme klap gekregen, nu de landelijke subsidie wordt ingetrokken. Totaal onverwacht. Ongelooflijk hoe ze niet zien wat Orkater doet. Orkater maakt nieuw ­repertoire, leidt zo veel mensen op, is altijd spraakmakend en trekt volle zalen."

"Orkater blijft bestaan, al is het met de helft minder, en ik blijf ervoor werken - al is het maar om het ­ongelijk van de subsidiënt te bewijzen. Ik ben er zo boos over, het is zo'n armoede dat Nederland geen geld wil uitgeven aan cultuur. Ze denken: alles wat volle zalen trekt, redt zich wel. De VVD blijft maar wijzen naar Amerika en particuliere fondsen. Maar daar hebben wij hier het belastingstelsel voor. Zonder subsidie redden we het niet."

Advocaat

"Ik zit bij Kemna Casting alweer 25 jaar in het bakje 'succesvolle, aantrekkelijke man'. Ik word gevraagd voor de rol van advocaat, chirurg, notaris. Dat heb ik aan me kleven, ik heb kennelijk een soort ballerige manier van praten. En het is moeilijk om bij Kemna in een ander bakje te springen. 'Man van', speel ik ook vaak. Ik ben van alle actrices in Nederland weleens de man of minnaar geweest."

Evert Lodewijkx

"Daar hoef ik toch niets meer over te zeggen? Die tijd is echt voorbij. Ik heb Gooische vrouwen met ontzettend veel plezier gedaan, maar nu is het klaar. Tenzij ze me weer vragen. Maar nee, ik ben dood, dus dat kan niet."

Essent

"Je gaat wel terug in de tijd hè? Zes jaar gedaan, ik heb 28 van die filmpjes gemaakt. Onder acteurs was dat toen not done. Op de toneelschool had ik geleerd: tv was minderwaardig. En film was je ziel verkopen aan de duivel. Theater was alles wat er was. Je werd niet opgeleid voor de camera."

"Nou was de Nederlandse tv in de jaren tachtig ook slecht, Herdershond en dat soort ­getrut allemaal. Het was niet de kunstwereld waarvoor je opgeleid was. Nu is het omgekeerd, mensen willen niet op toneel maar zo veel mogelijk over de rode loper lopen zodat ze een bekende kop krijgen. In de dertig jaar dat ik in het vak zit, is dat 180 graden gedraaid."

Geert Lageveen

"Mijn grote makker, mijn grote vriend, zonder wie mijn leven een stuk minder gelukkig zou zijn. We hebben zo veel voorstellingen gemaakt samen en zo veel reizen, letterlijk en figuurlijk."

237 redenen voor seks

De eerste voorstelling die Geert en ik samen schreven over ons eigen leven, een nieuwe fase. Bijna documentair, als zelfonderzoek. Daar kwam hij mee, om het over de meest intieme details van ons seksleven te doen. Maar uiteindelijk gaat de voorstelling van het seksleven van onze ouders tot dat van onze kinderen, zonder ordinair te worden. Een tijdsbeeld."

"We laten ook vooral de onhandigheid, het ongemak zien. Een zeer succesvol feest der herkenning. Nu maken we het vervolg: 237 redenen om door te gaan. Over de volgende fase, zonder kinderen. Mensen om je heen vallen weg, de aftakeling nadert en je staat vooraan bij het ravijn."

Zwanenliefde

"Ik ben 27 jaar met mijn vrouw. In 237 redenen voor seks zegt Geert daarover: 'Net als twee zwanen.' Het is zo gekomen doordat ik deze vrouw heb ontmoet, ik ben heel erg van de monogamie en bij haar het gelukkigst. Maar ik realiseer me opeens dat ik met Geert en George en Tom ook al dertig jaar een soort zwanenliefde heb."

(The) Waterboys

"Ik kende de muziek van The Waterboys niet en toen ik die voor het eerst hoorde, had ik er ook niks mee. Ik dacht: hoe kan ik een hele film maken met die muziek? Maar regisseur en scenarioschrijver Robert Jan Westdijk is een enorme fan en omdat ik me in die film heb gestort, die we met dat kleine clubje in Schotland hebben gemaakt, ben ik van een aantal nummers gaan houden."

"Waterboys is een kleine, mooie, ontroerende film, met zo veel liefde gemaakt. Het klopt allemaal. Je voelt dat ie niet door de handen is gegaan van dramaturgen. Er is geen filmfonds aan te pas gekomen, er waren geen omroepen bij betrokken, er is geen knieval gedaan voor het grote publiek. Maar juist daarom is het een ongelooflijke pubieksfilm geworden. Ik ben er heel lyrisch over en hoop niet dat ie in een hoekje verdwijnt."

Fietsen

"Dat is een ontdekking geweest, toen ik was gevraagd voor de film Ventoux. Ze vroegen : 'Kun je fietsen?' Ja, zei ik, maar ze bedoelden: wielrennen. Dat ben ik toen gaan doen en omdat de film drie jaar werd uitgesteld, heb ik drie jaar gefietst."

"Je weet: ik moet toch die berg op. En ik dacht: dan hou ik er ook nog een mooie hobby aan over. Maar sinds de film klaar is en ik die mooie fiets heb overgenomen, heb ik niet meer gefietst. Je moet toch dat doel hebben."

Jan Kooijman

"Die was vorige week, heb ik gelezen. Het is ook zo lullig als je moet zeggen: ken ik niet. Ik heb 'm nooit ontmoet, maar volgens mij is het een aardige jongen. Energiek en enthousiast."

Waterboys van Robert Jan Westdijk, met Leopold Witte, Tim Linde, Helen Belbin en Julie McLellan. Muziek van The Waterboys. Vanaf 1 december in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden