PlusKlapstoel

Abbey Hoes: 'Altijd mezelf zijn zou ik niet kunnen'

Abbey Hoes (1994) is actrice. Ze won op haar twintigste een Gouden Kalf voor haar rol in Nena en speelde onlangs in de tv-serie Petticoat. Vanaf woensdag is ze te zien in de familiefilm Hotel de grote L.

Abbey Hoes: 'Ik heb wel een vitrinekast gekocht toen ik het Kalf had gewonnen. Helemaal niet zo speciaal, gewoon van de Ikea'Beeld Harmen de Jong

Rotterdam

"Een Rotterdamse in Amsterdam zijn is vooral leuk als er voetbal is. Mijn vriendje Tobias is heel erg voor Ajax, dus dan ben ik voor Feyenoord. Helaas pakte dat laatst niet zo goed uit voor mij. Rotterdam zit in me als het gaat om grapjes. Ik zeg alles wat ik denk, recht voor zijn raap, geen blad voor de mond. Ik merk dat mensen daar soms aan moeten wennen."

Enig kind

"Ik heb het vast ooit in een film gezien, maar ik wilde dolgraag een oudere broer en een jonger zusje. Dat het er niet van is gekomen is niet heel erg, want mijn ouders hebben me echt dood verwend. Toch kun je met broers en zussen wel een soort frontje vormen tegen je ouders. Bij mij was het ouders tegen Abbey. Ik had wel een hond, maar ja die vond mijn ouders ook lief, want die gaven hem ook eten."

"De band tussen broers en zussen begrijp ik niet helemaal. Zoals mensen die nooit huis­dieren hebben gehad niet snappen dat ik nog steeds verdrietig kan zijn om mijn overleden hondje. Dat voelt, denk ik, alsof je zusje er niet meer is. Maar iedereen zal nu wel denken: die is gek."

Lekker zeg

"Roosvicee! Mijn doorbraak! Voor mijn ouders moet het een crime zijn geweest dat ik besloot actrice te worden op het moment dat we naar Drenthe verhuisden. Hoe vaak mijn moeder mij wel niet naar audities heeft gereden? Tweeënhalf uur heen en tweeënhalf uur terug."

"Toen ik twaalf was, speelde ik voor het eerst in een reclame, voor Roosvicee. Ik werd opgemaakt en aangekleed. Echt te gek. En dat terwijl alles fout ging. Ik ben nogal een kluns, dus mijn hele broek zat onder het sap. Ik weet nog goed dat ik daar zat, in mijn natte broek, en dacht: dit wil ik. Ook al was het maar een reclame en was mijn enige tekst 'lekker zeg'."

Harry Hazenlip

"Ahh, ja dat is onze karper. Een witte koikarper met een hazenlip. Mijn vader heeft altijd koikarpers gehad, dus als peuter poedelde ik al in de vijver tussen de koikarpers en de steuren. Ik heb het heel lang niet gedaan, maar het is heerlijk. Je mag alleen bijna niet bewegen, want die beesten kunnen zich letterlijk doodschrikken."

Abbey Road

"Van The Beatles. Ik zeg vaak dat mijn naam daar vandaan komt, maar dat is niet waar. Ik luisterde vroeger veel naar hun muziek, want ik had besloten dat ik een goede hippie zou zijn. Dus droeg ik gekke kleren en hing er een poster in mijn kamer van het album Yellow submarine. Dit was allemaal nog voor mijn Tokio Hotel-­fase overigens."

Nena

"Ik mis het. Die film was zo ontzettend leuk door elke factor die je maar kunt bedenken. Het was een leuke rol, een leuk script, leuke tegenspelers en Saskia Diesing was een waanzinnige regisseuse. Alles viel op zijn plek."

"Ik mis de persoon Nena soms ook in mijn leven. Als je een rol voor langere tijd speelt, blijft er toch wat bij je hangen en leer je er iets van. Door Nena had ik in die periode okselhaar. Eigenlijk overal haar. Ik ontdekte: mensen vinden je niet minder als je okselhaar hebt. Het lijkt misschien een lullige openbaring, maar mij gaf dat een machtig gevoel."

"Door de rollen die ik speel, kan ik in zo veel schoenen staan en nadenken over keuzes die niet direct over mij gaan. Zo leer en ontwikkel ik me, door in anderen te kruipen. Elke dag ­mezelf zijn, zou ik niet kunnen."

Gouden Kalf

"Ik heb daar altijd een beetje een mweh-gevoel aan overgehouden en vind echt dat er een Kalf moet komen voor jonge acteurs en actrices. Ik of Sigrid ten Napel tegenover Ariane Schluter: nee. Maar Sigrid en ik tegenover elkaar: ja."

"Dan zegt zo'n Kalf niet dat je de beste actrice bent, maar dat je een aanstormend talent bent in wie mensen veel zien. Een Kalf mag dan een momentopname zijn omdat je wordt beoordeeld op een film, maar is het eerlijk de dingen die een persoon ervóór heeft gedaan helemaal te negeren?"

Prijzenkast

"Ik heb wel een vitrinekast gekocht toen ik het Kalf had gewonnen. Helemaal niet zo speciaal, gewoon van de Ikea. En op het filmfestival van Berlijn kreeg ik nog een prijs uitgereikt van Natalie Portman als een van de Shooting Stars, dus dan moet je natuurlijk helemaal een prijzenkast hebben."

"Ik voel niet de druk van 'o nee, drie jaar geleden was ik de beste actrice en nu niet meer' en aan prijzen hecht ik niet. Ik ben niet zo'n medaillemeisje. Het is eervol, maar het is niet alsof ik die dingen elke dag poets. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ze nog nooit heb gepoetst."

Drugs

"Hou ik niet van. Terwijl ik van mijzelf alles een keer mag proberen. Nou nee, ik hoef geen spuit in mijn arm. Een drankje of sigaretje op zijn tijd vind ik gezellig, maar ik hoef niet helemaal naar de 'pampeloeris'."

"Ik snap ook wel de aantrekkingskracht, zo'n stijve tuttebol ben ik nou ook weer niet, maar chemicaliën in je lijf stoppen en dan niet meer weten wat je doet. Nee. Ik ben weleens zo dronken dat ik dingen vergeet, maar ik vind dat niet leuk. Ik vind het eng de controle over mezelf kwijt te zijn. Lachgas vind ik leuk, maar dat is ontzettend slecht voor je hersenen, wist je dat?"

Disney

"Ik ben echt Disneyfreak en loop daar ook mee te koop. Mijn laatste verjaardag was een Frozen-kinderfeestje, dus dat zegt genoeg. Mijn ouders hadden een gigantische taart laten maken met sneeuwpop Olaf erbovenop. Mijn naam stond geschreven in Disneyletters, maar de vrouw in de bakkerij had gezegd: 'Zullen we maar niet de leeftijd erop zetten?'"

"Disney heeft gewoon alles in zich waardoor je je te gek voelt en ik dompel mezelf graag onder in naïviteit en positiviteit. Dat kan met al die films. Behalve The Lion King, die vond ik te heftig. En dat vind ik eigenlijk nog steeds."

Seksscènes

"Het leukste wat er is. Nee, ik ben een beetje ­allergisch voor seksscènes. Ik was er eerst wat makkelijker in, want ik dacht: het hoort er nou eenmaal bij. Nu maak ik goede afspraken. Dat komt omdat ik al sinds mijn veertiende op een of andere pornosite sta waar ik niets aan kan doen. Vreselijk dat actrices zo als seksobjecten worden neergezet. Ik ben geen pornoactrice, als ik dat zou willen, zou ik het wel doen."

"Het idee uit de jaren zestig van mensen ­choqueren met naakt en erotiek is iets te hardnekkig blijven hangen. Ik hoor verhalen van tv-­makers die zeggen: 'We mochten nog een seizoen maken als er meer seks in zat, want dat verkoopt.' Dat vind ik heel kwalijk. Moeten er in Nederland dan echt alleen maar series gemaakt worden waarin mensen in hun onderbroek lopen for no fucking reason? Kijk dan porno! En wat is er gebeurt met fantasie? Ik hoef niet altijd een piemel te zíen. En de grap is: je ziet bijna nooit piemels, je ziet alleen maar tieten"

#freethenipple

"Mensen denken dat een nieuwe lichting feministen is opgestaan omdat een paar meisjes op Instagram hun okselhaar blauw verven. Ik was in Amerika bij een ijshockeywedstrijd waar elke vijftien minuten vrouwen in lingerie het ijs kwamen scheppen. Er waren ook mannen, maar die hadden een broek en een lang shirt aan. Ik dacht echt: waar is mijn sixpack en strakke slip?"

"We hebben nog steeds geen gelijke rechten, worden niet hetzelfde behandeld en betaald en krijgen nog steeds niet dezelfde ­kansen. Wil je dan echt strijd voeren om net als mannen je tepels te kunnen laten zien op Instagram? Ik snap dat niet."

Wes Anderson

"Ik vind hem geniaal. Moonrise Kingdom of The Royal Tenenbaums. Het zijn allemaal schilderijtjes die hij achter elkaar zet. Prachtig. En hij haalt iets uit mensen wat je niet van ze verwacht. Een komisch acteur als Owen Wilson ­regisseert hij zo dat hij opeens een serieuze, pijnlijke rol neerzet. Ik zou er graag achter komen wat hij uit mij zou halen."

"Ik zag hem lopen toen ik in Los Angeles was en ik dacht niet dat ik zo snel starstruck zou zijn, maar ik werd gek. Ik dacht: ik word zijn muze, of hij het nou wil of niet. Hij vluchtte een winkel in, dus ben ik even blijven wachten. Nou ja, even, zeg maar twintig minuten. Ik denk dat hij de achterdeur heeft genomen."

Tobias Kersloot

"Mijn liefje. We zijn nu zeven maanden samen, maar we kennen elkaar al sinds de serie Vrijland, waar we allebei in speelden. We schelen twee jaar dus ik was toen een ontzettende puber en hij nog een lief klein jongetje met een hoog stemmetje. Ik kan veel nadenken en hij is zo'n positieve straal en vrijgevochten persoon. ­Totaal walgelijk wat ik nu zeg, hè? Er zijn ook stomme dingen hoor."

"Ik verbaas me erover hoe mensen wegwerpartikelen lijken te worden wat betreft relaties en liefde. Ik weet dat mijn opa en oma als goede Rotterdammers elke dag op elkaar zitten te ­zeiken, maar mijn opa keek laatst naar mijn oma en zei: 'Ze is nog steeds mijn ware liefde.' Ik vraag me af of van mijn generatie er veel mensen straks kunnen zeggen 'wij zijn zestig jaar getrouwd'."

Michelle David

"Ik ben heel slecht met namen, maar wel goed met gezichten. Nee, ik ken haar niet. Het is ook niet de muziek die ik snel opzet. Ik denk dat
wat het dichtste bij gospel komt wat ik luister, Michael Jackson is."

Hotel de Grote L draait vanaf woensdag in de ­bioscoop

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden