Recensie

'Achter de regenboog' van Solomonica de Winter is een typisch tienerdebuut (**)

Solomonica de Winter, dochter van Jessica Durlacher en Leon de Winter had baat gehad bij kritischere ouders: haar debuutroman 'Achter de regenboog' komt misschien wel te vroeg.

Solomonica de Winter (1997).Beeld Anneke Hymmen

Er zijn uitzonderingen: Moravia was zeventien toen hij 'De onverschilligen' schreef, Byrons eerste dichtbundel verscheen rond zijn achttiende. Maar over het algemeen horen adolescente literaire oprispingen, ook die van genieën, thuis in zorgvuldig afgesloten lades.

Solomonica de Winter (1997) is de dochter van Jessica Durlacher en Leon de Winter. Dat je dan op je zestiende een roman schrijft, is weinig schokkend. Dat die roman ook meteen wordt uitgegeven, in verschillende talen, is wat opmerkelijker. 'Achter de regenboog' werd in het Engels geschreven, verscheen eerder dit jaar in het Duits en is er nu ook in het Nederlands, in een vertaling die geredigeerd is door de schrijfster zelf.

Hoofdpersoon is de dertienjarige Blue Vanity McGregor. Sinds de moord op haar vader praat Blue niet meer. 'Achter de regenboog' is een verslag dat Blue schrijft op verzoek van haar dokter. Al binnen een paar zinnen biecht ze op dat ze een man en een vrouw heeft vermoord. De rest van de roman blikt ze terug op haar loodzware leven en verklaart ze langzaamaan hoe ze tot haar daad is gekomen.

Het is een simpele, maar effectieve manier om de lezer nieuwsgierig te maken: je benoemt meteen dat er iets schokkends is gebeurd, maar je houdt het hoe en het waarom achterwege. Geen whodunit, maar een howdunit of whydunit.

Soepele zinnen
De Winter weet je in die eerste hoofdstukken nieuwsgierig te houden. En aan het begin is Blues vertelstem even vaak overtuigend als ergerlijk. De Winter zet haar bezetenheid neer in soepele zinnen: 'Er lopen daarbuiten mensen rond die slechter en valser zijn dan de ratten op straat.' Ook verderop in Blues verslag springt er af en toe een observatie uit: 'Liefde is een chaos en meer dan één gevoel.' Dat 'meer dan één gevoel' is wijs en treffend in zijn simpelheid. Maar de goede zinnen wegen niet op tegen het gedweep, de vermoeiende herhalingen en de sprookjesachtige clichés - kortom, tegen alle eigenschappen die je van een fatsoenlijke zestienjarige mag verwachten.

Juist doordat De Winter Blues' pathos zo serieus neemt, wordt dat voor de lezer wel erg lastig: 'Het moest gewoonweg gebeuren, het was noodzaak, het was essentieel. Als iemand me zou tegenhouden zou mijn geest voor eeuwig verloren zijn, ten onder gaan in een moeras van eeuwige waanzin.'

Clichés
Blues enige troost is een boek dat ze van haar vader heeft gekregen: 'The wonderful wizard of Oz'. Ze laat zich meeslepen door fantasieën waarin ze Dorothy is en ze verlangt eindeloos naar de wereld uit het boek. Zowel voor de sprookjes- als voor de thrillerelementen in 'Achter de regenboog' grijpt de schrijfster terug op clichés die in de gemiddelde soap of kinderfilm al ietwat belachelijk zouden aandoen. De slechterik is een kille gangster, er is een bijrol voor een lieve man met een snoepwinkel en de plotwending die het allemaal moet verklaren, maakt het geheel er niet oorspronkelijker op - integendeel.

Dat een uitgever interesse heeft in Solomonica de Winter, is niet vreemd of onterecht. Maar je had haar een iets kritischere uitgever gegund - of misschien wel iets kritischere ouders; mensen die haar zouden aanmoedigen om vooral te blijven schrijven, zodat ze over een jaar of zes met een écht overrompelend debuut had kunnen komen en ze de opluchting van bijna iedere andere schrijver had kunnen delen: dat hun jeugdwerk nooit in druk verschenen is.

Beeld Prometheus
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden