Plus Generatie 020

Abdelali el Morabit (26): 'Soms willen patiënten mij niet aan hun bed'

Elke generatie ervaart de stad op haar manier. Abdelali el Morabit (26) woont sinds kort in Noord. 'Iets meer Turken en Marokkanen hier zou mooi zijn.'

Het VUmc is het 'tweede huis' van Abdelali el Morabit. Hij deed er zijn opleiding tot arts Beeld Sanne Zurné

Voor het eerst woont Abdelali el Morabit (26), arts, op zichzelf. Hij heeft een sociale huurwoning gekregen in Amsterdam-Noord. Aan het begin van de gerenoveerde Van der Pekstraat, een klein, mooi opgeknapt huisje.

El Morabit woonde bijna zijn hele leven in Nieuw-West. In Hilversum geboren, maar al gauw verhuisd naar Amsterdam, omdat er beter werk was voor zijn vader. Die kwam op jonge leeftijd uit Marokko en was later medeoprichter van de islamitische scholenstichting El-Amal.

De VU noemt hij zijn tweede thuis. Daar studeerde hij geneeskunde.
Medestudenten vonden het maar gek dat El Morabit bij zijn ouders woonde. Hij vindt het op zijn beurt vreemd dat jongeren van Nederlandse komaf zo snel mogelijk bij hun ouders weg willen. "Wat is dat toch?" Hij weet het niet, hij is in elk geval graag bij zijn ouders.

"Marokkanen vinden het fijn om zo veel mogelijk bij familie te zijn. We zitten er niet op te wachten om bier te drinken of een meisje mee naar huis te nemen." Bovendien was thuis wonen handig, want vind maar eens een betaalbare huurwoning in de stad. Kopen wil hij niet, moslims mogen geen rente betalen. Liever spaart hij voor een huis zonder hypotheek.

Amsterdam of het buitenland
El Morabit is een trotse Amsterdammer. "Ik blijf hier wonen of ik ga naar het buitenland." De stad is duur geworden, dus het is de vraag of hij kan blijven. "Ik wil een gezin, maar een groot huis vinden is hier bijna onmogelijk."

Hij houdt van Nieuw-West. Daar ging hij naar El Kadisia, de islamitische basisschool van de stichting waar zijn vader werkt. "Islamitische basisscholen zijn een veilige omgeving voor een kind. Het is alsof je je moeder naast je hebt."

Hij deed 'met twee vingers in de neus' vwo op het Calandlyceum. Hij maakte er zijn beste vrienden. Na schooltijd wandelden ze door Osdorp en Slotervaart, pratend over het leven. Soms gingen ze naar de bioscoop bij de Munt. Nieuw-West is een buurt voor ouwe lullen, zegt hij, maar met het centrum heeft hij nooit veel gehad. "Je kunt er niet makkelijk ­halal eten. En we wilden ook niet al dat bier en die prostitutie om ons heen."

Met die vrienden richtte hij Slaag Altijd op, een huiswerkinstituut en club voor examentraining. Kosteloos helpen ze middelbare scholieren uit Nieuw-West met hun schoolwerk en ze laten zien wat je kunt bereiken door je best te doen. "Het is belangrijk om voorbeelden te hebben. Deze kids hebben geen idee wat ze allemaal kunnen bereiken in de maatschappij."

20

Hoe ervaren Amsterdammers de veranderende stad? Tien stadsbewoners van verschillende generaties delen hun verhaal.

Zelf had hij nooit gedacht dat hij arts zou worden. Hij kende niemand die dokter was. Ja, die gehaaste en afstandelijke man in een witte jas in het ziekenhuis die een keer zijn gekneusde vinger behandelde, maar verder niemand. Toevallig zag hij een keer een poster in het biologielokaal voor de studie geneeskunde aan de VU. "Mijn mentor zei nog: het is moeilijk om ingeloot te worden. Maar toen ik wist wat ik wilde, móést het gebeuren."

Harder werken
Vol vuur spreekt hij over zijn vak. Hij werkt nu in een ziekenhuis in Haarlem, op de afdeling oogchirurgie. Gepassioneerd vertelt hij over glaucoom, gele vlekken en netvliezen. Hij twijfelt nog over welk specialisme hij gaat doen, alles is zo interessant. Wordt het oogheelkunde, of toch interne geneeskunde of radiologie?

El Morabit is de eerste arts in zijn familie. Trots zegt hij dat twee van zijn nichtjes ook geneeskunde gaan doen. Nu is hij nog één van de weinige Marokkaans-Nederlandse artsen. En dat voelt hij.

"Bijna dagelijks hoor ik: wat spreek je goed Nederlands. Dat je denkt: leven die mensen onder een steen? Of patiënten die mij niet aan hun bed willen hebben, omdat ik Marokkaan en moslim ben. Gelukkig accepteert het ziekenhuis dat nooit." Hij voelt dat hij harder moet werken dan de gemiddelde student of beginnend arts. "Het is niet erg. Ik kan ook hard werken, ik had zelfs een eigen taxibedrijf naast mijn studie."

Aan Noord moet hij nog een beetje wennen. Hij komt graag in Café Keppler voor een cappuccino, een nieuwe aanwinst op het plein waaraan hij woont. Veryupping, een veelbesproken onderwerp in Oud-Noord, vindt hij niet erg. "Maar er mogen hier wel wat meer Turken en Marokkanen komen wonen," vindt hij. "Niet zo veel als in Nieuw-West, maar iets meer zou mooi zijn."

Lees ook:
Deel 1: Truus Langelaan-van Eeghen (108) wilde geen mevrouwtje uit Zuid worden

Deel 2: Mimi Verbrugge (93): 'Mensen bekommeren zich minder om elkaar'
Deel 3: Leny van Engelen (81) en Ank Meijer (80): 'Je went er aan dat fietsen worden gejat'
Deel 4: Frank Mansro (69) wilde 8 maanden blijven, maar het werd een leven lang
Deel 5: Theresa Man (63): 'Vroeger ging ik met de auto naar de Zeedijk'
Deel 6: Sed Bircan (54) prijst de Nederlandse liefde voor het dier
Deel 7: René van Beeten (46): 'Soms denk ik: Jezus, wat praat ik toch plat'
Deel 8: Maggy Bromet (31): Amsterdam is veel knusser en internationaler

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden